ลอบฆ่า

6

ลอบฆ่า

สัปดาห์ต่อมา...

ฟิ้ว~ จึก

ฉันรีบหันขวับไปมองมีดสั้นที่เฉียดแก้มไปประมาณหนึ่งมิลลิเมตร ที่พึ่งปักลงบนต้นไม้สดๆ ร้อนๆ ฉันเดินตรงไปยังต้นไม้พลันขมวดคิ้วอย่างสงสัย แล้วยกมือไปดึงมีดสีดำออกมาพิจารณา

มีดสั้นที่ถูกลับคมเป็นอย่างดี ลักษณะคล้ายๆ มีดที่เอาไว้ลอบสังหารศัตรู ในหนังบู๊แอ็กชันอะไรทำนองนั้น ถ้าเกิดฉันเบี่ยงตัวหลบไม่ทันละก็...

มีดเล่มนี้ได้ปักลงกลางหน้าผากฉันแทนต้นไม้แน่!

‘Nightmare’

ฉันพึมพำกับตัวเองหลังจากที่ได้อ่านลายสลักบนมีด ทันใดนั้นความสงสัยก็วิ่งพุ่งเข้ามาในหัวอย่างกะทันหัน

“ใครเป็นคนทำ”

ว่างเปล่า?

ฉันทำการกวาดสายตามองหาบุคคลผิดสังเกต ทว่าไม่มีใครอื่นนอกจากคุณตาขายไส้กรอกหน้าโรงงานผลิตรองเท้าแตะฝั่งตรงข้าม แล้วก็คุณยายขายส้มตำ ถัดจากคุณตาขายไส้กรอกห่างออกไปประมาณร้อยเมตร ดูแล้วท่านสองคนคงไม่มีแรงพอที่จะเขวี้ยงมีดมาได้ไกลขนาดนี้

เพื่อคลายข้อสงสัยฉันจะต้องข้ามไปฝั่งตรงข้ามเพื่อหาสาเหตุ แต่เมื่อก้าวขาไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงใสของใครบางคนก็เอ่ยเรียกชื่อฉันขึ้นมา

“โนเบล”

ฉันกลับหลังหันไปมองเจ้าของเสียงเมื่อครู่ พลันรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าพร้อมคำกล่าวทักทาย “มาริน...มาทำอะไรแถวนี้เหรอ?”

“รินก็มาหาเบลน่ะสิ ได้ข่าวว่าหายดีแล้ว กะว่าจะมาเยี่ยมสักหน่อย ที่จริงก็ว่าจะไปเยี่ยมตั้งแต่วันที่ได้ข่าวแล้วแหละ แต่รินยุ่งๆ น่ะเลยไม่ได้ไปหาเลย ไม่โกรธรินใช่ไหม”

“เบลเคยโกรธรินเหรอ”

“ไม่เคยเลยสักครั้ง” เธอส่ายหัวเบาๆ “ว่าแต่ซ่อนไรไว้ข้างหลังอ่ะ ขอดูหน่อย” มารินไม่ว่าเปล่า ชะโงกหน้าไปดูด้านหลังของฉันด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“เปล่าๆ ไม่มีอะไร” ฉันรีบปฏิเสธพลางเอี้ยวตัวหลบสุดชีวิต ก่อนจะเหน็บมีดไว้ใต้เสื้อด้านหลังเพื่อซ่อนไม่ให้เธอเห็น

“โกหก…ก็เห็นอยู่ว่าซ่อนอะไรไว้”

“ไม่มีจริงๆ อ่ะ...ดูสิ ว่างเปล่า โหวงเหวง” ฉันชูมือขึ้นให้เธอดูทั้งสองข้าง

“ไม่มีได้ยังไง เมื่อกี้ยังเห็นอยู่เลย”

“ตาฝาดเปล่า~”

“รินว่าไม่นะ” มารินครุ่นคิด...แต่ก็เพียงเสี้ยววินาที แล้วก็กลับมายิ้มร่าเหมือนเดิมแถมยังเดินเข้ามากอดแขนฉันไว้แน่น “เราเข้าไปด้านในกันเถอะ อยู่ข้างนอกนานๆ รินร้อน”

“อืม...ไปสิ

มารินเธอเป็นห่วงฉันยิ่งกว่าอะไร ซึ่งฉันก็ไม่เข้าใจว่าเธอจะเป็นห่วงทำไมขนาดนั้น ไอรินที่เห็นบ่นๆ ให้ฉันแบบนั้นน่ะ ยังไม่เท่ามารินเลยสักครึ่ง อย่าให้เธอได้บ่นเชียว นั่งฟังนอนฟังจนหูชาก็ยังไม่จบ

