Masukหลังฟังจบหัวคิ้วของหลินซีก็พลันขมวดเข้าหากัน “แล้วตำรวจตรวจสอบเรื่องนี้หรือยัง?”“ตรวจสอบแล้ว แต่ยังไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะยืนยันว่าเขาเกี่ยวข้องกับการวางเพลิง”“แล้วอีกสองเหตุการณ์ล่ะ?”“ก็มีข้อสงสัยคล้ายกัน แต่สิ่งที่ทำให้ฉันสนใจเป็นพิเศษคือพฤติกรรมของเขาหลังเกิดเหตุ”“พฤติกรรมอะไร?”“ทุกครั้งที่
“ใช่ครับแม่” คนเป็นลูกตอบ “ถ้ามีวันหยุด ผมก็อาจหาโอกาสกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมด้วย”“พูดถึงหมู่บ้านแล้ว...” เหอจื้อเหวินอดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้ “พวกเราไม่ได้กลับไปนานเหมือนกันนะ”“นั่นสิคะ” หลินซูอวี้พยักหน้าเห็นพ้อง “ไม่รู้ว่าตอนนี้ท่าเรือกับบ้านเรือนแถวนั้นจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหนแล้ว”ยายเว่ยยิ้มขึ้นม
ช่วงเย็นวันเดียวกัน ภายในร้านอาหารของครอบครัวเหอในเมืองสือเจียจวง บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่นเช่นเคย หลินซูอวี้กำลังตักหมูผัดพริกหยวกใส่ชามให้บุตรสาวคนโต ขณะที่เหอจื้อเหวินเพิ่งวางตะเกียบลงหลังจากถามไถ่เรื่องงานของบุตรชาย“เสี่ยวเป่า ช่วงนี้งานที่สำนักงานเป็นอย่างไรบ้างลูก?”“ก็ดีครับพ่อ
“เดี๋ยวนะคะ รุ่นพี่เหอ!”นักศึกษาหญิงที่นั่งอยู่แถวหน้ารีบยกมือขึ้นทันที ซึ่งสีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยจนหลิงซีอดไม่ได้ที่จะหยุดฟัง“มีอะไรหรือคะ?”“ถ้าผู้หญิงคนนั้นเคยสูญเสียลูกของตัวเองมาก่อน เธอก็น่าจะเข้าใจความเจ็บปวดของคนเป็นแม่ดีที่สุดไม่ใช่หรือคะ? แล้วทำไมเธอถึงยังลงมือฆ่าเด็กคนอื่นได้อี
หลังจากพิธีสำเร็จการศึกษา ชีวิตของเหอหลิงซีก็เข้าสู่บทบาทใหม่อย่างเต็มตัว ด้วยผลการเรียนอันยอดเยี่ยม ประกอบกับประสบการณ์และผลงานระหว่างฝึกงานที่ได้รับการยอมรับจากผู้บังคับบัญชา ทำให้เธอได้รับโอกาสกลับมาปฏิบัติงานในแผนกนิติเวช สำนักงานความมั่นคงสาธารณะเมืองสือเจียจวง ภายใต้การดูแลของหลัวเหวินโจวนอกจ
‘ถ้าวันนั้นฉันไม่ปล่อยให้ลูกคลาดสายตา...’ เสียงร้องไห้ของหญิงคนนั้นยังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำ และเพราะภาพนี้ทำให้ต้วนจิ้งชูเผลอกำผ้าห่มแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“คุณต้วน?” คังเหวินจื้อเรียกอีกครั้งหญิงวัยกลางคนสะดุ้ง ก่อนรีบเบือนหน้าหนี “ฉันเหนื่อยแล้ว... วันนี้ไม่อยากพูดอะไรอีก!”เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเร







