คลี่คลาย

3

คลี่คลาย

ปัง~

เสียงปืนดังกล้องกังวานไปทั่วบริเวณท่าเรือ ความรู้สึกชาวาบที่หัวไหล่ข้างซ้ายแล่นแปร๊ดขึ้นมา จนฉันต้องยกมือขึ้นมาปิดแผลโดยอัตโนมัติ แต่ยังไม่ทันได้อิดโอดกับความเจ็บของลูกกระสุนที่ปักลงบนไหล่ ไอ้หมีควายมันก็ปี่เข้ามากระชากผมของฉันจนหงายหลัง

“มานี่ นังตัวดี!”

ฉันใช้จังหวะที่มันกำลังฉุดกระชากลากถูอย่างไม่ปรานี หมุนตัวเข้าประจัญหน้าก่อนจะสืบเท้ายกขึ้นเสยเข้าปลายคางของมันเต็มข้อ เมื่อมันเสียหลักเซถอยกลับไปด้านหลัง ฉันจึงใช้จังหวะนี้กระโดดสับศอกเข้าที่กลางกระหม่อมทำให้มันสลบไปในที่สุด แล้วจึงก้มลงไปหยิบปืนของมันขึ้นมาเล็งไปยังลูกน้องอีกสี่คน

ใบหน้าของฉันเหยเกขึ้นมาเล็กน้อย เพราะเลือดที่กำลังไหล่ทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก

“ไม่เอาน่าสาวน้อย วางปืนลงเถอะ ฉันไม่อยากทำให้สินค้าเสียหายไปมากกว่านี้”

ฉันแสยะยิ้มจ้องมองพวกมันด้วยใบหน้าเหยเกนิดหน่อย “ฮ่าย~ จะดูอีกนานมั้ย! เลือดฉันไหลจนจะหมดตัวแล้วเนี่ย”

พวกคนร้ายขมวดคิ้วเข้าหากันแทบจะเป็นโบ...คงสงสัยไม่น้อยว่าฉันคุยกับใคร

“ใครใช้ให้เธอทำตามใจตัวเอง”

“เฮ้อ! ฉันไม่ได้ทำตามใจตัวเอง ช่างเถอะ จัดการบนเรือเสร็จยัง?”

“ขอเวลาหนึ่งนาที” ปลายสายตอบกลับมา ฉันจึงลดปืนลงหน้าตาเฉย แถมยังไม่สนใจปลายกระบอกปืนทั้งสี่ที่เล็งหัวฉันอยู่อีกด้วย

“มึงคุยกับใคร”

“หัวไหล่น่ะ ไม่สิ...ต้องบอกว่าแม่สื่อมากกว่า” ฉันยิ้มกรุ้มกริ่มตอบกลับไป

“ช่างเหอะ...เข้าไปจับตัวเธอ”

ฉันยืนนิ่งไม่ไหวติง แถมยังมองเลือดที่ไหล่อาบแขนลงมาพลันเบ้หน้าลงราวกับจะร้องไห้ “ใครมันเป็นคนยิง ฉันจะเพ่งกบาลให้”

พึ่บ พึ่บ พึ่บ

ยังไม่ทันที่พวกนั้นจะเข้าถึงตัวฉันด้วยซ้ำ ตำรวจจำนวนมากก็เข้ามารวบตัวคนร้ายตรงหน้า ทั้งพวกที่อยู่บนเรือและพื้นที่ต่าง ๆ รอบบริเวณ ฉันจึงทิ้งปืนลงบนพื้นและรีบวิ่งเข้าไปหาสาวๆ ทั้งสิบคนทันที

“ปลอดภัยนะ”

“อืม...แต่แขนเธอ” เปียโนมองไปที่แผลตรงหัวไหล่ด้วยความกังวล

“แค่นี้ ไม่เจ็บหรอก ไม่ต้องห่วง”

ไม่เจ็บกับผีน่ะสิ ปวดตุบจะแย่อยู่แล้ว

“ขอบใจนะ”

เปียโนรวมไปถึงพรนภาและทุกคนต่างร้องไห้โฮออกมาสุดเสียงบางคนถึงกับทรุดลงกับพื้น คงจะรู้สึกกลัวจนทำตัวไม่ถูก แล้วพอรู้ว่าตัวเองรอดปลอดภัยก็ต่างโล่งใจไปตามๆ กัน พอเห็นดังนั้นฉันจึงระบายยิ้มออกมาแผ่วเบา

“ฉันพาพวกเธอกลับบ้านตามที่บอกไว้แล้วนะ”

