Mag-log in“มีงานด่วนนะ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ น้องสาวน้องเขยเหนื่อยหรือเปล่าการเดินทางค่อนข้างไกล” ชุนตอบคำถามหลานสาวก่อนหันไปถามน้องสาวและน้องเขยอย่างเป็นห่วง“ไม่เหนื่อยค่ะ พวกเราไม่ได้นั่งอยู่ข้างนอก” ซูเหมยสำรวจพี่ชายในขณะตอบเมื่อเห็นว่าเขาสุขสบายดีเธอก็วางใจ“เด็ก ๆ เป็นอย่างไรบ้างคะพี่” ซูเหมยถามถึงลูกชา
หลังจากซินซินกับมู่หลงเฉินเดินทางกลับมายังมณฑลของตัวเอง เด็กน้อยไท่ไท่ผู้ฉลาดแสนซนก็ได้เข้าโรงเรียนระดับประถมซึ่งเป็นการเข้าเรียนทั้งที่อายุยังน้อยทำให้ครูในโรงเรียนได้ให้เขาทำแบบทดสอบมากมายเด็กชายก็ทำทุกวิชาได้เป็นอย่างดี ที่เป็นอย่างนี้ก็ต้องยกความดีความชอบให้กับจิวจิวผู้ที่คอยสอนสั่งเด็กน้อยในเร
“ครับ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างมุ่งมั่น“ส่วนของที่อยู่ในซองนี้ พี่จะเก็บรักษาเอาไว้ให้ก่อน เมื่อไหร่ที่นายเติบโตพี่จะมอบมันให้อย่าบอกแม่ของนายล่ะ” มู่หลงเฉินกล่าวกำชับน้องชายพร้อมกับเก็บสิ่งที่อยู่ในซองลงในลิ้นชักตามเดิม“ผมเข้าใจครับ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างเชื่อฟังในจดหมายของคุณปู่ได้ระบุไว้ทั้งหมดอย่างล
“ซินซินลูกเป็นอะไรครับ ทำไมร้องไห้ไม่หยุดเลย” มู่หลงเฉินพยายามกล่อมบุตรชายเท่าไหร่ เขาก็ไม่ยอมเงียบ ชายหนุ่มจึงได้ถามภรรยาสาวอย่างจนใจ“ส่งลูกมาให้ซินซินเถอะค่ะ แล้วพวกเราไปห้องคุณปู่กัน” ซินซินกล่าวออกมาอย่างยากลำบากเพราะรู้ว่าสามีรักผู้เป็นปู่มากขนาดไหน“หมายความว่า” มู่หลงเฉินกล่าวเพียงแค่นั้น หล
ทำให้เจ้าหน้าที่ สามสี่คนต้องตกใจตื่น พวกเขามองกันเหลอหลาว่าใครที่มาเรียก แต่ทว่าก็ไม่เห็นตัวคนจึงทำให้พวกเขาพากันขนลุกซู่พร้อมทั้งคิดเหมือนกันว่าพวกเขาน่าจะเจอดีเข้าแล้วและก่อนที่พวกเขาคิดฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ พวกเขาก็เห็นรถของมู่หลงเฉินที่จอดอยู่หน้าประตูโรงพยาบาลทำให้พวกเขารีบออกมาดู และก็ต้องขนต
“ซินซินขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่ลำบาก” หญิงสาวกอดชายหนุ่มพร้อมพูดจาออดอ้อนอย่างอ่อนหวาน“พี่เข้าใจน้องครับ” ชายหนุ่มเอามือลูบผมภรรยากล่าวตามจริง แม้ว่าในบ้างครั้งเขาจะรู้สึกเหนื่อยก็ตาม แต่หลังจากคิดได้ว่าการที่ภรรยากำลังอุ้มท้องบุตรของตนนั้นลำบากกว่าเขาตั้งหลายเท่าก็ทำให้เขากลับรู้สึกสงสารหญิงสาวเป็นอย
ทางด้านอี้เฟิงที่เข้าไปขวางหมาป่าที่กำลังกระโจนเข้ามาหาคนเป็นลูกน้องของตนนั้นก็ได้ยิงปืนเข้าไปยังจุดตายของเจ้าหมาป่าทันทีทำให้เลือดของมันได้สาดกระจายมาโดนใบหน้าและลำตัวเขาอย่างจัง หากใครได้มาเห็นสภาพเขาในยามนี้ต้องคิดว่าเขาได้รับบาดเจ็บหนักเป็นแน่ “ขอบคุณครับท่าน” นายทหารผู้ซึ่งได้รับการช่วยเหลือกล
ส่วนเห็ดหลินจือเถ้าแก่จะเอาไปเลยไหม แต่เรื่องที่เถ้าแก่มารับของจากผมไปขายเถ้าแก่เก็บเป็นความลับไว้ให้ดีนะครับ ช่วยผมหน่อยผมไม่อยากให้ใครรู้” “ลื้อไม่ต้องกลัวอั๊วไม่ปากโป้งไปหรอกหากใครถามเดี๋ยวอั๊วก็อ้างถึงนายใหญ่ ๆ ไปก็ไม่มีใครกล้ามายุ่งแล้วเพราะอั๊วเองก็จ่ายส่วยอยู่ทุกเดือนส่วนเห็ดลื้อเอามาเลยพร
สายน้ำที่เคยถูกปิดกั้นก็ได้ไหลตามปกติแล้วเช่นเดียวกัน เมื่อภารกิจครั้งนี้จบลงแล้วซินซินก็หวังว่าแม่น้ำอีกฝั่งที่เคยล้นก็น่าจะกลับมาเป็นปกติในไม่ช้า ทีนี้ก็มาถึงปฏิบัติการเก็บของป่ากันดีกว่าเพื่อเป็นการเพิ่มเงินในกระเป๋าของตัวเอง “จิวจิวเรามาช่วยกันหาของป่าไปขายกันเถอะไหน ๆ ก็เข้ามาแล้วตอนกลับก็ค่อ
เมื่อทั้งสองคนกับหนึ่งภูตเข้าไปถึงที่หมายแล้วก็มองเห็นต้นไม้ภูตที่เริ่มจะทิ้งใบของตนลงจนตอนนี้ใบบนต้นเหลืออยู่ไม่มากเท่าไหร่นัก เธอและจิวจิวก็ได้ยินเสียงร่ำไห้ออกมาจากต้นไม้ต้นนี้เช่นเดียวกัน มันเป็นเสียงที่มีแต่ความเศร้าและเจ็บปวด “โอ๋ ๆ คุณปู่ต้นไม้ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ ซินซินกับจิวจิวมาช่วยแล้ว ไ







