로그인สิ่งที่เขามีให้ต่อเธอคือความรับผิดชอบเท่านั้น ปากก็พร่ำบอกว่าไม่รัก ก็ไม่รักหรอกแต่หลงหัวปักหัวปํา! เหตุจากคืนนั้น(โดยมี'น้ำมนต์'เด็กฝึกงานของแม่หมอตัวแสบเข้ามาเอี่ยวด้วย)ทำให้ไฮโซสาวสวอย่าง'ณิชา'ต้องแต่งงานกับของกุนซือนายตำรวจหนุ่มเย็นชา ทั้งนี้เขายังเป็นหลานชายแท้ๆของอิงอรภรรยาใหม่ของผู้เป็นพ่อที่เธอแสนจะเกลียดชังอีก หลังจากนี้จะเกิดอะไร เมื่อคนทั้งสองต้องใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกัน กุนซือ (ธีร์) วีระวงศ์ 32 years old. "อย่าให้ต้องย้ำเธออีก..ณิชา!" "หัดเกรงใจทะเบียนสมรสบ้างก็ดี..ฉันไม่อยากโดนหาว่าเมียกำลังสวมเขาให้" ณิชา วีระวงศ์ 24 years old. "อย่ามาตวาดฉันนะกุนซือ! พูดดีๆไม่เป็น เรอะ!" "งั้นพรุ่งนี้ไปหย่ากันเลยไหม..จะได้ไม่ต้องโดนถูกหาว่าฉันสวมเขาให้"
더 보기Raymond si pria muda tampan berbodi bagus ini senyum ceria, malam ini adalah malam sakral baginya dan Rahma, istrinya. Ulang Tahun ke 4 mereka sebagai suami istri.
Raymond hanyalah sales sebuah dealer mobil yang dikatakan sulit laku, karena jual mobil-mobil asal negeri Tiongkok.
Sial…masih separuh jalan lagi sampai rumah, Raymond terpaksa berteduh, hujan yang tadi sudah gerimis, kini turun dengan derasnya.
Tiba-tiba ponsel jadulnya bunyi, ada chat masuk. Raymond pikir istrinya yang ngontak karena ini sudah pukul 21.00 lewat, tapi saat di buka, ternyata dari nomor tak di kenal.
“Hmm…siapa pengirimnya, kok ada lampiran fotonya,” batin Raymond, kaget saat membuka kiriman tiga buah foto tersebut.
Matanya melotot, jantungnya berdegup kencang. Foto itu perlihatkan seorang wanita cantik dengan rambut panjangnya dan gaun malamnya yang berwarna merah menyala sangat seksi, sampai perlihatkan pakaian dalamnya yang membayang.
Siapapun laki-laki normal pasti tergoda!
Walaupun gambar ini sedikit buram, karena di ambil secara sembunyi-sembunyi dan tempatnya seperti-nya sebuah pub atau klub malam, tapi wajahnya masih bisa di kenali.
Si wanita ini tak sendirian, ada seorang pria setengah tua yang terlihat merangkul si wanita seksi ini dan mengecup pipinya dengan mesra.
Wanita itu mirip sekali dengan…Rahma istrinya.
Raymond…serasa tak menjejak bumi, tubuhnya seketika mematung.
Benarkah itu Rahma…kenapa dia begitu dekat dan akrab dengan pria setengah tua necis dan terlihat sangat kaya raya itu?
Jadi…isu-isu miring yang selama ini dia dengar, sejak karir istrinya melejit dan kalahkan dirinya, di peroleh Rahma dengan cara selingkuh…apakah benar adanya?
Saking marahnya, Raymond letakan begitu saja kue berharga 145 ribu di sebuah halte tempatnya berteduh tadi. Dan tak peduli hujan deras, ia tancap gas pulang ke rumah mereka.
Raymond tak melihat mobil istrinya di garasi, artinya Rahma belum pulang!
Hatinya yang emosi kini dia redam, dengan berpikir positif, paling wanita di foto itu hanya mirip.
Tapi…kenapa 3 foto itu dikirim ke dia…apa maksudnya? Pikirnya dengan galau.
Pukul 23.45 menitan terdengar mobil datang, Rahma istrinya membuka pintu dan langsung menuju kamar.
Mereka berdua memang bawa kunci rumah masing-masing.
Melihat Raymond sudah ‘tidur’ dengan memunggunginya, Rahma hanya hela nafas, dia lalu ke toilet dan hapus make up cetar-nya.
Padahal Raymond aslinya belum tidur, hatinya masih galau dan panas dengan foto itu.
Tak sampai 15 menitan usai merebahkan diri di sisinya, dengkur halus Rahma terdengar. Raymond berbalik dan melalui siluet lampu tidur dia melihat wajah istrinya seperti orang yang sangat kelelahan…!
