Novelas de หนูพรชิตา

6ลอบฆ่าสัปดาห์ต่อมา...ฟิ้ว~ จึกฉันรีบหันขวับไปมองมีดสั้นที่เฉียดแก้มไปประมาณหนึ่งมิลลิเมตร ที่พึ่งปักลงบนต้นไม้สดๆ ร้อนๆ ฉันเดินตรงไปยังต้นไม้พลันขมวดคิ้วอย่างสงสัย แล้วยกมือไปดึงมีดสีดำออกมาพิจารณามีดสั้นที่ถูกลับคมเป็นอย่างดี ลักษณะคล้ายๆ มีดที่เอาไว้ลอบสังหารศัตรู ในหนังบู๊แอ็กชันอะไรทำนองนั้น ถ้าเกิดฉันเบี่ยงตัวหลบไม่ทันละก็...มีดเล่มนี้ได้ปักลงกลางหน้าผากฉันแทนต้นไม้แน่!‘Nightmare’ฉันพึมพำกับตัวเองหลังจากที่ได้อ่านลายสลักบนมีด ทันใดนั้นความสงสัยก็วิ่งพุ่งเข้ามาในหัวอย่างกะทันหัน“ใครเป็นคนทำ”ว่างเปล่า?ฉันทำการกวาดสายตามองหาบุคคลผิดสังเกต ทว่าไม่มีใครอื่นนอกจากคุณตาขายไส้กรอกหน้าโรงงานผลิตรองเท้าแตะฝั่งตรงข้าม แล้วก็คุณยายขายส้มตำ ถัดจากคุณตาขายไส้กรอกห่างออกไปประมาณร้อยเมตร ดูแล้วท่านสองคนคงไม่มีแรงพอที่จะเขวี้ยงมีดมาได้ไกลขนาดนี้เพื่อคลายข้อสงสัยฉันจะต้องข้ามไปฝั่งตรงข้ามเพื่อหาสาเหตุ แต่เมื่อก้าวขาไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงใสของใครบางคนก็เอ่ยเรียกชื่อฉันขึ้นมา“โนเบล”ฉันกลับหลังหันไปมองเจ้าของเสียงเมื่อครู่ พลันรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าพร้อมคำกล่าวทักทาย “มาริน..

5เฉียวชนคอนโด Jmปึงเสียงประตูห้องปิดลงด้วยการใช้เท้าดันปิดของฉัน ภายในห้องมืดสนิทไอรินคงกลับไปแล้ว“เฮ้อ~”ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย หลังจากต้องนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่บนถนนเกือบๆ สองชั่วโมง ระยะทางจากหน่วยกลับคอนโดห่างกันแค่ไม่กี่กิโลเมตร แต่ดันใช้เวลาในการเดินทางมากโขราวกับเดินทางไปต่างจังหวัดแป๊กฉันกดเปิดสวิตช์ไฟบนผนังด้านซ้ายอย่างไร้เรี่ยวแรง รู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะแตกออกจากกันเป็นเสี่ยงๆ แม้ปากจะบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรและแข็งแรง ความเป็นจริงแล้วก็โกหกทั้งเพยังไงซะฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งฉันตรงเข้าไปในครัวเพื่อหาน้ำดื่มดับกระหายสักหน่อย แล้วก็พบว่าตู้เย็นว่างเปล่า อาหารสำเร็จรูป อาหารกระป๋อง หรือแม้กระทั่งขนมนมเนยน้ำอัดลมต่างๆ ก็หมดเกลี้ยง แต่ก็ยังดีที่เหลือน้ำเปล่าอยู่ขวดพอประทังความหิวฉันหยิบน้ำเปล่าขวดสุดท้ายออกมาหมุนฝาเปิดแล้วกระดกรวดเดียวจนเหลือครึ่งขวด จากนั้นจึงเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาหนานุ่มหน้าทีวี ก่อนจะเอ่ยเรียกหาลูกรักด้วยความคิดถึง“ลีโอ~”“...”“ลีโอจ๋า...”“...”“ลีโอ!!!”“…”“ลีโอ! หายไปไหนลูก!” ฉันร้องเรียกชื่อสัตว์เลี้ยงเสียงดังลั่นแต่ก็ไร้

