로그인สิ่งที่เขามีให้ต่อเธอคือความรับผิดชอบเท่านั้น ปากก็พร่ำบอกว่าไม่รัก ก็ไม่รักหรอกแต่หลงหัวปักหัวปํา! เหตุจากคืนนั้น(โดยมี'น้ำมนต์'เด็กฝึกงานของแม่หมอตัวแสบเข้ามาเอี่ยวด้วย)ทำให้ไฮโซสาวสวอย่าง'ณิชา'ต้องแต่งงานกับของกุนซือนายตำรวจหนุ่มเย็นชา ทั้งนี้เขายังเป็นหลานชายแท้ๆของอิงอรภรรยาใหม่ของผู้เป็นพ่อที่เธอแสนจะเกลียดชังอีก หลังจากนี้จะเกิดอะไร เมื่อคนทั้งสองต้องใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกัน กุนซือ (ธีร์) วีระวงศ์ 32 years old. "อย่าให้ต้องย้ำเธออีก..ณิชา!" "หัดเกรงใจทะเบียนสมรสบ้างก็ดี..ฉันไม่อยากโดนหาว่าเมียกำลังสวมเขาให้" ณิชา วีระวงศ์ 24 years old. "อย่ามาตวาดฉันนะกุนซือ! พูดดีๆไม่เป็น เรอะ!" "งั้นพรุ่งนี้ไปหย่ากันเลยไหม..จะได้ไม่ต้องโดนถูกหาว่าฉันสวมเขาให้"
더 보기耳をそばだてて聞いた話をしよう。
"月のない丑の|刻《こく》になれば美しき銀の|舞姫《まいひめ》が現れ、使者に抱かれて空を飛ぶ。"のだと。
そう、誰かが|囁《ささや》いた──
「──怒らないでおくれよ」
夜空にふたつの影がある。そのうちのひとつが、眉をひそめていた。
それは闇夜に溶けてしまいそうな髪を、三つ編みにした男だ。月明かりがない暗闇のせいか、どんな表情をしているのかはわからない。
ふと、隠れていた月が、ゆっくりと顔を出す。
男が月明かりに照らされた瞬間、姿がはっきりと映しだされた。
腰までの黒髪を三つ編みにしているのは、|瓜実顔《うりざねがお》の美しい男だ。しかし目鼻立ちが整った男は、眉を少しばかり寄せている。
男の両腕に抱えられているのは人形か……|可憐《かれん》な、|輪郭《りんかく》の整った、美しい者だ。何より、月光をそのまま落としたような……とても薄い髪色をしている。
「……ねえ|小猫《シャオマオ》、機嫌なおしてくれないかい?」
可憐な人物の機嫌を取ろうと、三つ編みの男は頼りなく声をかけた。
薄い髪色の者は男か女か。可憐かつ、中性的な顔立ちの人物を見れば、心なしか頬を|膨《ふく》らませているようにも感じた。
「……怒っているのかい?」
暗い空を背に、三つ編みの男の眉が苦く曲がる。彼は目鼻立ち、それら全てが整っていた。けれど困惑を含む眉根だけは情けなさを持っている。
「いい加減、|小猫《シャオマオ》呼びはやめてほしい。僕は、|華 閻李《ホゥア イェンリー》って名前なんだから」
横抱きに対する不満ではなく、呼び名への苦情。これには三つ編みの男は微笑みを通り越して、大笑いしてしまう。 しばらくすると笑い声は止まり、|華 閻李《ホゥア イェンリー》の頬をつついた。もちもちとしている柔らかい頬に触れ、三つ編みの男は微笑する。
「……ふふ、ごめんごめん。でも私にとって君は守りたい者であり、唯一無二の存在なんだ」
だから怒らないでと、愛し子の額に優しい口づけを落とした。
|華 閻李《ホゥア イェンリー》は乙女のように恥じらう。それでも彼の腕から逃れようとせずに、甘んじて優しさを受け入れているようだ。
「……ねえ、|思《スー》。どうして僕を守ってくれるの?」
おずおずと。大きな瞳を彼へと向ける。
三つ編みの男は笑顔を浮かべた。何だ、そんなことかと微笑しながら再び|華 閻李《ホゥア イェンリー》の|額《ひたい》に口づけを落とす。
「──私の目的は達成されたんだ」
「目的?」
「君に会って、ともにいる事。どんな時でも|小猫《シャオマオ》を守れるだけの力、そして権力を身につける事。それが私の目的だ。だけど、それはもう果たせたからね」
微笑みを落とし、指を子の長い髪に巻きつけた。
「果たせたの?」
「うん、そうだよ。私は君の側にいる。誰にも渡さない。それが私の願いだ」
笑顔を浮かべた美しい顔は、宝石のように|煌《きら》めく。それは愛し子へ向けられた|至高《しこう》の笑みであり、|偽《いつわ》りのない瞳だった。
「……変なの」
「あはは、そうかい? あ、そういう|小猫《シャオマオ》はどうなのさ?」
|華 閻李《ホゥア イェンリー》の|膨《ふく》らんだ頬をつついた。心なしか子の耳は、先っぽまでタコのように真っ赤になっている。