แม้แต่จอร์นเองยังส่ายหัวให้กับความชอบบ่นของเธอเลย

ฉันรู้สึกผูกพันกับมารินราวกับว่าเราสองคนเคยรู้จักกันมาก่อน ซึ่งความเป็นจริงเราพึ่งรู้จักกันได้สามปี ส่วนมารินเองก็บอกว่ารู้สึกผูกพันกับฉันจนน่าประหลาดใจเช่นกัน นั่นเลยทำให้เราสองคนสนิทสนมราวกับแฝดที่คลานตามกันออกมาจากท้องแม่แน่ะ

เพล้ง~

ฉันทิ้งมีดลงบนโต๊ะประชุมที่มีเพื่อนร่วมงานทั้งสามคนนั่งอยู่ ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย ไม่กี่อึดใจต่อมามกราจึงเอ่ยถาม

“อะไร?”

“มีดไง”

“รู้...แต่ทิ้งลงกลางโต๊ะแบบนี้ หมายความว่าไง”

ฉันกลอกตาขึ้นบน ไหวไหล่ขึ้นข้างหนึ่งเล็กน้อยด้วยท่าทางสบายๆ พลางตอบคำถาม “มีคนลอบฆ่า”

“ฮะ! ลอบฆ่า!!”

“อืม..ใช่”

พี่เคนและคิมหันต์โพล่งขึ้นพร้อมกันด้วยท่าทางตกใจสุดขีด ต่างจากมกราที่นั่งนิ่งควงปากกาในมือเล่น อย่างกับเรื่องที่ฉันบอกเป็นเรื่องที่ไม่น่าเดือดเนื้อร้อนใจมากเท่าไหร่ แต่ก็ยังดีที่ยอมเปิดปากไถ่ถาม

“เมื่อไหร่?”

“สิบนาทีที่ผ่านมา”

มกราหันมาสบตา “ระวังตัวไว้หน่อย! มีคนรู้เรื่องพวกเราแล้ว”

“อะไรนะ!”

ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวที่โพล่งขึ้นเสียงดัง รวมถึงมารินที่เปิดประตูเข้ามาได้ยินด้วยเช่นกัน แน่นอนว่ามารินรู้เรื่องหน่วยงานลับๆ ของเรา ก็แหงล่ะเพราะเธอเป็นน้องสาวของหัวหน้าองค์กรนี่นา แถมเธอยังชอบพาตัวเองมาคลุกคลีอยู่กับพวกฉันด้วยแม้จะโดนจอร์นบ่นไปตั้งหลายครั้ง แต่เธอก็ไม่ยอมเชื่อฟัง

สงสัยอยู่กับฉันมากเกินไปเลยติดนิสัยหัวแข็งไปด้วยกัน

“หมายความว่ายังไงคะ มีคนรู้เรื่องพวกพี่แล้วเหรอ?” รินถามต่อทันทีหลังจากพาตัวเองไปทรุดนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ กับพี่เคน

“อย่างที่พวกพี่ได้ยิน ในช่วงที่เจ้พักรักษาตัว ทางเราได้ค้นหาพนักงานขับแกร็บคนนั้นจนพบ และได้เจออุปกรณ์บางอย่างคล้าย GPS ติดตามตัว เลยสันนิษฐานว่าน่าจะมีผู้อยู่เบื้องหลังอีกที” คิมหันต์อธิบาย

“รินด้วยนะถ้าไม่จำเป็นอย่าไปไหนมาไหนคนเดียวบ่อยๆ อีกอย่างไม่ต้องมาที่นี่เลยยิ่งดี” พี่เคนพูดเสริม หันหน้ามองมารินด้วยแววตาเป็นห่วง

“รินจะระวังตัวค่ะ”

“เป็นอะไรกันไปหมด” บรรยากาศเริ่มกระอักกระอวนฉันจึงโพล่งขึ้นเสียงราบเรียบ “ใครมันจะรู้ก็ให้มันรู้ไปสิ ใช้ชีวิตไปปกติเหมือนเดิมนี่แหละ ปอดแหกกันไปได้”

“ใช่ๆ พี่เห็นด้วย” พี่เคนพยักหน้าหงึกหงัก

“ฉันอุตส่าห์ถ่อมาที่นี่ทันทีหลังจากหายป่วย นึกว่าจะมีอะไรสนุกๆ ให้ทำ”