“ขอบคุณนะ ขะ ขอบคุณจริง ฮึก” พรนภาเขย่าแขนฉันเบาๆ จะไม่เป็นไรเลยถ้าเธอเขย่าแขนขวา ไม่ใช่แขนซ้ายที่มีกระสุนฝั่งอยู่ “อ่ะ ขอโทษๆ”

“ไม่เป็นไรๆ ฉันขอตัวก่อนนะ”

เธอพยักหน้าไปมาพร้อมน้ำทั้งตา พอดีกับจังหวะที่ผู้หมวดอันเดินเข้ามาหา ฉันจึงรีบแยกตัวออกจากพวกเธอมาในที่สุด

“แหม...ฉายเดี่ยวเลยนะงานนี้คุณโนเบล” ฟังจากนอกโลกยังรู้เลยว่าคำพูดเหน็บแนมนี้มาจากใคร “เห็นหน้าคนที่อยู่เบื้องหลังป่ะ”

“ใจคอไม่คิดจะเข้ามาช่วยเลยหรือไงพี่เคน รู้นะว่าดูสถานการณ์อยู่ตลอดน่ะ”

“ในเมื่อคุณหัวหน้าเขาไม่ออกคำสั่ง พี่จะเข้าไปช่วยน้องได้ไงเล่า” พี่เคนพูดกับฉัน แต่สายตากับจ้องมองไปยังผู้ชายอีกคน ที่ยืนกอดอกอิงกระโปรงรถด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ให้ทำไงได้ นอกจากเป็นผู้ชมที่ดี”

“ถ้างั้นก็ควรจะปล่อยให้ฉันเลือดไหลหมดตัวตายก่อนนะ ค่อยเข้ามาช่วย”

“อย่าพึ่งวีนเหอะน่า ไปทำแผลก่อน เลือดไหลไม่หยุดแล้วนั่น!” เสียงของคิมหันต์ดังไกลมาก่อนตัว ในมือถือผ้าพันแผลสองสามม้วน พอเดินมาถึงก็จัดการพันแผลบริเวณหัวไหล่ให้ฉัน เพื่อเป็นการห้ามเลือด

“ก็คงจะมีแค่น้องชายคนดีคนนี้ที่เป็นห่วงฉันอยู่คนเดียว ขอบใจนะ”

“เดี๋ยวไม่มีคนเลี้ยงเหล้า ถ้าเจ้ตาย”

“ไอ้-”

“มานี่!”

บุคคลที่ไม่พูดไม่จาพูดจา และเอาแต่ยืนกอดอกแสดงสีหน้าไร้อารมณ์ จู่ ๆ ก็เข้ามากระชากแขนฉันให้เดินตามเขาออกไป ท่ามกลางสายตางุนงงของพี่เคนและคิมหันต์ ฉันที่กำลังจะเอ่ยปากด่าทอคิมหันต์จำต้องหยุดแล้วหันมาโวยวายใส่มกราแทน

“โอ๊ย! อะไรของนายเนี่ยยยย เจ็บนะ!”

“ตอนโดนยิงยังเก่งอยู่เลย ตอนนี้มาทำเป็นเจ็บ” ผู้เป็นหัวหน้าพูดด้วยน้ำเสียงแกมติดตะคอก “ถ้าไม่อยากเลือดไหลจนหมดตัวตายไปซะก่อนก็เดินตามฉันมา”

จนในที่สุดร่างของฉันก็โดนมกราจับยัดเข้าไปในรถเก๋งสีดำ โดยไม่มีความประนีประนอมเลยแม้แต่น้อย เข้าใจแหละว่าเป็นหญิงแกร่งแต่ช่วยเบาๆ กับฉันหน่อยก็ได้

แง ร่างกายของฉันก็บอบบางเหมือนกันนะ!

“จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ต้องพายัยนี่ไปรักษาก่อน”

“อืม”

ปึง~

เสียงประตูรถปิดลงตามด้วยเสียงสตาร์ทเครื่อง ไม่นานคนข้างๆ ฉันก็ออกรถไปบนท้องถนน มุ่งหน้ากลับสำนักงานทันที เมื่อร่างกายของฉันได้รับความเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในรถ บวกกับอาการอ่อนเพลียจากเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุด ทำให้ฉันรู้สึกว่าหนังตาเริ่มหนักอึ้ง ทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายดูอื้ออึงไปหมด แล้วภาพเบื้องหน้าก็กลายเป็นสีดำ