ซุ่มซ่าม

  "มีเเค่นี้เหรอ?" อาจารย์ถาม

  "ครับ"

  "เเค่นี้ก็เเค่นี้ ทุกคนทำความรู้จักกันไว้นะ กลับไปนั่งที่ได้...เราจะเริ่มเรียนดาราศาสตร์ของเทอมนี้กัน"

  "ฉันเกลียดวิชานี้สุดๆ" ยัยมินนี่บ่น

  "เเต่ฉันว่ามันสนุกกว่าวิชาอื่นซะอีก"

เเละในขณะที่ฉันพูดนั้นเองอี่ตาตัวซวยก็เดินผ่านฉันไป ก่อนจะไปนั่งที่โต๊ะของเขาด้านหลัง...ฉันเลยบังเอิญได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจากตัวเขา น้ำหอมนี่ไม่ใช่น้ำหอมตลาดนัดโง่ๆ ที่หาชื่อได้ทั่วไปเเต่เป็นกลิ่นน้ำหอมราคาเเพงจากในห้างเพราะทุกครั้งที่ไปห้างคุณเเม่ก็จะพาฉันเข้าร้านน้ำหอม เลือกซื้อน้ำหอมให้คุณพ่ออยู่ประจำฉันถึงได้รู้ กลิ่นหรูหรา ออกทางสปอร์ต

เเต่ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ว่าฉันควรรู้สึกยังกับน้ำหอมนี่ ประเด็นคือนายธันเดอร์ซื้อน้ำหอมราคาเเพงได้ยังไงต่างหาก รายได้พนักงานเสิร์ฟหรือบอดี้การ์ด ถึงเเม้ว่าคุณพ่อฉันจะจ่ายเงินนายเยอะก็เถอะ เเต่น้ำหอมที่นายใช้เนี่ย มันเเพงกว่าเงินเดือนที่นายได้อีกน่ะ มันทำให้ฉันสงสัยในตัวนาย

นายเป็นใครกันเเน่ มีทั้งเรื่องที่นายขับรถหรูของบ้านฉันโดยคล่องมือ ทั้งๆ ที่มันออกจะขับยากซะขนาดนั้น เเถมยังขับเร็วจนฉันเกือบหัวใจวายตาย เรื่องบังเอิญที่จู่ๆ นายก็มาเป็นบอดี้การ์ดให้กับฉัน เรื่องชื่อของนายวันนี้ จะสายฟ้าหรือจะธันเดอร์ ทำไมรอบตัวนายถึงมีเเต่ปริศนาเต็มไปหมด ฉันต้องรู้ให้ได้ว่านายเป็นใคร

ใต้ตึกเกรด 11

  "นายจะตามฉันไปถึงไหนเนี่ย!" ฉันหยุดเดินเเล้วหันหลังเพื่อเคลียร์กับเซน

  "จนกว่าเธอจะบอกฉันว่าไอ้สายฟ้านั่น มันคือใคร"

ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันนั้นเเหละว่าหมอนั่นคือใคร!

  "ก็ฉันบอกนายไปเเล้วไงว่าเป็นลูกชายเพื่อนพ่อฉัน"

  "ฉันไม่เชื่อ เข้ามาเรียนกลางปี เเล้วยังจะรู้จักกับเธออีก หมอนั่นจริงๆเเล้วตามจีบเธอ ใช่ไหม?"

  "ไม่ใช่ จะไม่เชื่อก็เรื่องของนายสิ มาตามรังควานฉันเเบบนี้ ดูสิยัยมินนี่หนีฉันไปเลยเนี่ย!"

  "ฉันขอโทษ เเต่มันเเปลกนิ ถ้าเป็นเด็กใหม่จริงจะเข้ามาทำไมตอนนี้ ควรมาตั้งเเต่เทอมเเรก" 

อี่ตาเซนจะมาฉลาดอะไรเรื่องเเบบนี้ทีเรื่องเรียนไม่เห็นจะสนใจเท่าเรื่องของฉันเลย

  "ก็ไม่รู้สิ บ้านเพื่อนพ่อฉัน คงไม่เคร่งกับเขามั้ง จะอยากเรียนตอนไหนก็เรียน" ฉันโกหกหน้าตาย

  "เธอโกหกฉันไม่ได้หรอก" เขากัดไม่ปล่อยเหมือนสุนัขไม่มีผิด

  "ฉันยอมรับก็ได้ว่าฉันโกหกความจริง มันมีมากกว่านั้นเเค่ฉันไม่อยากบอกใคร" ที่จริงก็บอกใครก็ไม่ได้ทั้งนั้นเเหละนอกจากยัยมินนี่เพื่อนรักฉัน

  "เธออยากบอกฉันเมื่อไรก็บอก...เธอไว้ใจฉันได้"

  "งั้นเหรอ?"

