CHAPTER 2

Nyxelle "Xelle" Alcantara POV

Nangangatog pa rin ang mga tuhod ko habang nakatayo sa harap ng malaking vanity mirror. Ang bigat ng suot kong wedding gown. Para akong nakakulong sa libo-libong kristal at mamahaling tela na hindi naman sa akin nakalaan.

Sa salamin, hindi si Xelle ang nakikita ko—ang simpleng baker na maaga kung gumising para magmasa ng harina at magbake ng cake para lang may pambili ng Dialysis at maintenance ng mama ko. Ang nakikita rito ay isang porselanang manika na binihisan para ibenta.

Dahan-dahang bumukas ang p***o ng holding room. Pumasok si Donya Vanessa, ang legal na asawa ng tatay ko. Ang babaeng walang ibang ginawa kundi itaboy kami ni Mama noong bata pa ako. Ngayon, nakatingin siya sa akin nang may malamig na ngiti sa labi habang dahan-dahan niyang inaayos ang veil ko.

"You look stunning, Nyxelle," halos pabulong niyang sabi, pero damang-dama ko ang poot sa boses niya. "Sana lang ay husayan mo ang pag-arte mamaya. Kapag may nakatunog man lang na hindi ikaw si Chloe, sisiguraduhin kong bukas na bukas din ay tatanggalin ng ospital ang life support ng nanay mo."

Kusa na lang humigpit ang pagkakahawak ko sa wedding bouquet. Humihinga ako nang malalim para lang pigilan ang mga luha ko. Gusto ko siyang saktan, gusto kong magwala at sabihing ayoko na, pero nakatali ang mga kamay ko. Si Mama ang nakataya rito. Kung kinakailangan kong maging si Chloe Alcantara para lang mabuhay ang nanay ko, gagawin ko.

"Huwag mong aatrasan 'to, Nyxelle. utang mo sa amin ang buhay ng nanay mo," huling bilin niya bago tuluyang lumabas ng kuwarto.

Naiwan akong nag-iisa sa gitna ng malamig na silid. Sumasakit na ang ulo ko sa sobrang strain at takot. Ang kapatid kong si Chloe—ang paboritong anak, ang pinalaking spoiled—ay tumakas lang naman kagabi kasama ang boyfriend nitong modelo dahil ayaw nitong makasal sa isang Montefalco. At dahil doon, ako ang ginawa nilang pansalo.

Ito na 'yong itinuturing nilang "kabayaran" sa mga taong pinalaki nila akong walang kinikilalang ama.

Narinig ko ang tatlong sunod-sunod na katok sa p***o. "Ma'am Nyxelle, handa na po ang bridal car. Magsisimula na po ang seremonya."

Bawat hakbang ko palabas ng silid ay parang may nakatali na mabigat na kadena sa mga paa ko. Nanginginig ang kamay kong nakahawak sa bulaklak. Wala akong ibang dalangin kundi ang matapos agad ang araw na 'to nang walang nakakapansin na kulay ng mata at hugis ng mukha ko lang ang kahawig ni Chloe. magkaiba kami ng ugali, magkaiba kami ng boses, at higit sa lahat, wala akong alam sa mundong kinagagalawan nila.

Pagdating sa pintuan ng sikat na cathedral sa BGC, nakasarado pa ang napakalaking double doors. Sa labas pa lang, naririnig ko na ang ingay ng mga reporter at paparazzi na nag-aagawan ng pwesto. Napapalibutan ng security ang buong paligid. Ganito ka-big deal ang kasalang 'to. Isang alyansa ng dalawang pinakamalaking pamilya sa bansa.

Inayos ng wedding coordinator ang lagay ng gown ko sa likod.

"Okay, Ma'am Chloe... inhale, exhale. In 3, 2, 1..."

Dahan-dahang bumukas ang malaking p***o ng simbahan.

Nabalot ng katahimikan ang buong cathedral bago pinalitan ng marahang tugtog ng cello at piano. Paghakbang ko sa ibabaw ng pulang carpet, ramdam ko ang libo-libong matang nakatitig sa akin. Lahat ng elite personalities, matataas na pulitiko, at mga kilalang negosyante ay nakatitig sa bawat galaw ko.

Huwag kang titingin sa kanila, Xelle. Deretso lang ang tingin. Huwag mong ipahalatang nanginginig ka.

Dahan-dahan kong inangat ang ulo ko para tumingin sa dulo ng aisle—sa may altar.

At doon, natigilan ako.

Nakatayo roon si Zandriel "Zan" Montefalco.

Naka-tailored black tuxedo siya na perfectly fitted sa matipuno niyang katawan. Mas lalo siyang mukhang nakakatakot sa personal kaysa sa mga business magazine na madalas kong makita. Matalim ang mga mata niya, maayos ang pagkaka-brush back ng maitim niyang buhok, at ang panga niya ay nakakuyom habang nakatingin sa akin.

Wala man lang bakas ng ngiti o kagalakan sa mukha niya. Walang emosyon. Para siyang isang estatwa na gawa sa yelo na naghihintay lang ng mabibiktima.

Bawat hakbang ko lapit sa kanya, lalong bumibilis ang tibok ng dibdib ko. Hindi ito dahil sa kilig—ito ay totoong takot. Sinasabi sa mga balita na si Zandriel ay walang awa pagdating sa negosyo. Papatayin ka niya sa isang titig lang kapag ginago mo siya.

At ngayon, lolokohin ko siya sa harap ng altar.

Nang makarating ako sa gitna, ibinigay na ng tatay ko—si Don Harold—ang kamay ko kay Zandriel. Hudyat na ng pagsasalin ng "responsibilidad."

Inabot ni Zandriel ang kamay ko. Sa sandaling maglapat ang mga balat namin, marahang napasinghap ako. Malamig ang mga daliri niya, pero ang tamis at diin ng pagkawak niya sa kamay ko ay parang may ibig sabihin.

Lumapit siya nang bahagya sa tainga ko. Akala ng mga bisita ay may pabulong siyang sweet message para sa akin.

"You're late, Chloe," malamig at baritonong pabulong niya sa akin, sapat lang para kami lang dalawa ang makarinig.

Nagtaasan ang mga balahibo ko sa leeg. Nag-stiff ang buong katawan ko habang nakatayo kami sa harap ng pari.

"Or should I say..." dagdag pa niya, habang dahan-dahang sumusulyap sa akin mula sa gilid ng kanyang mata, "Nyxelle?"

Nalaglag ang puso ko sa pinakailalim ng tiyan ko. Nanlamig ang buong katawan ko at parang nawalan ako ng hangin sa narinig ko.

Kilala niya ako. Alam niyang hindi ako si Chloe.

Hindi pa man nagpoproseso sa utak ko ang lahat, naramdaman ko ang pagpisil niya sa kamay ko—isang tahimik na babala na nakatali na ako sa bitag niya at wala na akong takasan. Humarap siya sa pari na para bang walang nangyari at seryosong nagsimulang makinig sa misa.

Bahagyang lumiko ang mga mata ko para sulyapan ang profile ng mukha niya. Malamig pa rin ang reaksyon nito, walang bahid ng galit o pagkagulat. Mas lalo akong nabalot ng takot dahil doon. Kung alam niyang hindi ako ang tunay na bride, bakit hindi niya pinatigil ang kasal? Anong plano niya sa akin pagkatapos nito?

Ipinatong niya ang isang kamay sa bewang ko para gabayan ako sa pag-alalay sa pag-upo, at ang simpleng hawak na iyon ay pa

rang isang mabigat na kadenang pormal nang nagtali sa akin sa kanya.