「……僕は、終わらせたい」
ふと、愛し子の表情に影が生まれた。|儚《はかな》げで|脆《もろ》い。そんな影である。
「|國《くに》の為じゃなく、僕自身の為に。彼らが命をかけて守ったものを、悪用させない為に!」
大きな瞳はまっ直ぐ、三つ編みの男を|見据《みす》えていた。
三つ編みの男は頷き「じゃあ、頑張らないとね」と、|華 閻李《ホゥア イェンリー》とともに夜空を|舞《ま》う。
そんな二人は赤い衣に身を包んでいる。
三つ編みの男は|漢服《かんふく》を。|可憐《かれん》な見目の|華 閻李《ホゥア イェンリー》は、下半身がふわりとした|漢服《かんふく》を着ている。そのどちらにも、金色の|刺繍《ししゅう》が施されていた──
┳ ┳ ┳ ┳
|宥損《ゆうそん》三百八年。世界で最も|膨大《ぼうだい》な領土を誇る|禿《とく》王朝は、豊かな|國《くに》であった。
しかしかつては領土が小さく、名すら知られてはいない|國《くに》であった。けれど初代皇帝が|國《くに》の外へと|貿易《ぼうえき》を広げたことにより、多くの者たちに知られるようになる。
|國《くに》にとって幸であったのか、不幸であったのか。誰にもわからぬまま時は過ぎていった。
やがて初代皇帝が死す。
死因は不明。死体の行方もわからず。
同時に、*|直人《ただびと》では解決できぬことが生まれていった。
死した者が動き、人を食らう。人ならざる者が、生きた存在の魂を食いつくすなど。どう|足掻《あが》いても、|直人《ただびと》が解決できるとは思えないものばかりだった。
そんななか、人の身でありながら空を飛び、化け物へと立ち向かう者たちがいる。不思議な力を持った|仙道《せんどう》だ。彼らは人のため、世のために力をふるう。
されど彼らは価値観などの違いから、|一筋縄《ひとすじなわ》ではいかぬ者たちばかり。
それでも彼らは、何の力も持たぬ|直人《ただびと》にとっては救世主であった──
Special (Kunsueหนึ่งปีต่อมา.. [Part.Nicha] "คุณแม่ขา..คุณพ่อขอคุยด้วยค่ะ" เสียงใสของลูกสาวตัวน้อยของฉันวิ่งเอาโทรศัพท์มายื่นให้ ในระหว่างที่ฉันกำลังเตรียมของว่างให้พวกแกทั้งสองอยู่ในครัว "ค่ะ..คุณแม่ขอบคุณนะคะ" ฟอด!! ฉันย่อตัวหอมหัวทิชาแล้วรับโทรศัพท์จากมือน้อยขึ้นมาแนบหู "ฮัลโล.." ฉันว่ากับคุณพ่อเจ้าแฝด วันนี้เขาไปทำงานในวันหยุดน่ะ เลยโทรหาฉันบ่อยเป็นพิเศษ ("คิดถึงเมีย..คิดถึงเจ้าแฝด) แค่ประโยคที่ได้ยินก็ทำฉันยิ้มออกมาแล้ว นี่ก็หลายปีแล้วที่เราทั้งสองใช้ชีวิตคู่มีลูกด้วยกัน เขาก็ยังบอกรักฉันทุกวันอยู่เหมือนเดิม จนลืมอดีตไปเลยว่าเขาเคยปากแข็งมากแค่ไหน ^^ "โทรมาแค่นี้นี่นะ" ฉันถามคนในสายโดยใบหน้ายังมีรอยยิ้ม "คิกๆ..คุณแม่แก้มแดงด้วย" ทิชาชี้หน้าฉัน เจ้าตัวแสบหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ("หึ..เขินจนลูกจับได้") "อย่ามาทำแซว..แล้วนี่จะกลับมาทันส่งลูกไปสนามบินหรือเปล่า" ฉันเปลี่ยนเรื่องคุย วันนี้เจ้าสองแฝดจะเดินทางไปเที่ยวประเทศสวีเดนกับคุณตาและคุณยายอิงอรของเขา เลยถามกุนซือไม่รู้เขาจะกลับมาส่งลูกทันไหม ("น่าจะไปไม่ทัน..มีประชุมรอบบ่าย") "อือ..นั้นไม่เป็นไร
