CHAPTER 5

Nyxelle "Xelle" Alcantara POV

Kinabukasan, maagang naging abala ang buong penthouse suite. Ilang oras pa lang akong nakakatulog pagkatapos ng napakahabang gabi, pero nagising ako sa mahinang katok sa p***o.

Pagkabukas ko, dalawang babaeng naka-uniform ang pumasok na may dalang malalaking garment bags at eleganteng boxes ng sapatos.

"Good morning, Mrs. Montefalco," magalang na bati ng isa. "Inutos po ni Sir Zandriel na ihanda ang mga gagamitin niyo para sa paglipat sa mansyon ngayong umaga."

Hindi pa rin ako sanay na tinatawag na "Mrs. Montefalco." Para pa ring ibang tao ang tinutukoy nila. Pero nang isuot ko ang ibinigay nilang ivory silk dress at simpleng beige heels, dahan-dahan nang lumilinaw sa akin ang realidad: wala na ako sa maliit at maingay naming apartment sa Marikina.

Paglabas ko ng kwarto, nakatayo na si Zandriel sa may dining room habang may kausap sa telepono. Naka-tailored grey suit na siya, tila handang-handa na agad para sa panibagong araw ng negosyo. Naningkit ang mga mata niya nang maglapat ang tingin namin, bago niya mabilis na tinapos ang tawag at ibinaba ang phone sa mesa.

"Maayos ba ang tulog mo?" tanong niya sa seryosong tono.

"Puwede na," sagot ko habang inayos ang strap ng shoulder bag ko. "Si Mama? Nakatipat na ba siya?"

"Naayos na ng tao ko ang transfer niya kaninang ala-sais ng umaga," sagot ni Zandriel habang kinalikot ang iPad niya. "Nasa private suite na siya sa Cardinal Santos. Nakausap ko na rin ang lead nephrologist. Susuriin siya uli ngayong hapon para sa panibagong treatment plan."

Biglang napalunok ako. May kung anong gumaan sa dibdib ko sa narinig ko. Sa kabila ng lahat ng pananakot at lamig ng pakikitungo niya, tinupad niya agad ang pangako niya sa akin sa loob lang ng ilang oras.

"Salamat, Zandriel," pabulong kong sabi.

"It’s part of the contract, Nyxelle," malamig niyang tugon. "I always keep my side of the deal. At inaasahan kong gagawin mo rin ang sa 'yo."

Sumakay kami sa isang silver na SUV patungo sa mansyon ng mga Montefalco sa Forbes Park. Sa buong biyahe, nakatingin lang ako sa bintana habang pinanonood ang mabilis na pagdaan ng mga gusali sa EDSA. Naramdaman kong nag-vibrate ang lumang phone ko sa loob ng bag.

Nang tingnan ko ang screen, nakita ko ang pangalan ni Don Harold—ang tatay ko.

Nanginginig ang mga daliri kong pinalabas ang message:

Nyxelle, pumunta rito si Zandriel's lawyer kaninang umaga! Pinapirma kami sa kasulatan na wala na kaming karapatang humingi ng pondo o makipag-ugnayan sa 'yo nang walang pahintulot ng Montefalco Group! Anong ibig sabihin nito?! Tinatraydor mo ba ang pamilya mo?!

Napangiti ako nang bahagya sa pait. Pamilya? Pagkatapos nila akong itapon at gamitin na parang pamalit na gamit kapag kailangan, ngayon lang nila naisipang tawagin akong pamilya?

"Huwag mong sagutin 'yan," marahang salita ni Zandriel mula sa tabi ko, hindi man lang tumitingin sa akin pero batid kong nakita niya ang reaksyon ko.

Ibinaba ko ang phone at ibinalik iyon sa bag. "Hindi ko naman talaga sasagutin."

"Good," simpleng sagot niya. "Simula ngayon, wala ka nang kailangang ipaliwanag sa kanila. Ang sasabihin ko lang ang susundin mo."

