เข้าสู่ระบบ4
ไม่เคยเชื่อฟัง
“หลับไปนานกว่าทุกครั้งนะ”
“กี่วัน?”
“ไม่ถึงวันหรอก แต่เกือบน่ะ 23 ชั่วโมงกับอีก 59 นาที” เสียงร้องขี้อ้อนจากเจ้าขนปุย ทำให้หมอสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียงต้องเอี้ยวตัวเอามือเข้าไปสัมผัสกับขนนุ่มๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้ “รู้เวลาที่แม่ตื่นเชียวนะ แมวอ้วนตัวนี้เนี่ย”
เหมียว~
เจ้าขนฟูส่งเสียงอ้อนอีกครั้ง พลางเอาตัวถูไถที่ขาเนียนของหมอสาว ไม่กี่วินาทีก็เดินเอื่อยๆ ออกจากห้องนอน เหลือไว้เพียงหมอไอรินกับฉันที่เป็นเจ้าของห้อง
“เธออยู่ที่นี่ตั้งแต่ตอนไหน?”
“เวลานี้ของเมื่อวาน” ไอรินตอบขณะเปลี่ยนน้ำเกลือขวดใหม่ “ได้รับสายจากมกราก็รีบมาเลย”
“แล้วเขาไปไหน”
“ก็คงจะคลุกคลีอยู่ที่สำนักงานนั่นแหละ ไม่น่าถาม...เธอน่าจะเป็นคนที่รู้นิสัยเขาที่สุด”
“นั่นสินะ”
‘ไอริน’ เธอคือแพทย์สนามประจำองค์กรลับของเรา ฉันไม่เข้าใจทำไมผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอถึงเข้ามารับหน้าที่แพทย์ให้กับจอร์นด้วยก็ไม่รู้ แถมงานที่ทำมันยังเสี่ยงและอันตราย ฉันเคยถามเธอหลายครั้งว่าไม่คิดจะกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลเหมือนเดิมเหรอ
แต่คำตอบก็เหมือนเดิมทุกครั้งคือ...เบื่อ แถมยังบอกว่าไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเหมือนกับทำงานให้กับองค์กร
แต่ด้วยหน้าตาที่สวยปานดารา ด้วยใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้ม จมูกโด่งคมเป็นสันบวกกับริมฝีปากบางกระจับ ราวกับใบหน้าฟ้าประธาน รวมๆ แล้วเธอเป็นดาราหรือศิลปินได้สบายโขเลยเชียว
เธอจึงมักได้รับการปกป้องจากคุณผู้ชายเป็นพิเศษรวมถึงมกรา ซึ่งต่างกับฉันที่ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนในทีมปกป้องเลย
สักหน่อยเดียวก็ไม่มี ส่วนมากต้องปกป้องตัวเอง (น้อยใจ)
“ไปทำท่าไหนล่ะคราวนี้ กระสุนฝังลึกเชียว ทุกครั้งแค่ถากๆ”
ไอรินถาม ขณะเดินเข้ามาในห้องพร้อมถาดยาในมือ ส่งผลให้ฉันหลุดออกจากภวังค์ และหันมาตอบคำถามของเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“มันเล่นทีเผลอ ก็เลยโดนเข้า”
“จริงๆ เลย...โนเบลเธอใช้ชีวิตตัวคนเดียวในกรุงเทพนะ ถ้าเกิดพ่อกับแม่รู้จะทำยังไง เคยคิดถึงเรื่องนี้บ้างไหม” ฉันได้แต่กระพริบตามองหน้าเธอปริบๆ ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับ “ไม่ต้องมาทำหน้าเส็งเคร็งเบื่อโลกแบบนั้นใส่ฉันเลย เคยฟังบ้างไหมที่บอกที่เตือนไปน่ะ”
“Stop หยุด”
“ไม่! ฉันจะไม่เลิกบ่น จนกว่าเธอจะเลิกทำตัวห่ามๆ แบบนี้”
“คร้าบแม่...”
สุดท้ายฉันก็เถียงอะไรเธอไม่ได้นอกจากน้อมรับคำบ่นแต่โดยดี บ่นจนหูชา บ่นแต่เรื่องเดิม ๆ จนนับครั้งไม่ถ้วน ถ้าหากไอรินอายุแก่กว่าฉันสักสิบปียี่สิบปี ฉันคงนับถือเธอเป็นแม่อีกคนไปแล้ว
“และไม่ต้องแอบบด่าอยู่ในใจนะ”
“เปล่า”
เห็นไหม...รู้แม้กระทั่งความคิดในใจ
“โกหก” เธอบ่นพึมพำ “รู้หรอกน่า สีหน้าเธอมันฟ้อง”
โป๊ก!