4ไม่เคยเชื่อฟัง“หลับไปนานกว่าทุกครั้งนะ”“กี่วัน?”“ไม่ถึงวันหรอก แต่เกือบน่ะ 23 ชั่วโมงกับอีก 59 นาที” เสียงร้องขี้อ้อนจากเจ้าขนปุย ทำให้หมอสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียงต้องเอี้ยวตัวเอามือเข้าไปสัมผัสกับขนนุ่มๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้ “รู้เวลาที่แม่ตื่นเชียวนะ แมวอ้วนตัวนี้เนี่ย”เหมียว~เจ้าขนฟูส่งเสียงอ้อนอีกครั้ง พลางเอาตัวถูไถที่ขาเนียนของหมอสาว ไม่กี่วินาทีก็เดินเอื่อยๆ ออกจากห้องนอน เหลือไว้เพียงหมอไอรินกับฉันที่เป็นเจ้าของห้อง“เธออยู่ที่นี่ตั้งแต่ตอนไหน?”“เวลานี้ของเมื่อวาน” ไอรินตอบขณะเปลี่ยนน้ำเกลือขวดใหม่ “ได้รับสายจากมกราก็รีบมาเลย”“แล้วเขาไปไหน”“ก็คงจะคลุกคลีอยู่ที่สำนักงานนั่นแหละ ไม่น่าถาม...เธอน่าจะเป็นคนที่รู้นิสัยเขาที่สุด”“นั่นสินะ”‘ไอริน’ เธอคือแพทย์สนามประจำองค์กรลับของเรา ฉันไม่เข้าใจทำไมผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอถึงเข้ามารับหน้าที่แพทย์ให้กับจอร์นด้วยก็ไม่รู้ แถมงานที่ทำมันยังเสี่ยงและอันตราย ฉันเคยถามเธอหลายครั้งว่าไม่คิดจะกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลเหมือนเดิมเหรอแต่คำตอบก็เหมือนเดิมทุกครั้งคือ...เบื่อ แถมยังบอกว่าไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเหมือนกับทำงานให้กับองค์กรแต่ด้วยหน

3คลี่คลายปัง~เสียงปืนดังกล้องกังวานไปทั่วบริเวณท่าเรือ ความรู้สึกชาวาบที่หัวไหล่ข้างซ้ายแล่นแปร๊ดขึ้นมา จนฉันต้องยกมือขึ้นมาปิดแผลโดยอัตโนมัติ แต่ยังไม่ทันได้อิดโอดกับความเจ็บของลูกกระสุนที่ปักลงบนไหล่ ไอ้หมีควายมันก็ปี่เข้ามากระชากผมของฉันจนหงายหลัง“มานี่ นังตัวดี!”ฉันใช้จังหวะที่มันกำลังฉุดกระชากลากถูอย่างไม่ปรานี หมุนตัวเข้าประจัญหน้าก่อนจะสืบเท้ายกขึ้นเสยเข้าปลายคางของมันเต็มข้อ เมื่อมันเสียหลักเซถอยกลับไปด้านหลัง ฉันจึงใช้จังหวะนี้กระโดดสับศอกเข้าที่กลางกระหม่อมทำให้มันสลบไปในที่สุด แล้วจึงก้มลงไปหยิบปืนของมันขึ้นมาเล็งไปยังลูกน้องอีกสี่คนใบหน้าของฉันเหยเกขึ้นมาเล็กน้อย เพราะเลือดที่กำลังไหล่ทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก“ไม่เอาน่าสาวน้อย วางปืนลงเถอะ ฉันไม่อยากทำให้สินค้าเสียหายไปมากกว่านี้”ฉันแสยะยิ้มจ้องมองพวกมันด้วยใบหน้าเหยเกนิดหน่อย “ฮ่าย~ จะดูอีกนานมั้ย! เลือดฉันไหลจนจะหมดตัวแล้วเนี่ย”พวกคนร้ายขมวดคิ้วเข้าหากันแทบจะเป็นโบ...คงสงสัยไม่น้อยว่าฉันคุยกับใคร“ใครใช้ให้เธอทำตามใจตัวเอง”“เฮ้อ! ฉันไม่ได้ทำตามใจตัวเอง ช่างเถอะ จัดการบนเรือเสร็จยัง?”“ขอเวลาหนึ่งนาที” ปลายสายตอ