Special 1 (Kunsueปีต่อมา... เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ตอนนี้เด็กชายสายฟ้า เด็กหญิงทิชา ทายาททั้งสองของกุนซือและณิชาก็เติบโตเข้าสู้วัยหกขวบกว่าๆ เด็กแฝดทั้งสองเลี้ยงง่าย มีดื้อบ้างไปตามวัย แต่ถึงยังไงก็ยังเป็นที่รักของคนในครอบครัว "คุณป้าแม่หมอ..ไหนบอกว่าจะเสกลูกแมวมาให้สายฟ้าไงครับ" สายฟ้าที่นั่งจมปุ๊กอยู่ในสนามหญ้าเด็กเล่นพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ "ไว้สายฟ้าโตก่อน ป้าจะเสกแมวตัวโปรดให้" อนิกายกยิ้มให้เด็กชาย "แล้วทำไมถึงเสกมาให้ตอนนี้ไม่ได้ล่ะคะ" เสียงเจือยแจ้วของแฝดคนน้องก็ถามขมวดคิ้วด้วยหน้าสงสัยสุดๆ "โลกนี้ไม่มีคาถาเสกได้..ไอด้าไม่เชื่อหรอก" น้ำเสียงใสแจ๋วของลูกสาวตัวแสบของดาด้ากับฐานทัพดังขึ้น "หึ..นางช่างเหมือนแม่นางเหลือเกิน" อนิกาถึงกับส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มเอ็นดูเลือดเนื้อเชื้อไขของพวกนายตำรวจ "ผมอยากได้แมวแล้วครับ" สายฟ้าก็พูด หนุ่มน้อยจินตนาการไปถึงลูกแมวตัวน้อยๆ "ไว้ตอนโต..ป้าสัญญาว่าจะเสกแมวให้สายฟ้า..รับรองว่าสายฟ้าจะต้องชอบ" อนิกาลูบหัวเด็กชาย พลางหันมามองเด็กหญิงทั้งสองที่นั่งเท้าคางจ้องมองมาอยู่ "ส่วนของสาวน้อยทั้งสอง..ป้าจะเสกเจ้
THE END My Husband เมื่อคุณสามีบอกไม่รัก (Kunsueวันนี้เป็นวันแรกที่คุณสารวัตรกุนซือเขาจะกลับไปทำงานวันแรกพร้อมกับรับตำแหน่งใหม่ แต่คนตื่นเต้นกับไม่ใช่เจ้าตัวหรอก เป็นฉันเนี่ยแหละตื่นเต้นมากๆ ปลุกคนตัวโตตั้งแต่เช้ามืดให้แต่งตัว ไม่ใช่อะไรหรอกเดี๋ยวเจ้าแฝดตื่นแล้วจะวุ่นวาย "แล้วนี่จะตามไปไหม?" เสียงเอ่ยของคนตัวโตเดินติดกระดุมเสื้อออกมาจากห้องน้ำ "...." ฉันก็หันมองเจ้าของใบหน้าหล่อพลางยกยิ้มให้ ลุกจากเตียงไปช่วยเขาติดกระดุมเสื้อ วันนี้ขอทำหน้าที่ภรรยาหน่อย สามีได้รับตำแหน่งทัั้งที "หึ.." กุนซือก็ยกยิ้มช้อนคางฉันขึ้นไปจุมพิตเบาๆ อย่างไม่รุกล้ำและผละออก เจ้าของดวงตาคมก็จ้องหน้าฉัน "ขอบคุณนะครับ.." น้ำเสียงทุ้มว่าจบ ร่างฉันก็ถูกโอบกอดไว้ ใจฉันมันก็เต้นตึกตักอีกเช่นเคย ขยันทำตัวน่ารักอยู่เรื่อยเลยสามีฉัน "เดี๋ยวเจ้าแฝดตื่น จะตามไปนะ.." ฉันกล่าวด้วยหน้าเปื้อนยิ้ม ซึ่งเขาก็พยักหน้าเดินเข้าไปดูเจ้าแฝดที่หลับกันปุ้ยอยู่ในคอกเตียงเด็ก "สายฟ้า ทิชา พ่อไปก่อนนะครับ" เขาพูดกับลูกด้วยเสียงอ่อนโยน พร้อมโน้มจมูกประทับลงหน้าผากน้อยๆของเจ้าก้อนทั้งสอง