“Hmm…dia lupa dengan ulang tahun ke 4 pernikahan? Tapi…kenapa dia begitu terlihat lelah..?” kembali batin Raymond berkata, rasa curiga makin menjadi-jadi.
Paginya di meja makan…
Raymond masih terngiang-ngiang dengan kiriman 3 foto yang belum ia hapus, saat melihat istrinya kini terlihat makin cantik dengan blouse warna krimnya.
Di tambah rambut panjang yang sengaja dikritingin dan diberi warna coklat melewati bahunya, plus parfum mahal, cantik sekali Rahma ini di tambah kulit tubuhnya yang putih dan mulus serta semampai.
Rahma memang terlahir blasteran, ayahnya asli Australia, ibunya Sunda.
Mulut Raymond sudah gatal ingin bertanya, kemana saja istrinya hampir pukul 00.00 baru pulang tadi malam.
Tapi mulutnya kalah start, bibir Rahma yang di lapisi lipstick merah menyala duluan bicara.
“Bang, siang nanti mama tiriku dan kakak perempuanku datang dari Australia, mereka akan nginap di tempat kita selama di Jakarta. Katanya rumah mereka sedang di renovasi, jadi sementara pulang ke tanah air dulu, sekalian travelling,” cetus Rahma, sambil memotong roti dan memakannya perlahan.
Raymond diam saja, dia menunggu, apakah istrinya ingat hari ini genap 4 tahun mereka jadi suami istri?
Tapi…sampai Rahma pamit duluan ngantor, tidak ada sama sekali ucapan istrinya tentang ultah itu. Raymond hanya hela nafas panjang.
Padahal ini hari Minggu, tapi Rahma tetap kerja!
“Oh ya…aku mungkin pulang malam lagi, soalnya aku menemani bos di kantor metting dengan klien kakap, yang akan bangun pusat perbelanjaan di Kalimantan,” cetus Rahma lagi sebelum berlalu dari hadapan Raymond.
Si lelaki tak berdaya karena kalah karir dan penghasilan.
Dan kali ini Rahma tidak bawa mobil, tapi di jemput sebuah mobil….mewah!
Raymond hanya bisa mengangguk dan tidak ada ‘kuasa’ melarang. Ia tahu diri, saat ini, 90 persen kebutuhan rumah tangga mereka uangnya dari kantong Rahma.
Sejak karir Rahma melejit, mereka naik pangkat dari keluarga sederhana ke keluarga kelas menengah elit.
Kebutuhan hidup mereka pun otomatis menyesuaikan…mau tak mau, Rahma lah yang dominan keluar biaya!
Raymond bersihkan bekas makanan mereka, hal kecil yang dulunya dilakukan Rahma, kini dialah yang melakukannya, mereka memang tak memiliki pembantu.
Sesaat ia merasa harga dirinya jatuh ke titik rendah…!
**
BERSAMBUNG