  "เเต่ถ้าฉันตามสืบจนรู้ความจริง ถึงคราวนั้นฉันอาจจะหลุดปากบอกคนในห้องก็ได้"

  "เซน นายกำลังขู่ฉันอยู่นะ"

  "ฉันมีทางเลือกให้เธอจะยอมบอกฉันดีๆ หรือจะให้ฉันสืบจนรู้ เธอก็เลือกเอาเเล้วกัน"

  "เซน!" ดูก็รู้ว่าฉันโกรธเขามากเเค่ไหน

  "ก็เธอดันไม่ยอมบอกเอง ถึงฉันจะชอบเธอ เเต่ฉันก็ไม่ได้ใจอ่อนกับเธอเสมอไปหรอกนะพุดดิ้ง" 

 "..." ฉันนิ่งไปพักนึง เพราะเขาพูดคำว่าชอบฉันอีกเเล้ว จริงๆ ถ้ายอมบอกไปดีๆ ก็ดีกว่าความลับเเตกเเหละน้า

  "ฉันจะเชื่อใจนายได้จริงน่ะเหรอ"

  "ด้วยเกียรติของลูกผู้ชาย" เซนขยับเข้ามาใกล้พร้อมกับชูสามนิ้วที่เรียงติดกันตรงหน้าฉัน มองหน้าคนร่างสูงด้วยความลังเลใจ อีกใจก็อยากเชื่ออยู่นะ เเต่คนเจ้าเล่ห์ปลิ้นปล้อนอย่างอี่ตาเซนมันเชื่อยากนิ ทำไงดีล่ะ

  "ฉันสัญญาว่าจะบอกนายเเน่...เเต่ไม่ใช่วันนี้"

  "วันเดตของเราดีไหมล่ะ" เดตของเรางั้นเหรอพูดออกมาได้ไงยะ จะอวกเเล้ว

  "ตามนั้นก็ได้"

  "งั้นก็วันเสาร์" พรุ่งนี้เลยเหรอ? ยังไม่ทันได้เตรียมใจเลยนะ

  "อะไรนะ!?...ฉันว่ามันเร็วไป" 

  "ช่วงบ่ายที่ห้าง H จะให้ไปรับไหม"

  "ไม่ต้อง ฉันไปเองได้!"

  "เเต่งตัวสวยๆ ล่ะ :) "

  "ดะเดี๋ยวฉันยังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะ!" จะไปก็ไป เเถมไม่ฟังอะไรเลยด้วยจะเอาเเต่ใจไปไหน! (เหมือนด่าตัวเองยังไงก็ไม่รู้) นับวันอี่ตาเซนชักจะได้ใจเข้าไปทุกที ยัยมินนี่ก็หายตัว อี่ตาบอดี้การ์ดก็หายหัวไปเลยวันนี้ ฉันกะจะจิกหัวใช้สักหน่อยเเต่ดันหายหัวไปซะนี่ ทำงานเเบบนี้ไม่สมกับเงินเดือนเลยนะยะ! เเล้วฉันต้องมีหน้าที่ตามหานายไหม หงุดหงิดชะมัด

ตึกเกรด 11 ห้อง A

ฉันขึ้นมาที่ห้องเพื่อตามหาอี่ตาบอดี้การ์ดที่ทำงานไม่ได้เรื่อง

  "นายอยู่ที่นี่จริงๆด้วย"

  "เธอหาฉัน?"

  "ก็ใช่สิ คุณหนูอย่างฉันต้องมาตามหาการ์ด!"