“โอ๊ย! ยัยเบล” ไอรินรีบยกมือขึ้นลูบศีรษะบริเวณที่โดนตีเบาๆ พลันแยกเขี้ยวใส่ “เจ็บนะ!”
“ทายาให้แล้วใช่ไหม เดี๋ยวใส่เสื้อเปิดไหล่ไม่ได้”
“ถ้าเธอกลัวหมดสวยก็ระวังตัวมากกว่านี้สิ”
“ไม่อ่ะ ระวังแล้วไม่สนุก”
“แล้วก็เป็นซะอย่างเนี้ย! ตามใจเลยก็แล้วกัน” ไอรินบ่นกระปอดกระแปด พร้อมกับหยิบหลอดยาที่ถือมาด้วยขึ้นไว้ในมือ จากนั้นจึงเปิดฝาออก แล้วละเลงมันลงไปบนแผลที่หัวไหล่ข้างซ้ายของฉัน ส่วนปากก็ขมุบขมิบบ่นไปสารพัดแต่มีหรือที่ฉันจะสนใจ
เพราะได้ยินบ่อยจนชินไปแล้ว
“โอ๊ย เบามือโหน่ยยยย แผลสดๆ มันเจ็บนะ!”
“นั่นแหละที่ต้องการ”
“เธอจะรักษาหรือจะฆ่าฉันกันแน่ไอริน โอ๊ยยยยๆ”
ชึบ
ไอรินตวัดหางตามามองมาอย่างดุๆ ทำเอาฉันสะดุ้งไปเลย เธอลูบไล้ยาให้ทั่วบริเวณแผลสองสามครั้ง ก่อนจะวางหลอดยาไว้ที่ถาดดังเดิม
“ใส่สายเดี่ยวได้สบาย เชื่อมือหมอ” เธอบอกยิ้มๆ
“ขอบใจ” ฉันยิ้มร่า “ว่าแต่...มกราได้บอกอะไรก่อนออกไปบ้างป่าว”
“บอกนะ เห็นว่าคนร้ายที่จับมาโดนฆ่า หรืออะไรสักอย่างนี่แหละ”
“อะไรนะ!” ฉันผุนผันเด้งตัวขึ้นจากเตียงทันทีเมื่อได้ยินในสิ่งที่เธอบอก “โดนฆ่าเหรอ ได้ไง”
“ค่อยๆ ลุกเธอบาดเจ็บอยู่นะ” ไอรินเอ็ดอีกครั้ง ก่อนจะตอบคำถามที่ฉันสงสัย “ฉันจะไปรู้เรอะ ก็อยู่กับเธอเนี่ย!”
“ฉันจะไปหน่วย คนร้ายจะตายได้ไง ฉันยังไม่ได้สอบปากคำเลยสักคำถามเดียว ฉันจะไปที่หน่วยเดี๋ยวนี้”
“พักก่อนๆ แม่บอกให้พักผ่อน ยังละอ่อนยังสาวลูกหลาวอย่าไปทักก่อน”
“เดี๋ยวๆ มึงเป็นหมอ มึงไม่ใช่มิลลิ”
กูว่าหมอเป็นติ่งมิลลิ
“โทษๆ มันแวบเข้ามาในหัว แต่ฉันให้เธอไปไหนไม่ได้ มกราเขาสั่งไว้”
“เถอะน่า...มันไม่กล้าว่าอะไรเธอหรอก” ฉันออดอ้อน รู้แหละว่าไม่ใช่เพราะคำสั่งของมกราหรอก เพราะความเป็นห่วงของเธอต่างหาก แต่ฉันจำต้องไปจริงๆ คนร้ายพวกนั้นเป็นเบาะแสสำคัญ ที่ฉันจะสามารถสาวถึงตัวคนที่อยู่เบื้องหลังได้
“หิว! ทำแซนด์วิชไว้ให้หน่อย ฉันไปอาบน้ำก่อน” พูดจบก็ดึงสายน้ำเกลือออกจากหลังมือก่อนจะวิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำไปเหลือไว้แค่ฝุ่น