Special (Kunsueหนึ่งปีต่อมา.. [Part.Nicha] "คุณแม่ขา..คุณพ่อขอคุยด้วยค่ะ" เสียงใสของลูกสาวตัวน้อยของฉันวิ่งเอาโทรศัพท์มายื่นให้ ในระหว่างที่ฉันกำลังเตรียมของว่างให้พวกแกทั้งสองอยู่ในครัว "ค่ะ..คุณแม่ขอบคุณนะคะ" ฟอด!! ฉันย่อตัวหอมหัวทิชาแล้วรับโทรศัพท์จากมือน้อยขึ้นมาแนบหู "ฮัลโล.." ฉันว่ากับคุณพ่อเจ้าแฝด วันนี้เขาไปทำงานในวันหยุดน่ะ เลยโทรหาฉันบ่อยเป็นพิเศษ ("คิดถึงเมีย..คิดถึงเจ้าแฝด) แค่ประโยคที่ได้ยินก็ทำฉันยิ้มออกมาแล้ว นี่ก็หลายปีแล้วที่เราทั้งสองใช้ชีวิตคู่มีลูกด้วยกัน เขาก็ยังบอกรักฉันทุกวันอยู่เหมือนเดิม จนลืมอดีตไปเลยว่าเขาเคยปากแข็งมากแค่ไหน ^^ "โทรมาแค่นี้นี่นะ" ฉันถามคนในสายโดยใบหน้ายังมีรอยยิ้ม "คิกๆ..คุณแม่แก้มแดงด้วย" ทิชาชี้หน้าฉัน เจ้าตัวแสบหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ("หึ..เขินจนลูกจับได้") "อย่ามาทำแซว..แล้วนี่จะกลับมาทันส่งลูกไปสนามบินหรือเปล่า" ฉันเปลี่ยนเรื่องคุย วันนี้เจ้าสองแฝดจะเดินทางไปเที่ยวประเทศสวีเดนกับคุณตาและคุณยายอิงอรของเขา เลยถามกุนซือไม่รู้เขาจะกลับมาส่งลูกทันไหม ("น่าจะไปไม่ทัน..มีประชุมรอบบ่าย") "อือ..นั้นไม่เป็นไร
Special 1 (Kunsueปีต่อมา... เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ตอนนี้เด็กชายสายฟ้า เด็กหญิงทิชา ทายาททั้งสองของกุนซือและณิชาก็เติบโตเข้าสู้วัยหกขวบกว่าๆ เด็กแฝดทั้งสองเลี้ยงง่าย มีดื้อบ้างไปตามวัย แต่ถึงยังไงก็ยังเป็นที่รักของคนในครอบครัว "คุณป้าแม่หมอ..ไหนบอกว่าจะเสกลูกแมวมาให้สายฟ้าไงครับ" สายฟ้าที่นั่งจมปุ๊กอยู่ในสนามหญ้าเด็กเล่นพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ "ไว้สายฟ้าโตก่อน ป้าจะเสกแมวตัวโปรดให้" อนิกายกยิ้มให้เด็กชาย "แล้วทำไมถึงเสกมาให้ตอนนี้ไม่ได้ล่ะคะ" เสียงเจือยแจ้วของแฝดคนน้องก็ถามขมวดคิ้วด้วยหน้าสงสัยสุดๆ "โลกนี้ไม่มีคาถาเสกได้..ไอด้าไม่เชื่อหรอก" น้ำเสียงใสแจ๋วของลูกสาวตัวแสบของดาด้ากับฐานทัพดังขึ้น "หึ..นางช่างเหมือนแม่นางเหลือเกิน" อนิกาถึงกับส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มเอ็นดูเลือดเนื้อเชื้อไขของพวกนายตำรวจ "ผมอยากได้แมวแล้วครับ" สายฟ้าก็พูด หนุ่มน้อยจินตนาการไปถึงลูกแมวตัวน้อยๆ "ไว้ตอนโต..ป้าสัญญาว่าจะเสกแมวให้สายฟ้า..รับรองว่าสายฟ้าจะต้องชอบ" อนิกาลูบหัวเด็กชาย พลางหันมามองเด็กหญิงทั้งสองที่นั่งเท้าคางจ้องมองมาอยู่ "ส่วนของสาวน้อยทั้งสอง..ป้าจะเสกเจ้
THE END My Husband เมื่อคุณสามีบอกไม่รัก (Kunsueวันนี้เป็นวันแรกที่คุณสารวัตรกุนซือเขาจะกลับไปทำงานวันแรกพร้อมกับรับตำแหน่งใหม่ แต่คนตื่นเต้นกับไม่ใช่เจ้าตัวหรอก เป็นฉันเนี่ยแหละตื่นเต้นมากๆ ปลุกคนตัวโตตั้งแต่เช้ามืดให้แต่งตัว ไม่ใช่อะไรหรอกเดี๋ยวเจ้าแฝดตื่นแล้วจะวุ่นวาย "แล้วนี่จะตามไปไหม?" เสียงเอ่ยของคนตัวโตเดินติดกระดุมเสื้อออกมาจากห้องน้ำ "...." ฉันก็หันมองเจ้าของใบหน้าหล่อพลางยกยิ้มให้ ลุกจากเตียงไปช่วยเขาติดกระดุมเสื้อ วันนี้ขอทำหน้าที่ภรรยาหน่อย สามีได้รับตำแหน่งทัั้งที "หึ.." กุนซือก็ยกยิ้มช้อนคางฉันขึ้นไปจุมพิตเบาๆ อย่างไม่รุกล้ำและผละออก เจ้าของดวงตาคมก็จ้องหน้าฉัน "ขอบคุณนะครับ.." น้ำเสียงทุ้มว่าจบ ร่างฉันก็ถูกโอบกอดไว้ ใจฉันมันก็เต้นตึกตักอีกเช่นเคย ขยันทำตัวน่ารักอยู่เรื่อยเลยสามีฉัน "เดี๋ยวเจ้าแฝดตื่น จะตามไปนะ.." ฉันกล่าวด้วยหน้าเปื้อนยิ้ม ซึ่งเขาก็พยักหน้าเดินเข้าไปดูเจ้าแฝดที่หลับกันปุ้ยอยู่ในคอกเตียงเด็ก "สายฟ้า ทิชา พ่อไปก่อนนะครับ" เขาพูดกับลูกด้วยเสียงอ่อนโยน พร้อมโน้มจมูกประทับลงหน้าผากน้อยๆของเจ้าก้อนทั้งสอง
