LOGINลืมตาตื่นจากการบำรุงผิวปี 3050 แต่ดันวาร์ปมาตัวเปล่าเล่าเปลือยจำอะไรไม่ได้ในปี 2005! โชคดีที่มี 'ระบบแม่ครัวแห่งความหวัง' คอยแจกภารกิจทำอาหารสุดป่วน แลกกับคะแนนความพึงพอใจของลูกค้า ชีวิตกำลังจะรุ่งเรืองเป็นเศรษฐีนีเจ้าของร้านอาหารชื่อดัง แต่จู่ๆ ระบบกลับเปิดภารกิจลับขั้นสุดยอด! บังคับให้เธอทะลุมิติข้ามเวลาอีกรอบ ย้อนกลับไป 500 ปีก่อนเพื่อช่วยชีวิตบรรพบุรุษตระกูลกู้! งานนี้ไม่ได้มีแค่เตาแก๊ส แต่ต้องพกตะหลิวไปกู้โลก (และกู้ตระกูล) ด้วยกันแล้ว!
View Moreบทที่ 1 ความเจ็บปวดที่ไม่คุ้นเคย
ภายในห้องสีขาว ที่มีแสงส่องผ่านหน้าต่าง ให้ความอบอุ่นได้อย่างพอดี กลิ่นดอกไลแลคโชยเบา ๆ ช่างเป็นความสงบอย่างที่ไม่คุ้นเคยมาก่อน ซูหวานถิงลืมตาขึ้นมาเพราะความเจ็บเล็ก ๆ จากการถูกเข็มแทงที่แขน “โอ้ย เจ็บนะ ทำอะไรของคุณเนี่ย” หว่านถิงคำรามลั่นห้อง โดยเฉพาะความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยจากการถูกเข็มแทง ในโลกที่เธออยู่ไม่มีการใช้เข็มมานานมากแล้ว ทุกอย่างผ่านการสแกนด้วยเครื่อง PMS Personal Monitoring Standard หรือเครื่องตรวจพื้นฐานระดับบุคคล หรือแม้กระทั่งการตรวจเลือดก็ตาม พยาบาลกัดฟันส่งเสียงอย่างรำคาญใจ ให้หว่านถิงระงับสติอารมณ์ คนไข้แบบนี้เธอเจอมามากมาย บางทีเป็นผู้ชายกล้ามโต สูงใหญ่ แต่พอโดนเจาะเลือด ร่างกายพากันอ่อนยวบไปซะอย่างงั้น เธอไม่ใจอ่อนหรอก หว่านถิงกะพริบตาอย่างงุนงง เธอจำได้ตอนที่เข้าโรงพยาบาล เธอได้ตกลงกับแพทย์ประจำตัวไว้แล้ว ว่าจะมีการให้ยาผ่านแผ่นแปะตามแขนของเธอ และเข้าแคปซูลเสริมสร้างกล้ามเนื้อเพื่อเร่งปฏิกิริยาในการรักษาเป็นเวลา 10 วัน เมื่อเธอสำรวจไปรอบ ๆ อีกครั้ง ก็พบว่าเธออยู่ในห้องสีขาว ที่ไม่คุ้นตา ด้านข้างมีเสาที่มีกระปุกพลาสติก ที่ใส่น้ำใส ๆ และมีสายระโยงระยางติดไว้ที่แขนของเธอ นี่น่าจะเป็นการให้น้ำเกลือสมัยโบราณ แล้วไหนจะเข็มเจาะเลือดนั่นอีก เธอจำได้ว่าสิ่งเหล่านี้เธอเคยเห็นจากจอภาพ 4 มิติ ในช่องรายการ ค้นหาอดีตที่น่าสนใจแห่งยุคที่บ้านลอยฟ้ายูนิตที่ B82 ของเธอ หว่านถิงพยายามลืมตา และหลับตาอยู่หลายครั้ง แต่ทุกอย่างก็ยังเป็นเช่นเดิม ห้องสีขาวเหมือนเดิม ดอกไม้ช่อเดิม และพยาบาลคนเดิมนั้นได้เริ่มปล่อยยาผ่านสายน้ำเกลือเข้าสู่กระแสเลือดอย่างช้า ๆ และเมื่อเสร็จขั้นตอนต่างๆ พยาบาลเริ่มทำการเก็บข้าวของ ใส่รถเข็น และจากไปโดยไม่มีคำอธิบายใด ๆ หว่านถิงหลับตาลงอีกครั้ง หลังจากผ่านความเงียบสงัด และกลิ่นหอมเบา ๆ ของดอกไลแลค ทำให้เธอสงบใจได้บ้าง เธอเริ่มทำความเข้าใจและทบทวนอีกครั้ง นี่เธอทะลุมิติ มาอยู่ในยุคสมัยใดกัน เธอจำได้ว่าก่อนหลับตาลง หลังจากที่เกิดอุบัติเหตุหม้ออัดแรงดันระเบิด ในขณะที่เธอกำลังตุ๋นเนื้อกระต่ายบินสีทองอร่ามอยู่ในครัว เป็นเหตุให้เธอถูกส่งมาที่โรงพยาบาลพร้อมกับแขนซ้ายที่เหวอะหวะเพราะแรงระเบิด ชิ้นเนื้อขาดหายไปหลายส่วน จนเห็นกระดูกเลยทีเดียว หลังจากที่แพทย์ได้ลงความเห็น และวางแผนการรักษาด้วยการแปะแผ่น RPS Replace Skin หรือการปลูกถ่ายชั้นผิวหนัง และให้เธอเข้าสู่กระบวนการซ่อมแซมเนื้อเยื่อ ภายในแคปซูลเสริมสร้าง เป็นเวลา 2 สัปดาห์ ซึ่งเป็นกระบวนการที่ปกติในปี 3050 เมื่อเริ่มแปะแผ่น RPS ไปที่รอบแขนซ้ายแล้ว เธอจึงถูกส่งตัวเข้าสู่แคปซูลเสริมสร้าง พร้อมถ้อยคำรับรอง ว่าเดี๋ยวเธอจะกลับไปสวยเหมือนเดิม หว่านถิงเริ่มเข้าสู่ความง่วง เสียงของหมอเริ่มเบาลง พร้อมกับเสียงฟืดๆ เบาๆ พร้อมกับความรู้สึกถึงกลายเปลี่ยนแปลงทางผิวหนังอย่างช้า ๆ แผ่ซ่านไปยังส่วนต่าง ๆ ทั่วร่างกาย [ เริ่มเข้าสู่กระบวนการคืนตัว ผู้ใช้ต้องการดำเนินต่อหรือไม่ ] เสียงจากระบบแว่วเข้ามาในหู [ หากผู้ใช้ได้ผ่านการคืนตัวสิ้นสุดแล้ว ผู้ใช้ระบบต้องทำภารกิจของระบบให้เสร็จสิ้นตามระยะเวลา ผู้ใช้ต้องการดำเนินการต่อหรือไม่b] หลังจากที่ระบบให้เวลาเธอคิด 30 วินาที หว่านถิงตอบตกลงอย่างมืนงง พร้อมหลับตาลง เพื่อเตรียมตัวในขั้นตอนต่อไป ระบบเริ่มนับถอยหลัง เพื่อเข้าสู่กระบวนการคืนตัวเข้าสู่โลกเดิมในเวลา 10 วินาที 10...9....8....7 ระบบเริ่มนับถอยหลัง ในขณะที่หว่านถิงกำลังฝันหวานถึงเนื้อเยื่อและผิวที่จะงอกออกมาใหม่ โดยระบบจะปรับปรุงผิวเดิม ให้เป็นสีขาวอมชมพู คล้ายกับทารกแรกเกิด พร้อมกับพลังต้านทานภูมิคุ้มกันระดับ 10 แต่เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอไม่ได้อยู่ในแคปซูลเสริมสร้างอย่างที่คิดไว้ แต่มาโผล่ในสถานที่ที่น่าจะเป็นสมัยร้อยปีที่แล้ว จากปีที่เธออยู่ ในขณะที่หวานถิงกำลังสำรวจรอบ ๆ ตัวอยู่ ประตูได้เปิดกว้างออกมา พร้อมกับเสียงเรียกที่ดูตื่นเต้น “ในที่สุดลูกสาวพ่อ ก็ฟื้นสักที นอนไปตั้ง 10 วัน พ่อไปไหว้ศาลเจ้าเพื่อขอพรให้ลูกมาหลายที่แล้ว” ผู้ชายที่เรียกตัวเองว่าพ่อ วิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน บวกกับความดีใจอย่างออกหน้าออกตา หว่านถิงเหลือบตามองอย่างแปลกใจ ชายคนนี้น่ามีจะอายุราว ๆ 50 กว่าปี มีหน้าตาดูจะใจดี ใส่สูทสีน้ำเงินเข้ม เข้ากับใบหน้าเป็นอย่างดี กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ โชยเข้าจมูก พาให้รู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าแปลกใจ ฉับพลันนั้นเองน้ำตาเธอก็ไหลรินอาบสองแก้ม อย่างไม่ทันตั้งตัว โดยที่เธอเองก็ไม่เข้าใจเช่นเดียวกัน หว่านถิงเปล่งเสียงออกมาเบา ๆ “ที่นี่ที่ไหนคะ แล้ววันนี้วันที่เท่าไหร่” “โถ… จำอะไรไม่ได้เลยเหรอ ลูกนอนมาหลายวันแล้ว วันนี้เป็นวันที่ 9 ตุลาคม ปี 2005 ไง อีกไม่นานก็จะเป็นวันเกิดลูกแล้วนะ” ตามด้วยเสียงบ่นงึมงำอีกมากมาย “กลับไปบ้านเรากันดีกว่า พ่อซื้อบ้านใหม่ เป็นวิลล่าชั้นเดียว ในเขตหงเฉิ่งเอาไว้แล้ว ลูกจะได้ไม่ตกบันไดอีก” “อะไรที่จะเป็นอันตรายพ่อเปลี่ยนใหม่หมดเลย พื้นให้ห้องน้ำพ่อก็เปลี่ยนเป็นกันลื่นหมดแล้วทุกห้อง ทั้งหมดมี 5 ห้องนอน เผื่อลูกจะพาเพื่อนๆ มานอนค้างที่บ้าน แล้วยังมีห้องครัวขนาดใหญ่ อุปกรณ์ครบครัน เหมือนภัตตาคารห้าดาวที่ลูกชอบเลย” “พ่อยังจ้างพ่อครัว แม่ครัวฝีมือดี มาเป็นผู้ช่วยลูกอีก 2 คน ลูกจะได้ไม่เหนื่อยมาก ลูกต้องชอบอย่างแน่นอน” หว่านถิงเริ่มสงบและทำความเข้าใจ นี่เราอยู่ในปี 2005 สินะ คนตรงหน้าผู้นี้คงเป็นบิดาเจ้าของร่างที่มีชื่อเดียวกับเธออย่างแน่นอน ทำไมถึงจำอะไรไม่ได้เลย ไม่ใช่ว่าทะลุมิติมาแล้วจะถูกถ่ายเทความทรงจำจากร่างเดิมเหมือนที่อ่านมาไม่ใช่เหรอ ไม่เป็นไรค่อยเป็นค่อยไปก็แล้วกัน เมื่อวันเวลาในโรงพยาบาลผ่านไป 5 วัน ความจำเจของอาหารอันจืดชืด ของโรงพยาบาล ความอยากอาหารเริ่มเข้าโจมตีกระเพาะของหว่านถิงเธออย่างรุนแรงนี่มันนานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้กินของอร่อย ๆ หว่านถิงเริ่มคร่ำครวญถึงอาหารที่เธอทำ เคยกิน และทำในโลกก่อนของเธอ ไม่ว่าจะเป็น เนื้อกระต่ายตุ๋นน้ำแดง ขากวางอบเกลือ หรือแม้กระทั่งไก่สามขาผัดพริกเขียว หรือหนังเสือผัดพริกเขียวก็ตาม ทุกอย่างช่างเป็นของโปรดของเธอจากโลกเก่าของเธอในยุคปี 3050 ทั้งสิ้น เธอนึกถึงห้องครัวขนาดกะทัดรัดแม้จะมีเครื่องครัวไม่มาก แต่สิ่งที่เธอต้องการ โดยการใช้แต้มจากการทำงานมาแลกไว้ ก็เป็นเรื่องที่เป็นไปได้ นอกจากเธอครวญครางถึงอาหารแล้ว วันเวลาที่โรงพยาบาลนี่ช่างน่าเบื่อหน่ายเสียจริง เวลากลางคืนยามที่เธอจะนอน ปกติแล้วแม่บ้านถวนถวนของเธอจะช่วยปรับแสงไฟและอุณหภูมิให้แบบอัตโนมัติ เหมาะแก่การพักผ่อนยังนัก ในขณะที่โรงพยาบาลแห่งนี้ จะมีเสียงดังเกือบตลอดเวลา โดยเฉพาะขณะที่เธอกำลังจะเคลิ้มหลับ พยาบาลที่ไม่ค่อยจะซ้ำหน้า จะเข้ามาขอวัดไข้ วัดความดันอยู่ทุก 2-3 ชั่วโมง “ลูกรัก !... พ่อมารับลูกกลับบ้านเราแล้ว” ในที่สุดเสียงสวรรค์ก็มาซะที เธออยากกลับบ้านเต็มทีแล้ว และซูหยวนชิงก็ส่งเสียงร้องมาก่อนตัวซะอีก อืม !.. แกะอ้วนตัวนี้เธอต้องเกาะขาไว้ดีๆ ซะแล้ว