“ออกมาจากห้องน้ำเดี๋ยวนี้เลยนะเบล! เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นนะ เฮ้อ...เธอนี่มันจริงๆ เลย บอกอะไรไม่เคยฟัง ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาฉันจะไม่ช่วยละนะโนเบล! จะปล่อยให้ตายไปเลย เฮ้อ~ ฉันละเหนื่อยกับเธอจริงๆ"
บ่นยาวเป็นชุดเลยเชียว ขอโทษนะไอริน ถ้าฉันจัดการเรื่องนี้ได้เมื่อไหร่ ฉันจะเชื่อฟังเธอทุกอย่างเลย
K.e.a.N IT
ฉันมาถึงร้านขายอุปกรณ์ K.e.a.N IT ภายในครึ่งชั่วโมง ฉากหน้าคือร้านขายอุปกรณ์เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ แต่ใครจะรู้ว่าฉากหลังก็คือองค์กรลับของเหล่านักสืบดีๆ นี่เอง เมื่อฉันก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องใต้ดินก็พบกับผู้ชายจำนวนห้าคน กำลังนั่งทำหน้าเครียดอยู่ในห้องประชุม สามคนทางด้านซ้ายของโต๊ะคือเพื่อนร่วมทีม ส่วนคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะคือผู้บัญชาการ ‘แม็กเวล จอร์น’ ด้านขวาคือมือขวาของเขา ‘เควิน’
“เรื่องคนร้ายโดนฆ่าไม่มีใครคิดจะบอกฉันเลยหรือไง!”
“เห็นฉันบาดเจ็บ ฉันก็ไม่มีสิทธิ์รู้เรื่องนี้เลยเหรอ!”
“ฉันว่าเธอควรสงบสติอารมณ์ และนั่งลงก่อนดีกว่าไหม” พี่เคนรีบปรามเพราะเห็นว่าไม่ได้มีแค่สมาชิกในกลุ่ม ตามด้วยคิมหันต์ที่รีบอธิบายถึงเหตุผล
“ใช่ๆ เจ้ ทำไมถึงได้โมโหเข้ามาแบบนั้นล่ะ พอประชุมเสร็จยังไงพวกเราก็ต้องบอกให้เจ้รู้อยู่ดี”
“นั่นน่ะสิ เป็นอะไรไป” จอร์นที่นั่งอยู่หัวโต๊ะตั้งคำถาม
เพราะจอร์นคือผู้บริหารองค์กรที่ฉันทำงานอยู่ และก็เป็นเจ้าของสำนักงานสายสืบเอกชนด้วย ฉันเลยไม่อยากโต้แย้งสิ่งใดต่อ จึงเลือกที่จะทอดถอนหายใจอย่างแรงจากนั้นจึงเดินไปทรุดตัวบนเก้าอี้ตัวที่ว่างข้างๆ เควิน
“ช่างเถอะ ว่าต่อสิถึงไหนแล้ว”
“คิดว่าตัวเองเป็นกัปตันอเมริการึไง! ถึงไม่พักรักษาตัวและแบกสังขารตัวเองลงมาที่นี่”
“เอ๊ะ! พี่เคน...”
“นั่นสิ ควรพักผ่อนนะ”
“ไอ้คิม! ฉัน-”
“พอๆๆ ทั้งสามคน” มกราที่เงียบอยู่นานเอ่ยปราม “ในเมื่อมาแล้วก็อย่าทำตัวน่ารำคาญ จะได้เริ่มประชุมต่อ ว่าต่อเลยเควิน”
“จิ๊!”
ฉันได้แต่จิ๊ปากมองมกราอย่างไม่ชอบใจ
‘มกรา’ คือผู้มีอำนาจสูงสุดในกลุ่มสมาชิกปฏิบัติการลับของเรารองลงมาจากจอร์น เขาทำหน้าที่เป็นผู้คอยสั่งการและวางแผนในภารกิจนั้นๆ แถมยังคอยวางแผนชีวิตแทนฉันด้วย
ซึ่งข้อนี้ฉันไม่เคยร้องขอเลยสักนิด!