ทุกคนในที่นี้มองหน้าซึ่งกันและกันสลับไปมา โดยไม่สนใจถึงประโยคที่ฉันพูด แล้วเริ่มประชุมงานที่ค้างไว้ก่อนหน้าที่ฉันจะเข้ามาในห้องประชุมหน้าตาเฉย พอเห็นดังนั้นฉันก็เลยหุบปากเงียบนั่งฟังวาระการประชุมเหมือนกับคนอื่นๆ

หัวข้อประชุมมีแต่เรื่องเดิม ๆ ซะจนฉันเริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย นั่งเคาะนิ้วไปบนโต๊ะพลางครุ่นคิด พลันหุนหันลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเมื่อคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนจะหันหน้าไปหามารินที่กำลังตั้งใจฟังพี่เคนพูดด้วยใบหน้าสุดเซ็ง

“ขอโทษที่ขัดจังหวะ ริน...คืนนี้เจอกันที่ไนต์คลับนะ เบื่อๆ เซ็งๆ อยากดื่มผ่อนคลายสักหน่อย”

“หา อ้อ...ได้สิเจอกันเย็นนี้” เธอดูไม่เข้าใจแต่ก็ยอมตอบตกลง

“ไปด้วยๆ ขอดื่มคลายเครียดสักหน่อย”

“เห...” ทว่าสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกทึ่งคือคิมหันต์ ที่จู่ ๆ ก็เสนอตัวขอไปด้วย เพราะโดยปกติมันจะติดเกมจนแทบจะรวมร่างกับคอมพิวเตอร์เครื่องโปรด “ได้ดิ่ เจอกันเย็นนี้ฉันไปนะ บาย~”

“เตือนอะไรไปหัดฟังซะบ้าง การที่มีคนลอบทำร้ายมันไม่ใช่เรื่องที่ควรปล่อยปละละเลย อย่าคิดว่าตัวเองเก่งและเอาตัวรอดได้ตลอดไป”

น้ำเสียงราบเรียบแต่กับแฝงไว้ด้วยความเหน็บแนมจากมกรา ทำให้ฉันยืนสงบนิ่งทางจิตใจอยู่หน้าประตูทางออก แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่โต้กลับ และเก็บเอาคำพูดพวกนั้นมาใส่ใจให้เสียอารมณ์ เอื้อมมือไปเปิดประตูแล้วก้าวฉับ ๆ ออกจากห้องประชุมมาในที่สุด

ฮึ...ฉันไม่เคยกลัวว่าใครจะมาลอบทำร้ายหรือลอบฆ่า และก็ไม่เคยถือตัวว่าตัวเองเก่งไปทุกเรื่อง ฉันแค่เอาตัวรอดได้ในสถานการณ์นั้นๆ ในเมื่อเลือกที่จะทำงานนี้แล้วก็ต้องเลิกวิตกกังวลในสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต!

ตกเย็น…

ผู้คนมากมายต่างโยกย้ายส่ายสะโพกไปตามทำนองเพลงแดนซ์ ที่ดีเจหนุ่มหล่อชื่อดังอย่าง ‘โนวาร์’ นำมารีมิกส์อย่างสนุกสนาน โดยต่างก็ไม่ห่วงภาพลักษณ์ของตัวเองเลยสักนิดเดียว ทำไมฉันถึงเลือกมาไนต์คลับอีกครั้งทั้งที่คราวก่อนโดนลักพาตัวไปแบบไม่รู้สาเหตุ

นั่นก็เป็นเพราะว่าฉันสงสัยบริเวณชั้นสองของคลับแห่งนี้ยังไงล่ะ

จำได้ว่าคืนนั้นฉันเห็นคนสนิทของพวกคนใหญ่คนโต ขึ้นไปบนชั้นของแขก VIP ก่อนที่จะเดินออกไปเข้าห้องน้ำและหมดสติไป อีกอย่างที่สงสัย...บาร์เทนเดอร์แอบใส่ยาอะไรลงไปในแก้ววิสกี้?