63(หวงลูกสาว!!..)******[Part.Nicha]ฉันและเจ้าแฝด รวมถึงคนขี้ดื้ออย่างกุนซือตอนนี้ออกจากโรงพยาบาลกันแล้วล่ะ ตามจริงคุณหมออยากให้พ่อเจ้าแฝดพักฟื้นให้หายดีอยู่ต่ออีกสองสามวัน แต่กุนซือดื้อไงจะออกจากโรงพยาบาลพร้อมฉันกับลูกให้ได้ "ยังปั๊มนมให้ลูกไม่เสร็จอีกหรอ?" เสียงทุ้มของกุนซือที่อุ้มสายฟ้าเดินเข้ามาหาฉันในห้อง ส่วนทิชาตอนนี้กำลังหลับปุ้ยอยู่ในเบาะเด็กทารก เลยไม่ค่อยวุ่นเท่าไหร่"อือ..ยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่กับเครื่องปั้ม" ฉันเอ่ย เบหน้าเล็กน้อยเพราะมันรู้สึกเจ็บจุกนิดๆ เวลาเครื่องมันทำการปั้ม ทำยังไงได้ล่ะ ก็ฉันเป็นคุณแม่มือใหม่หนิ "...." กุนซือก็มองนิ่ง ทิ้งตัวนั่งลงข้างฉัน อีกมือก็อุ้มสายฟ้าที่ใกล้จะหลับไว้อย่างระมัดระวัง ส่วนอีกมือที่ว่างก็วางบนหัวฉัน"ขอบคุณที่ยอมเสียสละเพื่อลูก เพื่อฉันนะ" ฉันมองคนที่เอ่ยคำพูดซาบซึ้งออกมา กุนซือพูดแบบนี้ออกมาอีกแล้ว ตั้งแต่เขาพ้นวิกฤติระหว่างความเป็นความตายกลับมาก็บอกรักกับขอบคุณฉันบ่อยมาก เขาไม่ใช่กุนซือคนปากหนักอีกต่อไป"ฉันรักเธอกับลูกมากนะ" ^^' นั่นไงบอกรักฉันกับลูกอีกแล้ว ตาสารวัตรบ้าเอ้ย ขยันทำให้ใจฟูจัง"อือ..ฉันก็รักนายกับลูกเหมือนก
62(สัมผัสแปลกๆ..)******Par."หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" ณิชาขึ้นเสียงแข็งห้ามทัพสามีตัวเองกับเพื่อนสนิทที่กำลังจะตีกัน สองคนนี้ชาตินี้คงไม่มีวันญาติดีกัน เจอกันทีไรเป็นอันต้องมีเรื่องทะเลาะกันได้ทุกรอบ"...." กุนซือหันมองหน้าเมียตัวเองที่เริ่มหงิกงอก็ทำแววตาเลิ่กลั่ก ก่อนหันมาชี้ไล่คิมหันต์"มึงมาทางไหนก
61(เจ้าสองแฝด..)******ช่วงเวลาแสนวิเศษมาถึง เจ้าเด็กแฝดตัวแดงลืมตาแป้วๆอยู่ในเตียงเด็ก ไม่ร้องไห้หรืองอแงเหมือนเด็กทารกทั่วไปเลยสักนิด หรือแม้แต่ในห้องคลอดที่เจ้าเด็กทารกทั้งสองถูกดึงตัวออกจากท้องผู้เป็นแม่ ก็ไม่มีแม้แต่เสียงร้อง จนคุณหมอต้องตบก้นแดงๆอยู่หลายที กว่าเจ้าแฝดทั้งสองจะส่งเสียงร้อง แ
60(ปาฏิหาริย์มีจริง..)******[Part.Nicha]ดวงตาของฉันคอยจดจ้องร่างตัวโตที่รอบตัวมีสายระโยงระยางเต็มไปหมด กุนซือพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่นี่ก็สามวันแล้วนะ พ่อของเจ้าแฝดก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมาหาเราทั้งสามคนเลยหมับ! ฉันจับมือหนามากุมและนาบกับใบหน้าตัวเอง "เมื่อไหร่จะฟื้นขึ้นมา..อีกสองวันเจ้าแฝดจะลืมตาดูโล
59(ปาฏิหาริย์มีจริงไหม..)*****[Part.Nicha]ปั่ง!! "กรี๊ด..กุนซือ เฮือก!" ฉันสะดุ้งตื่นด้วยความใจหาย ฉันฝันร้ายอีกแล้ว ในฝันเห็นกุนซือถูกยิงจนล้มลง เมื่อคิดไปเห็นภาพในฝัน น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลออกมา ฉันรีบหันมองนาฬิกาทันที ตอนนี้เป็นเวลาตีห้ากว่าๆ "กะ..กุนซือยังไม่กลับถึงบ้าน" เสียงแผ่วเบาของฉันว
리뷰