63(หวงลูกสาว!!..)******[Part.Nicha]ฉันและเจ้าแฝด รวมถึงคนขี้ดื้ออย่างกุนซือตอนนี้ออกจากโรงพยาบาลกันแล้วล่ะ ตามจริงคุณหมออยากให้พ่อเจ้าแฝดพักฟื้นให้หายดีอยู่ต่ออีกสองสามวัน แต่กุนซือดื้อไงจะออกจากโรงพยาบาลพร้อมฉันกับลูกให้ได้ "ยังปั๊มนมให้ลูกไม่เสร็จอีกหรอ?" เสียงทุ้มของกุนซือที่อุ้มสายฟ้าเดินเข้ามาหาฉันในห้อง ส่วนทิชาตอนนี้กำลังหลับปุ้ยอยู่ในเบาะเด็กทารก เลยไม่ค่อยวุ่นเท่าไหร่"อือ..ยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่กับเครื่องปั้ม" ฉันเอ่ย เบหน้าเล็กน้อยเพราะมันรู้สึกเจ็บจุกนิดๆ เวลาเครื่องมันทำการปั้ม ทำยังไงได้ล่ะ ก็ฉันเป็นคุณแม่มือใหม่หนิ "...." กุนซือก็มองนิ่ง ทิ้งตัวนั่งลงข้างฉัน อีกมือก็อุ้มสายฟ้าที่ใกล้จะหลับไว้อย่างระมัดระวัง ส่วนอีกมือที่ว่างก็วางบนหัวฉัน"ขอบคุณที่ยอมเสียสละเพื่อลูก เพื่อฉันนะ" ฉันมองคนที่เอ่ยคำพูดซาบซึ้งออกมา กุนซือพูดแบบนี้ออกมาอีกแล้ว ตั้งแต่เขาพ้นวิกฤติระหว่างความเป็นความตายกลับมาก็บอกรักกับขอบคุณฉันบ่อยมาก เขาไม่ใช่กุนซือคนปากหนักอีกต่อไป"ฉันรักเธอกับลูกมากนะ" ^^' นั่นไงบอกรักฉันกับลูกอีกแล้ว ตาสารวัตรบ้าเอ้ย ขยันทำให้ใจฟูจัง"อือ..ฉันก็รักนายกับลูกเหมือนก
60(ปาฏิหาริย์มีจริง..)******[Part.Nicha]ดวงตาของฉันคอยจดจ้องร่างตัวโตที่รอบตัวมีสายระโยงระยางเต็มไปหมด กุนซือพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่นี่ก็สามวันแล้วนะ พ่อของเจ้าแฝดก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมาหาเราทั้งสามคนเลยหมับ! ฉันจับมือหนามากุมและนาบกับใบหน้าตัวเอง "เมื่อไหร่จะฟื้นขึ้นมา..อีกสองวันเจ้าแฝดจะลืมตาดูโล
59(ปาฏิหาริย์มีจริงไหม..)*****[Part.Nicha]ปั่ง!! "กรี๊ด..กุนซือ เฮือก!" ฉันสะดุ้งตื่นด้วยความใจหาย ฉันฝันร้ายอีกแล้ว ในฝันเห็นกุนซือถูกยิงจนล้มลง เมื่อคิดไปเห็นภาพในฝัน น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลออกมา ฉันรีบหันมองนาฬิกาทันที ตอนนี้เป็นเวลาตีห้ากว่าๆ "กะ..กุนซือยังไม่กลับถึงบ้าน" เสียงแผ่วเบาของฉันว
62(สัมผัสแปลกๆ..)******Par."หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" ณิชาขึ้นเสียงแข็งห้ามทัพสามีตัวเองกับเพื่อนสนิทที่กำลังจะตีกัน สองคนนี้ชาตินี้คงไม่มีวันญาติดีกัน เจอกันทีไรเป็นอันต้องมีเรื่องทะเลาะกันได้ทุกรอบ"...." กุนซือหันมองหน้าเมียตัวเองที่เริ่มหงิกงอก็ทำแววตาเลิ่กลั่ก ก่อนหันมาชี้ไล่คิมหันต์"มึงมาทางไหนก
61(เจ้าสองแฝด..)******ช่วงเวลาแสนวิเศษมาถึง เจ้าเด็กแฝดตัวแดงลืมตาแป้วๆอยู่ในเตียงเด็ก ไม่ร้องไห้หรืองอแงเหมือนเด็กทารกทั่วไปเลยสักนิด หรือแม้แต่ในห้องคลอดที่เจ้าเด็กทารกทั้งสองถูกดึงตัวออกจากท้องผู้เป็นแม่ ก็ไม่มีแม้แต่เสียงร้อง จนคุณหมอต้องตบก้นแดงๆอยู่หลายที กว่าเจ้าแฝดทั้งสองจะส่งเสียงร้อง แ












리뷰