นั่นจึงเป็นสาเหตุให้ฉันกลับมาที่นี่และพยายามมองหาบาร์เทนเดอร์คนนั้น แต่ก็ไม่เห็นมีวี่แวว

“ทำไมต้องเป็นผับนี้?” คิมหันต์ตะโกนแหวกเสียงเพลงดังสนั่นขึ้นมา “ครั้งที่แล้วพี่มาพี่โดนพวกมันจับตัวไปนะลืมแล้วเรอะ”

“แล้วไง” ฉันยกแก้วเหล้ากระดกลงคอ เลื่อนสายตากลับมามองหน้าของคิมหันต์นิ่ง “จำเป็นต้องกลัวรึไง”

“เดี๋ยวได้โดนพี่มกราเขาบ่น พี่ไม่เบื่อบ้างไง”

“ชินแล้ว”

“ฉันล่ะยอมจริงๆ” รินที่นั่งฟังบทสนทนาของเรากล่าวร่วมบทสนทนา “ทะเลาะกันได้ทุกครั้งที่เจอหน้า แต่ก็ยังทำงานร่วมกันอย่างไม่มีปัญหาได้”

ฉันเลือกไม่พูดอะไรต่อเพียงแค่ยักไหล่แทนคำตอบพร้อมแสดงสีหน้ายียวนส่งให้สองคนนั้น และกลับมานั่งมองบรรยากาศโดยรอบของผับแห่งนี้ต่อ แล้วสะกิดเรียกพนักงานที่เดินผ่านมาทางนี้พอดี เพื่อถามอะไรบางอย่าง

“น้อง ๆ”

“ครับ! ต้องการอะไรเพิ่มหรือเปล่าครับ?”

“พี่อยากรู้ว่า…ต้องทำยังไงเราถึงจะขึ้นไปบนนั้นได้” ฉันเปล่งเสียงตะโกนแข่งกับเสียงดนตรี พร้อมกับชี้นิ้วไปยังชั้น VIP ของผับ

“อ๋อ...ห้อง VIP มีไว้สำหรับลูกค้าผู้ชายครับ สำหรับลูกค้าผู้หญิงจะต้องเป็นคนสำคัญของคุณเดรกถึงจะได้รับอนุญาตให้ขึ้นไปครับ”

“คุณเดรก” ฉันพึมพำในลำคอพลางพยักหน้า “ขอบใจจ้ะ”

“ยินดีครับ”

“พูดอะไรกะเด็กเสิร์ฟ”

“นั่นซิ ๆ”

รินเป็นคนถามแต่เหมือนว่าคนที่อยากรู้น่าจะเป็นคิมหันต์มากกว่า

“ถามว่าซื้อเหล้าฟรีมิกซ์รึเปล่าน่ะ ไม่มีไรหรอก” แน่นอนว่าที่บอกออกไปคือเรื่องโกหก “ไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ”

“อือ”

ฉันแยกตัวออกมาจากโต๊ะเมื่อบอกกับสองคนนั้นแล้ว แต่เส้นทางที่จะไปไม่ใช่ห้องน้ำ แต่เป็นชั้น VIP ต่างหากล่ะ ในเมื่อพนักงานบอกว่าต้องเป็นคนสำคัญของคุณเดรกอะไรนั่นถึงเข้าไปได้ ก็ต้องเล่นบทคนสำคัญของคุณเดรกสักหน่อย แม้จะไม่รู้ว่าต้องทำยังไงก็ต้องลองดูก่อนละกัน

ตอนนี้ก็ขึ้นมาอยู่หน้าประตูของชั้น VIP เรียบร้อย ฉันไม่รอช้ารีบผลักประตูเข้ามาด้านใน แล้วก็พบกับทางเดินที่ปูด้วยพรมแดงยาวออกไปสุดลูกหูลูกตา สองฝั่งระหว่างทางเดินคือประตูที่มีป้าย VIP ห้อยติดเอาไว้ เรียงรายออกไปนับสิบห้อง ให้อารมณ์เหมือนหอพักหรือโรงแรมอะไรเทือกๆ นั้น

ทว่าในนี้มันดันเงียบผิดปกติ...การ์ดเกิดชุดดำพวกนั้นไม่มีเลยแม้แต่คนเดียว ผิดกับภาพในหัวที่ฉันจินตนาการว่าเมื่อย่างเท้าเข้ามาจะต้องโดนพวกผู้ชายสวมชุดดำ จับโยนออกนอกประตูอย่างไร้ความปรานี

“คุณเดรกรอเธออยู่ มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้รีบไปได้แล้ว”

ระหว่างที่กำลังจะเปิดประตูเข้าไปในห้องที่น่าสงสัยที่สุด เสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง แล้วพอหันกลับไปมองก็พบว่าเป็นการ์ดของที่นี่ (ดูจากเสื้อที่เขาใส่)

“คือว่า...”