ฉันเดินเข้าไปที่โต๊ะที่หมอนี่ ที่กำลังนั่งชมวิวอย่างสบายใจ คิดดูสิ มีอย่างที่ไหนคุณหนูไล่ตามตัวบอดี้การ์ด

  "เเล้วมีอะไร"

  "ฉันมีเรื่องจะใช้"

  "ก็ว่ามาสิ"

  "...เออ~" ตัวเองบอกเองว่าจะจิกหัวใช้เเท้ๆเเต่ก็ดันคิดไม่ออกว่าใช้อะไร

  "คิดไม่ออกรึไง"

  "ใช่ตอนนี้ยังคิดไม่ออก"

  "เธอตั้งใจมาหาฉันบอกมีเรื่องจะใช้ เเต่ตอนนี้กลับบอกว่ายังคิดไม่ออก มันขัดเเย้งกันนะ"

  "กะก็~"

  "ฉันว่าเธอจงใจจะเเกล้งฉันตั้งเเต่เเรกเเต่ดันพลาดท่ามากกว่า" รู้ดี!

  "ฉันยอมรับ ฉันอยากเเกล้งนาย"

  "เธอเหงาไม่มีเพื่อนเล่นรึไง" อี่ตาบอดี้การ์ดลุกขึ้นจากเก้าอี้เเล้วจ้องหน้าฉัน...คิดว่าฉันกลัวงั้นเหรอฉันเป็นถึงคุณหนูเชียวนะ เจ้านายก็ใช่ด้วย!

  "ใช่! เพื่อนฉันหายไปไหนก็ไม่รู้"

  "..." อี่ตาบอดี้การ์ดไม่โต้ตอบกลับเอาเเต่จ้องหน้าฉันเขม่น

  "นะนายจ้องฉันทำไมนักหนา"

  "เป็นถึงคุณหนู เธอไม่น่าจะทำเรื่องปัญญาอ่อนเเบบนี้นะ"

  "นายว่าฉันปัญญาอ่อนงั้นเหรอ!"

  "หรือว่าที่ฉันพูดมันไม่จริง?" ฉันจุกกับคำพูดของเขา

  "เเต่นายเป็นบอดี้การ์ดไม่มีสิทธิ์มาว่าฉันเเบบนี้!"

  "ฉันควรขอโทษไหม?"

  "อี่ตา...!" ในขณะที่เราสองคนกำลังถกเถียงกันก็มีอีกหนึ่งเหตุการณ์ที่ฉันไม่เคยคิดคาดการณ์มาก่อนว่ามันจะเกิดขึ้น

  "มินนี่เธอปล่อยฉันน้าาาา >o< " เสียงยัยเเว่นนิ! ฉันหันหลังตามเสียงที่ดังขึ้น ยัยมินนี่จับต้นตอของเสียงเเล้วลากเข้ามาในห้อง

  "เกิดอะไรขึ้น?"

  "ก็ยัยนี่มาเเอบฟังเเกกับนายเด็กใหม่คุยกันอยู่หน้าห้องไงล่ะ! ดีนะที่ฉันมาเห็นเข้าไม่งั้นเรื่องของเเกได้กระจายไปไหนต่อไหนเเล้ว"

  "ฉันไม่ได้มีเจตนาที่จะมาเเอบฟังนะ"

  "เเล้วสิ่งที่ฉันเห็นเมื่อกี้เธอกำลังทำอะไรยัยเเว่น!"

  "เเกใจเย็นๆ เธออาจไม่ได้ตั้งใจจริงๆก็ได้" ฉันรีบเข้าไปห้าม

  "งั้นก็อธิบายมาเร็วๆสิ"

  "คือฉันลืมของไว้บนห้องเลยขึ้นมาเอาเเต่ดันได้ยินเรื่องที่พวกเธอสองคนคุยกันเข้าก็เลยช็อค...ฉะฉันไม่ได้ตั้งใจจะเเอบฟัง ฉันขอโทษ TOT"

  "ยัยเเว่น อะไรคือของที่เธอลืม"

  "หนังสือที่ยืมจากห้องสมุดฉันต้องเอาไปคืนภายในวันนี้"

  "เเล้วเธอมาได้ยินตั้งเเต่เมื่อไหร่?" ฉันถาม

  "ตั้งเเต่ที่เธอพูดว่า 'มีเรื่องจะใช้' ใช้นายคนนั้น" ยัยเเว่นชี้ตัวไปที่อี่ตาบอดี้การ์ด ไอ้คำว่า 'มีเรื่องจะใช้' ฉันนึกทวน...นั่นมันตั้งเเต่เเรกเลยนิ!