ท่าทางจะได้กินของดี ๆ จากแกะอ้วน ตัวนี้เป็นแน่แท้บทที่ 16 เมนูเป็ดปักกิ่ง[ เนื่องจากโฮสต์ได้รับภารกิจนี้จากระบบ ][ เมนูเป็ดปักกิ่งอบน้ำผึ้งนี้ โฮสต์จะสามารถทำได้ โดยมีความสำเร็จอยู่ที่ 80 เปอร์เซ็นต์ ][ ขอแนะนำให้โฮสต์ ทำอาหารสำหรับทุกคนในคราวเดียวกัน เพื่อเพิ่มอัตราความสำเร็จที่มากขึ้นกว่าเดิม เป็น 90 เปอร์เซ็นต์ ][ อีกทั้งโฮสต์ยังสามารถ ทำคะแนนได้มากในคราวเดียวกัน หากว่าโฮสต์ได้รับคะแนนจากทุกคน ไม่ต่ำกว่า 1,000 คะแนน ][ ขอให้โฮสต์ จงพยายามทำภารกิจต่อไป ]ทำให้หว่านถิง ถึงกับลุกขึ้นยืน ทำให้ผู้คนรอบตัวต่างพากันตกใจ“มีปัญหาอะไร รึเปล่าลูก”พ่อซูหยวนชิงอีกเช่นเคย เป็นคนแรกที่กล่าวถามขึ้นมา“ถ้าทำไม่ได้ ก็ช่างมันเถอะครับ มันไม่ใช่หน้าที่ของคุณอยู่แล้ว”คำกล่าวของหวงเฟยเช่นนี้ สร้างความไม่พอใจให้แก่ผู้เฒ่าหวง ที่รอคอยมานาน หลายร้อยปี อดที่จะขุ่นเคืองมิได้“นายหญิง ถ้าหากตำรับอาหารนี้ยากเกินไป นายหญิงเปลี่ยนไปทำตามตำรับอื่นในตำรา ก็ได้นะขอรับ เพราะยังไงก็ตาม เรายังไม่รู้สถานการณ์ของตระกูลกู้อยู่ดี”ผู้เฒ่าหวงกล่าวอย่างมีเหตุผล เพื่อหวังว่า หว่านถิงจะไม่เปลี่ยนใจส่วนหว่านถิงเอง ถึงแม้จะอยากเปลี่ยนใจปานใด ก็ไม่อาจทำอัน
บทที่ 15 ตำรับอาหารโบราณจากตำราอาหารแห่งสวรรค์ผู้เฒ่าหวงได้อาศัยอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ด้วยความช่วยเหลือของฝูงกวาง และกระรอกที่พูดได้ และใช้ชีวิตอย่างสงบอยู่ในถ้ำด้วยความหวังว่าจะได้เจอกู้หว่านถิง และสามารถกลับไปช่วยเหลือคนในตระกูลได้อีกครั้งจากวันเป็นเดือน เดือนเป็นปี ผู้เฒ่าหวงค่อย ๆ แก่ชราลง โดยที่ไม่รู้ว่าวันเวลา ได้ผ่านไปนานแค่ไหนแล้วจนกระทั่งเมื่อวาน ขณะที่กำลังจะเอนตัวลงนอน พลันได้กลิ่นอาหารที่มีกลิ่นหอมและฉุน โชยมาจากปากถ้ำจึงเดินตามกลิ่นออกมานอกถ้ำแต่กลิ่นนั้นจางลงอย่างรวดเร็ว ผู้เฒ่าหวงจึงวิ่งไล่ตามกลิ่น มายังแสงสว่างตรงหน้า และมาโผล่อยู่ตรงหน้ารถของหวงเฟยได้อย่างไรไม่ทราบได้ทั้ง ๆ ที่ยังอยู่ในความตกใจ แต่ก็ยังมั่นใจว่า ได้กลิ่นหอมฉุยนี้มาจากตัวของหวงเฟยจึงมั่นใจว่าต้องเป็นผู้ที่มีความเกี่ยวข้องกับ กู้หว่านถิง นายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์อย่างแน่นอน จึงแสดงตัวออกมาและหวังว่าหากได้รับความเมตตา และความช่วยเหลือจากนายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์อีกครั้ง ตนย่อมสามารถกลับไปช่วยเหลือทุกคนในตระกูลได้อย่างแน่นอนหว่านถิงเอง เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด ถึงกับค้างไปอยู่ครู่ใหญ่ เพ
