Masuk“มีงานด่วนนะ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ น้องสาวน้องเขยเหนื่อยหรือเปล่าการเดินทางค่อนข้างไกล” ชุนตอบคำถามหลานสาวก่อนหันไปถามน้องสาวและน้องเขยอย่างเป็นห่วง“ไม่เหนื่อยค่ะ พวกเราไม่ได้นั่งอยู่ข้างนอก” ซูเหมยสำรวจพี่ชายในขณะตอบเมื่อเห็นว่าเขาสุขสบายดีเธอก็วางใจ“เด็ก ๆ เป็นอย่างไรบ้างคะพี่” ซูเหมยถามถึงลูกชา
หลังจากซินซินกับมู่หลงเฉินเดินทางกลับมายังมณฑลของตัวเอง เด็กน้อยไท่ไท่ผู้ฉลาดแสนซนก็ได้เข้าโรงเรียนระดับประถมซึ่งเป็นการเข้าเรียนทั้งที่อายุยังน้อยทำให้ครูในโรงเรียนได้ให้เขาทำแบบทดสอบมากมายเด็กชายก็ทำทุกวิชาได้เป็นอย่างดี ที่เป็นอย่างนี้ก็ต้องยกความดีความชอบให้กับจิวจิวผู้ที่คอยสอนสั่งเด็กน้อยในเร
“ครับ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างมุ่งมั่น“ส่วนของที่อยู่ในซองนี้ พี่จะเก็บรักษาเอาไว้ให้ก่อน เมื่อไหร่ที่นายเติบโตพี่จะมอบมันให้อย่าบอกแม่ของนายล่ะ” มู่หลงเฉินกล่าวกำชับน้องชายพร้อมกับเก็บสิ่งที่อยู่ในซองลงในลิ้นชักตามเดิม“ผมเข้าใจครับ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างเชื่อฟังในจดหมายของคุณปู่ได้ระบุไว้ทั้งหมดอย่างล
“ซินซินลูกเป็นอะไรครับ ทำไมร้องไห้ไม่หยุดเลย” มู่หลงเฉินพยายามกล่อมบุตรชายเท่าไหร่ เขาก็ไม่ยอมเงียบ ชายหนุ่มจึงได้ถามภรรยาสาวอย่างจนใจ“ส่งลูกมาให้ซินซินเถอะค่ะ แล้วพวกเราไปห้องคุณปู่กัน” ซินซินกล่าวออกมาอย่างยากลำบากเพราะรู้ว่าสามีรักผู้เป็นปู่มากขนาดไหน“หมายความว่า” มู่หลงเฉินกล่าวเพียงแค่นั้น หล
ทำให้เจ้าหน้าที่ สามสี่คนต้องตกใจตื่น พวกเขามองกันเหลอหลาว่าใครที่มาเรียก แต่ทว่าก็ไม่เห็นตัวคนจึงทำให้พวกเขาพากันขนลุกซู่พร้อมทั้งคิดเหมือนกันว่าพวกเขาน่าจะเจอดีเข้าแล้วและก่อนที่พวกเขาคิดฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ พวกเขาก็เห็นรถของมู่หลงเฉินที่จอดอยู่หน้าประตูโรงพยาบาลทำให้พวกเขารีบออกมาดู และก็ต้องขนต
“ซินซินขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่ลำบาก” หญิงสาวกอดชายหนุ่มพร้อมพูดจาออดอ้อนอย่างอ่อนหวาน“พี่เข้าใจน้องครับ” ชายหนุ่มเอามือลูบผมภรรยากล่าวตามจริง แม้ว่าในบ้างครั้งเขาจะรู้สึกเหนื่อยก็ตาม แต่หลังจากคิดได้ว่าการที่ภรรยากำลังอุ้มท้องบุตรของตนนั้นลำบากกว่าเขาตั้งหลายเท่าก็ทำให้เขากลับรู้สึกสงสารหญิงสาวเป็นอย
“จินจินน้องสวยมากเลยครับสวยเหมือนตอนที่เราได้เจอและรู้จักกันใหม่ ๆ เลย” อี้เฟิงพูดขึ้นพร้อมกับเอามือจับเชยคางของเยว่จินให้มองสบตากับตัวเอง “ปีนี้ฉันอายุสี่สิบสามแล้วนะคะ ตอนที่เราเจอกันตอนนั้น ฉันเพิ่งจะสิบสี่เอง” เยว่จินพูดออกมาอย่างเขินอายหน้าแดงก่ำ “ไม่ว่าจินจินของพี่จะอายุเท่าไหร่สำหรับพี่จินจ
หลังจากที่ผู้ใหญ่บ้านและเหล่าชาวบ้านได้ช่วยกันจับตัวจินเซียงมาส่งให้กับจินเป่าได้แล้วผู้ใหญ่บ้านก็ได้ถามในเรื่องที่เขาสงสัยออกมา “จินเป่าเรื่องที่เจียวเจียวนำมาพูดมันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า” “ผู้ใหญ่ได้ยินมาว่ายังไงล่ะครับผมไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นพูดอะไรออกไปบ้าง” จินเป่าก็ได้ถามกับผู้ใหญ่บ้านขึ้นม
“คุณไปพาคนที่ชื่อหลงเหวินเข้ามาในห้องนี้นะให้เขาได้มาดูหน้าพ่อกับแม่ของเขาเป็นครั้งสุดท้าย” อี้เฟิงเดินออกมาด้านนอกแล้วก็ไปบอกกับเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบอยู่แถวนั้น “ครับท่าน” เจ้าหน้าที่คนนั้นทำความเคารพแล้วก็เดินไปเรียกชื่อหลงเหวินในระหว่างที่ทั้งสามรวมทั้งผู้ช่วยของอี้เฟิงเดินมาด้วยกัน อี้เฟิงจึ
“อี้เหลียนคุณไปไหนมา ตอนผมให้คุณไปที่บ้านซูกับผม ไหนคุณบอกว่ารู้สึกปวดตามเนื้อตัวไปหมดลุกไม่ขึ้นยังไงล่ะ” ตาอี้ถามภรรยารักของตนด้วยความสงสัย “ฉันไปหาหมอในเมืองมาค่ะว่าแต่พี่เป็นอะไรไปหรือคะถึงได้ให้ลูกมาทายาให้” อี้เหลียนรีบพูดเบี่ยงประเด็นเมื่อเห็นว่าลูกชายคนโตกำลังทายาให้กับผู้เป็นพ่อ “แผลพวกนี้