ฉันรู้สึกหัวจะร้อนขึ้นมานิดๆ ที่มกราหักหน้าฉันกลางห้องประชุม แต่ก็ต้องระงับอารมณ์ความขุ่นเคืองเอาไว้ก่อน มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เราเจอกันหรือเริ่มบทสนทนา ไม่รู้ว่าเขาจงเกลียดจงชังอะไรฉันนักหนา ถึงมีแต่พูดจาเสียดสีไม่เคยรักษาน้ำใจจนต้องจบลงด้วยการทะเลาะ แต่ฉันก็ต้องมาสติแตกเพิ่มเติม เมื่อเหลือบมองไปหาพี่เคนและคิมหันต์ที่พูดออกมาพร้อมกันอย่างไม่มีเสียงว่า
‘สม-น้ำ-หน้า’
ปรี๊ดแตกเลยน่ะสิรออะไรอยู่ล่ะ ฉันถลึงตาใส่สองคนนั้นอย่างเอาเรื่อง พร้อมขยับปากก่นด่าแบบไม่มีเสียง
“ฮึ่ม...” แล้วทันใดนั้นเองเสียงยุติสงครามด้วยการกระแอมไอของจอร์นก็ทำให้ฉันสงบลง “ต่อเลย”
เดี๋ยวเถอะเลิกประชุมเมื่อไหร่พวกนายเจอดีแน่!
“อย่างที่บอกคนร้ายเข้ามาโดยการปลอมตัวเป็นแกร็บส่งอาหาร โดยคนร้ายทำทีเหมือนอยากเข้าห้องน้ำเจ้าหน้าที่ก็เลยไม่เอะใจอะไรมากนัก กระทั่งคนร้ายหายไปราวสิบนาทีก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไป” เควินอธิบายพร้อมเปิดภาพกล้องวงจรปิดผ่านจอมอนิเตอร์ “แม้จะมีกล้องบันทึกภาพไว้ได้แต่เพราะคนร้ายปิดหน้าปิดตาอย่างมิดชิด แถมรถคันที่ขับมาส่งก็ยังไม่ติดป้ายทะเบียน ก็เลยไม่มีข้อมูลอะไรคืบหน้าเลย”
“เหมือนมันรู้ว่าต้องจัดการยังไง คงเป็นมืออาชีพน่าดู” มกราออกความเห็นหลังจากที่เควินพูดจบ
“เป็นไปได้ ถ้าไม่ใช่มืออาชีพ คงทิ้งร่องรอยอะไรไว้บ้าง”
“จริงอย่างที่เคนและนายว่ามกรา สำนักงานของเรามีกล้องติดอยู่ทุกซอกทุกมุม ถ้าไม่รอบคอบจริงๆ โอกาสที่จะรอดมีน้อยมาก” จอร์นแสดงความคิดเห็นเพิ่มเติมก่อนจะหันมาถามฉัน “แล้วเธอล่ะคิดว่าไงโนเบล?”
“อืม...ที่บอกว่ามืออาชีพก็มีเหตุผล” ฉันตอบพร้อมทำท่าครุ่นคิด
“แบบนี้เราจะตามตัวคนร้ายยังไงล่ะ?” พี่เคนตั้งข้อสงสัย
“ก็คงต้องตรวจสอบกล้องวงจรทุกตัวรอบๆ บริเวณ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ให้เคนกับคิมจัดการเรื่องกล้องวงจร ได้ข้อมูลเพิ่มเติมอะไรก็ค่อยแจ้งอีกที” มกราสรุป ทว่าฉันกลับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงรีบแทรก
“เหมือนพวกนายจะมองข้ามอะไรบางอย่างไปนะ”
“หือ?”
“เบอร์โทรไง”
“มันคงโง่เอาเบอร์ตัวเองโทรมาอยู่หรอกมั้งเบล” พี่เคนแย้งเสียงสูง
“แต่อย่างน้อยเราก็ค้นหาเจ้าของเบอร์โทรได้ ลองดูมันก็ไม่เสียหายไหมล่ะ หรืออาจจับจีพีเอชตามหาเลยก็ได้ เรามีมือดีเฉพาะทางอยู่ทั้งคน”
คิมหันต์ไหวไหล่ขึ้นข้างหนึ่ง “ลองดูก็ไม่เสียหาย”
“เอาอย่างนี้ละกัน” มกราลุกขึ้นยืนหลังจากเงียบฟังมานานและเริ่มสรุปแจกแจง “คิม นายสืบข้อมูลจากเบอร์โทรศัพท์มือถือที่โทรเข้าสำนักงาน เคนกับเควินไล่ดูกล้องวงจรปิดทุกตัวในสำนักงาน รวมถึงตามถนนแต่ละสายที่คิดว่าคนร้ายควรจะไป ส่วนเธอเบล..." มกราเว้นช่วงมองฉันด้วยใบหน้าไร้อารมณ์จนฉันแทบจะไม่อยากรู้ภารกิจของตัวเองไปโดยปริยาย “ไปพักรักษาตัวที่คอนโดจนกว่าจะหายดี”
“มกรา!”
นายนั่นไม่สนใจเสียงเรียกแสบหูของฉันเลยสักนิด เขาก้มหน้าเก็บเอกสารบนโต๊ะหน้าตาเฉย ราวกับฉันเป็นอากาศที่อยู่รอบตัวอย่างนั้นแหละ
“แผลแค่นี้ไม่ทำให้ฉันตายหรอก กินยาแป๊บๆ เดี๋ยวก็หาย”
“แต่มันเดือดร้อนคนอื่นที่ต้องคอยเป็นห่วงเธอ! เข้าใจไหม” มกราขึ้นเสียงจ้องมองฉันเขม็งพลันขบกรามแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน
ประโยคสวนกลับของมกรา เล่นเอาทุกคนในห้องไม่กล้าส่งเสียง แม้แต่จอร์นยังนั่งสงบนิ่งฟังอยู่เฉยๆ ซึ่งมันเป็นครั้งแรกที่มกราแสดงสีหน้าโกรธจัดขนาดนี้
“ถ้าเธอยังดื้อดึงอยู่แบบนี้ ก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน!”
เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นและก็เดินดุ่มๆ ออกไปโดยไม่สนพัดสนพลูใดๆ ฉันจึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พร้อมกับอารมณ์ที่กำลังปะทุเดือด พลางเอื้อมมือขึ้นไปเสยผมยามสลวยที่หล่นลงมาปรกหน้าอย่างไม่สบอารมณ์
“ให้ตาย! ใครเอารังแตนให้หมอนั่นกิน”
ทุกคนที่เหลือส่ายหน้าพร้อมกันทันทีรวมถึงจอร์น ฉันจึงได้แต่ขมวดคิ้วเครียด มกราไม่เคยขึ้นเสียงและแสดงท่าทางแบบนี้ใส่ฉันเลยสักครั้ง
ครั้งเดียวก็ไม่มี
นั่นจึงทำให้ฉันโมโหเขาจนเลือดขึ้นหน้า แม้แต่จอร์นยังแสดงความแปลกประหลาดใจออกมาทางสีหน้าไม่น้อย ที่ได้เห็นพฤติกรรมความก้าวร้าวเมื่อครู่จากหัวหน้าทีมผู้สุขุมคนนั้น
“เธอก็เชื่อฟังมันบ้างก็ได้เบล มันอาจจะเครียดที่ตัวประกันโดนฆ่า อย่าถือสามันเลยนะ เธอก็รู้นิสัยมันดี” เป็นพี่เคนที่พูดขึ้นเป็นคนแรกหลังจากหายอึ้งจากเหตุการณ์เมื่อครู่
“เจ้กลับไปพักผ่อนเถอะไม่ต้องคิดมาก เดี๋ยวทางนี้ผมกับพวกพี่เคนจะจัดการเอง”
“ฟังพวกเขาบ้าง เขาทั้งสามต่างเป็นห่วงเธอทั้งนั้นเบล ไม่ว่าจะแผลเล็กแผลใหญ่ ยังไงพวกเขาก็ห่วงเธอ”
คราวนี้เป็นเควินที่พูดเสริมขึ้นมา ฉันจึงเงยหน้าขึ้นไปมองเพื่อนร่วมทีมทั้งสองคน ที่กำลังแสดงความยุ่งยากใจออกมาทางสีหน้า สุดท้ายฉันก็ได้แต่สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดพร้อมกับทอดถอนมันออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย
“เฮ้อ~ ก็ได้ๆๆ”
“ถ้างั้นเราก็ไปกันเถอะ ชักช้าเดี๋ยวไอ้มกรามันจะบ่นเอา
“อืม”
แล้วพี่เคนกับคิมหันต์ก็ขอตัวแล้วเดินออกจากห้องประชุมไป เหลือไว้แค่เควิน จอร์น แล้วก็ฉันสามคน
“เฮ้อ” ฉันถอนหายใจอีกครั้งพลางทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมด้วยความอ่อนล้า “ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ นะ”
“ยอมๆ พวกเขาบ้างก็ได้” จอร์นว่ายิ้มๆ “เหมือนพวกมันจะยังไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร แต่ก็ระมัดระวังตัวไว้บ้างก็ดี เบื้องหลังน่าจะเป็นคนใหญ่คนโต ไว้วางใจอะไรไม่ได้”