บทที่ 14 ความจริงของนายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์เมื่อทั้ง 6 คนเดินทางมาถึงบ้านของหว่านถิง ก็เป็นเวลาช่วงบ่ายแล้ว พ่อซูหยวนชิงเมื่อทราบเรื่อง ก็รีบกลับมาที่บ้านด้วยความเป็นห่วงลูกสาวเช่นเดียวกัน“ถิงถิง”ถังอวี้วิ่งเข้ามาหาหว่านถิงด้วยความดีใจ ทั้งสองคนได้เจอกันครั้งสุดท้าย เมื่องานวันเกิดของหว่านถิง และหลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย ด้วยงานที่รัดตัวของถังอวี้“คนสวยผู้เป็นชะตาแห่งสวรรค์”ถังอวี้แซวเพื่อนสาวทันทีที่เห็นหน้าหว่านถิงจน ทำให้หว่านถิงแทบจะแข็งค้าง“เธอก็พูดเล่นไปเรื่อยนะถังอวี้ ไป ๆ เข้าไปนั่งกินน้ำกันก่อน”หว่านถิงลากเอาถังอวี้และหันไปดูผู้คนที่เดินตามมา จึงหันไปเห็นสวี่ตงที่มาด้วยเช่นกัน“สวี่ตงเธอก็มาด้วยกันเหรอ นึกว่ามีแค่ถังอวี้ กับหวงเฟยซะอีก มา ๆ เข้ามา”หว่านถิงต้อนรับสวี่ตงอย่างยินดี ทำให้หวงเฟยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แอบน้อยใจเล็ก ๆ ที่หว่านถิงไม่ทักทายเขาแต่ก็นึกขึ้นมาได้ ว่าตัวเองเป็นคนโทรหา เป็นธรรมดาที่หว่านถิงจะรู้อยู่แล้ว ว่าเขาจะมาที่นี่และหว่านถิงเองก็ไม่ได้ละเลยหวงเฟยอย่างแน่นอน แกะอ้วนผู้ใจดีของเธอ เธอจะละเลยได้อย่างไร“หว่านถิง นี่ผู้อาวุโสหลิวเ
บทที่ 13 นายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์“นางเป็นถึงตัวตนผู้มีชะตาแห่งสวรรค์ เป็นไปไม่ได้ ที่เจ้ากินอาหารที่นางปรุงไปแล้ว จะสามารถปิดบังกลิ่นอายของนาง จากข้าได้”หวงเฟยถึงกับสะดุ้ง เมื่อได้รับสายตาคาดคั้นเอาจากชายชราอีกครั้ง เขาจึงเริ่มครุ่นคิดไปมากมาย ว่าเขาไปได้กินอะไร ของใครที่ไหนมาบ้างเป็นพิเศษหรือเปล่าแต่คิดไปคิดมา ก็มีเพียงแค่หว่านถิงเท่านั้น และเธอเองก็ยังสามารถปรุงอาหารได้อย่างน่ามหัศจรรย์อีกด้วยแต่เขาย่อมไม่เปิดปากอย่างแน่นอน อย่างแรกเขาไม่รู้จักชายชราตรงหน้า ไม่อาจรู้ได้ว่าเจตนาที่แท้จริงคืออะไร อย่างที่สองเพื่อความปลอดภัยของหว่านถิงเองอีกด้วยทางด้านชายชราหาได้ยอมจบเรื่องอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับควักเอาตำราเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ และส่งให้สวี่ตงดู“ข้ารู้ว่าเจ้าย่อมดูออก เจ้าลองดูสิว่านี้คือสิ่งใด”หลังจากที่ส่งตำราให้กับสวี่ตงแล้ว เขาก็ยืนรอคอยอย่างเงียบ ๆเมื่อสวี่ตงได้รับตำราไปเปิดดูแล้ว ย่อมทราบได้ทันทีว่านี่ต้องเป็นตำราโบราณอย่างแน่นอน ถึงแม้จะไม่รู้อายุและมูลค่าของมันก็ตามที แต่เขาคาดว่าน่าจะเป็นสมัยราชวงศ์หมิงสวี่ตงพยักหน้าให้กับชายชรา และหวงเฟยอย่างยอมรับ“






reviews