Hindi nagtagal, pumasok ang sasakyan sa isang napakalaking gate. Bumungad sa akin ang isang modernong dalawang-palapag na mansyon na napapalibutan ng malawak na hardin at pader na gawa sa salamin at semento. May tatlong kasambahay at isang matandang lalaking naka-uniporme na naghihintay na sa entrada.

Paghinto ng sasakyan, pinagbuksan kami ng p***o ng driver. Lumabas si Zandriel at inilahad ang kamay niya sa akin. Inabot ko iyon, at doon ko uli naramdaman ang pamilyar na lamig at diin ng hawak niya.

"Welcome home, Sir Zandriel, Ma'am," bati ng matandang lalaki. "I'm Butler Mario. Inihanda na po namin ang master's suite para sa inyo."

Napatigil ako sa paglakad. "Master's suite? As in... iisang kwarto lang kami?"

Bahagyang dumaan ang nakakairitang bakas ng ngiti sa mga labi ni Zandriel. "Of course. Nagpapakasal tayo para sa mata ng lahat, Nyxelle. Anong sasabihin ng mga kasambahay kung sa maghiwalay tayong kwarto matutulog sa unang araw ng kasal natin?"

Nanuyo ang lalamunan ko habang sinusundan siya paitaas sa pangunahing hagdanan. Pumasok kami sa isang napakalawak na master bedroom na may sariling balcony, walk-in closet, at malaking king-sized bed sa gitna.

Ipinatong ng kasambahay ang mga gamit ko sa gilid bago tahimik na yumuko at umalis, pinalitan uli ng nakakabinging katahimikan ang paligid.

Inalis ni Zandriel ang suit jacket niya at isinabit iyon sa likod ng sofa. "May pasok ako sa opisina sa loob ng kalahating oras. Ang mga tao rito ay dadaan sa utos ko, pero maaari mong sabihin sa kanila ang anumang kailangan mo para sa mga personal mong gamit."

Nakatayo lang ako sa gitna ng silid, nakatingin sa malaking kama. "At paano... paano ang set-up natin dito sa kwarto?"

Humarap si Zandriel sa akin habang inaayos ang kanyang wristwatch.

"Tulog ka sa kama. Sa sofa ako matutulog kapag narito ako," diretso niyang pahayag. "Wala akong balak na pilitin ka sa anumang bagay na hindi kasama sa kontrata natin. I signed up for a strategic partnership, not an actual marriage."

Nakaramdam ako ng kaunting relief sa sinabi niya. Kahit papaano, may respeto pa rin siya sa personal kong espasyo.

"At isa pa," dagdag niya bago siya humawak sa doorknob para lumabas. "Nakaayos na ang sasakyan mo para sa pagbisita mo sa mama mo ngayong hapon. I'll have my driver take you to Cardinal Santos after lunch."

Bago pa ako makapagsalita uli para magpasalamat, dahan-dahan niyang isinara ang p***o ng kwarto.

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng napakalaking silid. Nilapitan ko ang glass wall at tiningnan ang malawak na tanawin ng lungsod mula sa itaas. May mga kasambahay na tahimik na nag-aayos sa ibaba, may sarili akong driver na naghihintay, at ligtas na ang mama ko sa pinakamagandang ospital sa bansa.

Inangat ko ang kamay ko at tiningnan ang simpleng silver wedding band sa daliri ko.

Ito na ang bagong buhay ko—isang pagpapanggap sa gitna ng karangyaan.

Ilang minuto ang lumipas, narinig ko ang ugong ng sasakyan ni Zandriel na umaalis sa driveway ng mansyon. Lumapit ako sa gilid ng kama at dahan-dahang umupo sa malambot na kutson.

Kinuha ko uli ang phone ko mula s

a bag at pinindot ang numero ng ospital para tingnan kung gising na si Mama.