“อืม...เข้าใจแล้ว”
“พักรักษาตัวให้หายดีก่อนล่ะ แล้วค่อยมาทำงาน”
“รู้น่า...ย้ำอยู่ได้”
“ย้ำเพื่อยั้งคิด”
“อะไรของนาย?” ฉันนิ่วหน้าลงกับประโยคบอกเล่าแปลกๆ จากจอร์น “กลับไปทำงานนายไป อยู่ต่อก็มีแต่จะทำให้ฉันปวด Head เปล่าๆ”
“ได้ข่าวว่าฉันเป็นหัวหน้าเธอนะ ไม่ใช่ใครคายอื่น”
“ใช่...นายไม่ใช่คายแต่นายเป็นแม็กเวล จอร์น”
จอร์นกลอกตามองอย่างเอือมๆ “ขี้เกียจต่อปากต่อคำกับเธอละ ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมเดี๋ยวบอกเควินแจ้งให้ทราบ”
“อืม”
20ค่ำคืนแห่งความสุข แปะ! ฉันฟาดฝามือไปที่แผงอกกว้างอย่างเต็มแรง จนทำให้มกราที่นอนราบอยู่บนโซฟากระเด้งตัวขึ้นมาทันควันด้วยความเจ็บ “ตีฉันทำไมเนี่ย” มกราโอดครวญด้วยสีหน้าเหยเก “มันเจ็บนะ” “ความเจ็บแค่นี้ไม่เท่ากับที่ฉันได้รับหรอก รู้ไหมว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหนที่นายไม่รับรักฉันน่ะ” “ฉันขอโทษ” “ไม่ให้อภัยได้ไหม” ฉันบอกออกไปเสียงแผ่วค่อย จ้องมองใบหน้าของเขาด้วยสายตาที่สั่นระริก “ฉันทั้งผิดหวัง ทั้งร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่เป็นอาทิตย์เลยนะ กว่าจะผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ รู้ไหมว่ามันทรมานแค่ไหน ฮึก” “หลังจากเลิกงานเธอจะซื้อขนมปังสอดไส้ช็อกโกแลตกับนมจืดไปนั่งกินที่ป้ายรถเมล์ เธอจะกลับขึ้นคอนโดเวลาสองทุ่มของทุกวันเพื่อไปหาลีโอ ในเวลาสี่ทุ่มครึ่งเธอจะนั่งจิบวายมองรูปถ่ายของเราทั้งสี่คนด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เธอ..” “นาย...” ฉันเปล่งเสียงแทรกขึ้นมาระหว่างที่มกรากำลังจะพูดต่อ “นายคอยตามดูฉันอย่างนั้นเหรอ” “ใช่ ฉันตามดูเธอตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ ที่เธอเอาแต่ทำเรื่องเดิม ๆ ซ้ำไปซ้ำมา”
19ฉันจะไม่ปฏิเสธหัวใจตัวเองอีกแล้วบรรยากาศอาหารเย็นไม่เป็นไปตามที่วาดฝัน เพราะทุกคนต่างแสดงออกทางสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยเฉพาะพี่เคนที่จะกังวลใจหนักมากกว่าคนอื่นหลังจากที่ทานอาหารเย็นกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันก็แยกตัวเข้ามาหามารินที่นอนพักอยู่ในห้องรับแขก ได้แต่ยืนมองใบหน้าอันขาวซีดที่นอนหลับอยู่บนเตียงฉันก้าวเข้าไปทิ้งตัวลงบนที่นอนพร้อมกับเอื้อมมือขึ้นไปลูบไล้หน้าผากมนอย่างแผ่วเบา“รินดา...” ชื่อของบุคคลที่ฉันหวนนึกถึงอยู่ตลอดเวลาถูกเปล่งออกมาจากลำคอด้วยเสียงแผ่วค่อย “ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอยังมีชีวิตอยู่”ฉันรู้สึกจุกอยู่ในอกขณะที่ภาพเหตุการณ์เมื่อสิบเอ็ดปีที่แล้วฉายซ้ำเข้ามาในหัว เพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาฉันไม่อาจลืมเรื่องราวอันเลวร้ายได้ลงไม่เคยลืมแม้แต่วินาทีเดียว...