2หญิงสาวที่หายไปชีวิตของหญิงสาวหลายคนบนโลกใบนี้ไม่ได้สวยงามเหมือนอย่างในนิยาย ต่อให้นางเอกจะจนแค่ไหน ท้ายเรื่องก็ได้พบรักกับพระเอกที่โคตรสมบูรณ์แบบอยู่ดี ทว่าในโลกความเป็นจริงแล้ว...หลายคนต้องทนทุกข์กับเศรษฐกิจอันย่ำแย่ บางครอบครัวต้องหาเช้ากินค่ำเลี้ยงปากท้อง และบางครอบครัวมีหนี้สินมากมายจนล้มละลายเมื่อหาเงินไม่ทันจำต้องหันหน้าเข้าหาอบายมุข หวังในโชคลาภเพื่อรวยทางลัด แต่ก็มีน้อยคนนักที่จะโชคดี คนส่วนมากมักลุ่มหลงในกิเลสของความโลภ เมื่อได้แล้วไม่รู้จักพอจึงต้องตกเป็นทาสของกิเลสตัณหา เหมือนอย่างเช่นครอบครัวของ ‘เปียโน’ ที่ตกงานจากพิษของเศรษฐกิจในตอนนี้จนต้องหันหน้าเข้าหาการพนันเงินก้อนสุดท้ายเลือกลงทุนแบบผิดวิธี...ฉันรู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองอยู่ในรถขนส่งสินค้า พร้อมกับผู้หญิงอีกประมาณแปดถึงสิบคน อีกทั้งแขนยังโดนมัดไพล่ไหล่ไว้ด้านหลังอย่างหนาแน่นส่วนขาก็เช่นกันบ้าที่สุด...พลาดท่าได้ยังไง!ฉันถามทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับผู้หญิงคนหนึ่งทันทีที่ได้สติโดยเธอมีชื่อว่าเปียโนเปียโนอธิบายว่ากลุ่มหนึ่งถูกครอบครัวขายเพื่อใช้หนี้พนัน อีกกลุ่มถูกจับหลังจากไปเที่ยว Night Club ซึ่งฉันรวมอ

1วิสกี้แบบ Neatข่าวด่วน‘วันที่ 6 ม.ค. 63 เจ้าหน้าที่ตำรวจได้รับแจ้งว่า น.ส.พรนภา อายุ 20 ปี หายตัวไป หลังจากไปเที่ยวสังสรรค์กับเพื่อน ณ สถานบันเทิงแห่งหนึ่งนอกชานเมือง น.ส.พิลาไล แม่ของ น.ส.พรนภา ได้ให้การกับตำรวจว่า เมื่อวันที่ 4 ม.ค. 63 น.ส.พรนภา ได้ออกจากบ้านในเวลา 22.00 น. เพื่อไปสถานบันเทิงที่ชื่อว่า Night Club กับเพื่อน ก่อนจะหายเงียบไปไร้การติดต่อสื่อสาร น.ส.พิลาไล แม่ของ น.ส.พรนภา ได้โทรไปถาม น.ส.อรอนงค์ เพื่อนของ น.ส.พรนภา ว่าลูกสาวของตนได้ค้างที่บ้านของ น.ส.อรอนงค์ หรือเปล่าโดย น.ส.อรอนงค์ ได้ให้การว่าหลังจากที่ออกจาก Night Club น.ส.พรนภา ได้แยกย้ายกับตนเองตั้งแต่ช่วงระยะเวลานั้น น.ส.อรอนงค์ยืนยันว่า น.ส.พรนภา ไม่ได้ค้างที่บ้านของตนอย่างแน่นอนเบื้องต้นทาง สภ.บางเหว่ ได้นำกำลังเข้าตรวจสอบสถานบันเทิงดังกล่าว ซึ่งทางไนต์คลับก็ไม่ได้ปิดบังข้อมูลแต่อย่างใด แถมยังให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ในการตามหาตัว แต่ก็ยังไม่พบสาเหตุการหายตัวไปของ น.ส.พรนภา อยู่ดี อย่างไรก็ตามทาง สภ.บางเหว่ ได้ทำการกระจายกำลังและประสานงานไปยังตำรวจท้องที่ เพื่อตามหาตัวของ น.ส.พรนภา ให้พบอย่างโดยเร็ว’“