“เมื่อกี้...เบลได้พูดกับรินหรือเปล่า?”ฉันหลุดออกจากห้วงความคิดของตัวเอง เมื่อเสียงอันแหบพร่าดังแทรกขึ้นมา พอเลื่อนสายตาขึ้นไปมองก็พบว่ามารินกำลังจ้องหน้าฉันอยู่“เปล่า ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย รินเป็นยังไงบ้าง ยังปวดหัวอยู่ไหม”“...รู้สึกดีขึ้นแล้ว ขอน้ำกินหน่อย”“ได้” ฉันเอื้อมมือไปหยิบแก้วน
18กลับบ้านภารกิจที่ฉันมั่นใจนักมั่นใจหนาว่ายังไงก็ต้องสำเร็จแน่นอน พังทลายลงต่อหน้าต่อตาเมื่อท่าน ส.ส. เมืองราดยืนยันว่า...เขานั้นไม่รู้จักคนชื่อเดรก!ส่งผลให้ฉันในตอนนี้หงอยเหงาราวกับไก่โดนน้ำร้อน จนคิมหันต์ที่พึ่งเดินเข้ามาในห้องปฏิบัติการ ถึงกับแปลกใจกับท่าทางที่ฉันไม่เคยเป็นมาก่อน“เจ้เขาเป็นอะไรเฮีย นั่งหงอยอย่างกับคนโดนผัวทิ้ง”“ก็ลองเข้าไปถามดูสิ เผื่อจะรู้”“ไม่เอาหรอก กลัวโดนด่า”“งั้นก็อยู่เงียบๆ แล้วทำงานของเอ็งต่อไป”ฉันเหลือบสายตาขึ้นมองบุคคลที่กำลังพูดถึงฉันอยู่โดยไม่ได้พูดอะไรออกมา ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาจ้องหน้าจอโทรศัพท์เหมือนเดิม เพื่อต่อสายไปหาคนที่บ้านให้เตรียมอาหารไว้รอตู๊ด ตู๊ดรอสายไม่นานมากนักเสียงจากปลายสายก็ดังขึ้น(ว่าไงลูก)“แม่เตรียมอาหารไว้หรือยังคะ อีกหนึ่งชั่วโมงหนูกับเพื่อนๆ ก็จะไปถึงที่บ้านแล้วนะคะ”(ยังเลยลูก เอ็งอยู่ตั้งกรุงเทพฯ อะไรจะเดินทางเร็วขนาดนั้น เหาะเอาหรืออย่างไร)“เหาะเอาก็ไม่เกินจริงนะ”(แม่ประชด)“เถอะน่าแม่ เอาเป็นว่าเตรียมอาหารเลย ไม่เกินสองชั่วโมงเบลและเพื่อนไปถึงบ้านแน่นอน”(จ้ะๆ เดี๋ยวแม่เตรียมไว้รอ รีบมานะ แม่คิดถึง)“ค่ะแม่ คิ
17ถ้าหากตกลง “ดูจากผลงานที่ผ่านมา ไม่อยากจะเชื่อว่าจะเป็นคนที่ลงมือฆ่าลูกสาวตัวเอง เพราะดูจากบุคลิกแล้ว ท่านเป็นคนที่รักครอบครัวมากๆ เลยทีเดียว” พี่เคนแสดงความคิดเห็นขึ้นมา ขณะที่นั่งมองภาพจากจอแท็บเล็ตขนาดสิบนิ้ว ที่กำลังฉายภาพเหตุการณ์สด ณ สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า “ท่านดูเป็นคนดีเกินกว่าจะฆ่าลูกตัวเอง” “คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ เมื่อความโลภเข้าครอบงำ ทุกคนล้วนแสดงอีกตัวตนหนึ่งออกมากันทั้งนั้น” มกราแสดงความคิดเห็นบ้าง ขณะที่กำลังจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะหันหน้ามาพูดกับฉันที่กำลังนั่งเช็คเครื่องมือสื่อสารอยู่ “เธอมั่นใจนะโนเบล ว่าต้องการรื้อคดีนี้ขึ้นมาสืบสวนใหม่ แม้ว่าทางตำรวจของรัฐจะสรุปปิดคดีไปแล้วก็ตาม” ฉันใส่วิทยุสื่อสารขนาดจิ๋วเข้าไปในหูข้างขวา ส่องกระจกตรวจเช็คความเรียบร้อยให้แน่ใจว่าแน่นหนาพอที่จะไม่หลุดหายระหว่างปฏิบัติงานอีก เมื่อแน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วค่อยหันหน้าไปตอบมกรา ที่นั่งรอคำตอบอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ “ฉันไม่ได้ต้องการรื้อคดีขึ้นมาสืบสวนใหม่ แต่สิ่งที่ฉันต้องการที่แท้จริงคือการลักพาตัวท่
16โชว์พิเศษ (ที่สมจริง)เอี๊ยดเสียงเครื่องยนต์หยุดลงบริเวณด้านหลัง ตามมาด้วยเสียงปืนอีกสามถึงสี่นัด ส่งผลให้ผู้คนรอบข้างส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ในส่วนของฉันและทีมการ์ดก็ต่างก้มหลบกระสุนกันเป็นพัลวัน“เบล! รีบขึ้นรถเร็ว!!”เสียงจากคนในรถเรียกให้ฉันได้สติและเงยหน้าขึ้นมองอย่างอยากรู้ ก่อนจะพบว่าคนที่อยู่หลังพวงมาลัยคือมกราที่เข้ามาช่วยได้ทันเวลาพอดีแต่จะดีมากถ้าเขาไม่กราดยิง จนเกือบจะคร่าชีวิตของผู้บริสุทธิ์ที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวไปด้วยฉันรีบสืบเท้าขวายันเข้ากลางลำตัวของการ์ดที่ก้มหลบกระสุนออก แล้วรีบกระเสือกกระสนเปิดประตูรถพลันยัดร่างเข้าไปด้านใน ก่อนที่จะโดนกระสุนของทีมการ์ดเจาะเข้าลำตัว ได้แผลเพิ่มกลับไปโดนหมอไอรินบ่นจนหูชา“ไม่เป็นไรใช่ไหม”“อืม นายมาช่วยได้ทันพอดี” ฉันเอนหลังพิงเบาะพลางสูดหายใจเข้าลึก กดมือลงไปบริเวณแผลผ่าตัดก็พบว่ามีเลือดไหลซิบออกมามากขึ้นกว่าเดิม “แต่แผลน่าจะฉีกตอนที่กำลังต่อสู้”“โอเค” มกราตอบรับน้ำเสียงราบเรียบ เอื้อมมือซ้ายไปคว้านหาอะไรบางอย่างที่เบาะหลัง ไม่กี่อึดใจต่อมาผ้าพันแผลจำนวนมากก็ถูกโยนมาบนหน้าตัก “ใช้ผ้าพันแผลห้ามเลือดเอาไว้ก่อน”“ว้าว
15ถูกจับตัว“ในห้องนี้ไม่ได้มีแค่พวกเธอสองคนนะ”เสียงของไอรินทำให้ฉันและมกรารีบผละออกจากกันโดยอัตโนมัติ พลันนิ่วหน้าใช้มือกดแผลบริเวณสีข้างราวกับเจ็บนักเจ็บหนา ด้านมกราเองก็ยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยจับนู่นจับนี่ด้วยท่าทางเคอะเขิน“ตื่นแล้วทำไมไม่เรียก ฉันจะได้ตรวจดูอาการ”“ก็เห็นเธอนอนอยู่ ก็เลยไม่อยากกวน”“ไม่อยากกวนก็ต้องเรียก เพราะฉันมีหน้าที่ดูแลรักษาเธอนะเบล”“ขอโทษ...ฉันรู้ว่าเมื่อคืนเธอต้องอดหลับอดนอนเพราะฉันนี่นา”ไอรินมองค้อน เป็นเชิงดุก่อนจะหันหน้าไปพูดกับมกรา “นายไปนั่งรอที่โซฟาก่อนนะ ฉันตรวจดูอาการข้างเคียงของเบลแป๊บหนึ่ง”“อืม ได้สิ”ไอรินใช้เวลาไม่นานมากนักก็ตรวจดูอาการเสร็จ พร้อมกับให้ยาระงับปวดและบอกรายละเอียดเพิ่มเติมนิดหน่อย จากนั้นเธอจึงขอตัวออกไปหาอะไรรองท้องและเตรียมกับข้าวให้ฉันด้วย ดังนั้นในห้องพยาบาลขณะนี้จึงเหลือแค่ฉันและมกราอยู่สองคนและเพื่อเป็นการไม่ทำให้บรรยากาศภายในห้องดูอึดอัดเกินไป ฉันจึงกระแอมไอในลำคอพลางหาเรื่องชวนคุย“เรื่องเมื่อคืนเป็นอย่างไรบ้างเหรอ ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่ไหม”“เรียบร้อย แต่ก็จับได้บางส่วน และยังสาวถึงผู้อยู่เบื้องหลังไม่ได้ ส่วนผู้ประ







