เข้าสู่ระบบ“มีงานด่วนนะ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ น้องสาวน้องเขยเหนื่อยหรือเปล่าการเดินทางค่อนข้างไกล” ชุนตอบคำถามหลานสาวก่อนหันไปถามน้องสาวและน้องเขยอย่างเป็นห่วง“ไม่เหนื่อยค่ะ พวกเราไม่ได้นั่งอยู่ข้างนอก” ซูเหมยสำรวจพี่ชายในขณะตอบเมื่อเห็นว่าเขาสุขสบายดีเธอก็วางใจ“เด็ก ๆ เป็นอย่างไรบ้างคะพี่” ซูเหมยถามถึงลูกชา
หลังจากซินซินกับมู่หลงเฉินเดินทางกลับมายังมณฑลของตัวเอง เด็กน้อยไท่ไท่ผู้ฉลาดแสนซนก็ได้เข้าโรงเรียนระดับประถมซึ่งเป็นการเข้าเรียนทั้งที่อายุยังน้อยทำให้ครูในโรงเรียนได้ให้เขาทำแบบทดสอบมากมายเด็กชายก็ทำทุกวิชาได้เป็นอย่างดี ที่เป็นอย่างนี้ก็ต้องยกความดีความชอบให้กับจิวจิวผู้ที่คอยสอนสั่งเด็กน้อยในเร
“ครับ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างมุ่งมั่น“ส่วนของที่อยู่ในซองนี้ พี่จะเก็บรักษาเอาไว้ให้ก่อน เมื่อไหร่ที่นายเติบโตพี่จะมอบมันให้อย่าบอกแม่ของนายล่ะ” มู่หลงเฉินกล่าวกำชับน้องชายพร้อมกับเก็บสิ่งที่อยู่ในซองลงในลิ้นชักตามเดิม“ผมเข้าใจครับ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างเชื่อฟังในจดหมายของคุณปู่ได้ระบุไว้ทั้งหมดอย่างล
“ซินซินลูกเป็นอะไรครับ ทำไมร้องไห้ไม่หยุดเลย” มู่หลงเฉินพยายามกล่อมบุตรชายเท่าไหร่ เขาก็ไม่ยอมเงียบ ชายหนุ่มจึงได้ถามภรรยาสาวอย่างจนใจ“ส่งลูกมาให้ซินซินเถอะค่ะ แล้วพวกเราไปห้องคุณปู่กัน” ซินซินกล่าวออกมาอย่างยากลำบากเพราะรู้ว่าสามีรักผู้เป็นปู่มากขนาดไหน“หมายความว่า” มู่หลงเฉินกล่าวเพียงแค่นั้น หล
ทำให้เจ้าหน้าที่ สามสี่คนต้องตกใจตื่น พวกเขามองกันเหลอหลาว่าใครที่มาเรียก แต่ทว่าก็ไม่เห็นตัวคนจึงทำให้พวกเขาพากันขนลุกซู่พร้อมทั้งคิดเหมือนกันว่าพวกเขาน่าจะเจอดีเข้าแล้วและก่อนที่พวกเขาคิดฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ พวกเขาก็เห็นรถของมู่หลงเฉินที่จอดอยู่หน้าประตูโรงพยาบาลทำให้พวกเขารีบออกมาดู และก็ต้องขนต
“ซินซินขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่ลำบาก” หญิงสาวกอดชายหนุ่มพร้อมพูดจาออดอ้อนอย่างอ่อนหวาน“พี่เข้าใจน้องครับ” ชายหนุ่มเอามือลูบผมภรรยากล่าวตามจริง แม้ว่าในบ้างครั้งเขาจะรู้สึกเหนื่อยก็ตาม แต่หลังจากคิดได้ว่าการที่ภรรยากำลังอุ้มท้องบุตรของตนนั้นลำบากกว่าเขาตั้งหลายเท่าก็ทำให้เขากลับรู้สึกสงสารหญิงสาวเป็นอย
“ใช่ค่ะ ตามที่คุณตาพูดนั่นแหละพอการเปลี่ยนแปลงมาถึงพวกเขาก็ต้องปรับตัวกันไม่อย่างนั้นเขาจะหาเลี้ยงตัวเองและครอบครัวได้ยังไงกันล่ะคะ” เมื่อจินเป่าได้ยินที่พ่อตาและลูกสาวพูดเขาเองก็คิดตามและก็เห็นด้วย“แล้วคุณตากับคุณยายจะกลับไปเป็นอาจารย์อีกหรือเปล่าคะ” ซินซินก็ได้หันมาถามตากับยายบ้าง“ไม่หรอกแต่ถ้าม
ชุนอยู่บ้านได้สองวันเยี่ยนฟาง เจียฮุ่ย และหย่งเล่อก็พากันกลับออกมาจากป่าและเมื่อเธอเห็นลูกชายก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก“ชุนแม่ว่าลูกผอมลงนะแล้วก็ดำลงมากด้วย อยู่ที่นั่นเขาฝึกกันหนักมากเลยเหรอเดี๋ยวแม่จะไปทำของโปรดให้ลูกเก็บเอาไว้กินเยอะ ๆ ดีกว่า” เยี่ยนฟางซึ่งเห็นลูกชายเธอก็เป็นคนพูดอยู่ฝ่ายเดียวเมื
“เรื่องนั้นคุณไม่ต้องเป็นห่วงเพราะพวกเราสามารถว่ายน้ำและหายใจในน้ำได้เหมือนกับพวกคุณ” เจียฮุ่ยก็ยังคงเป็นตัวแทนของทุกคนพูดออกมาเช่นเดิมซึงก็ได้นำความสงสัยและแปลกใจมาให้กับเงือกหนุ่มและเพื่อนของชุนทั้งสองเช่นเดียวกัน แต่พวกเขาก็ไม่ได้ถามอะไรเพราะพวกเขารู้ว่าคนกลุ่มนี้ไม่มีทางคิดร้ายกับตนอย่างแน่นอน
ตอนนี้ทั้งหลวนเหยาและเจิ้งเจี๋ยพวกเขาก็ได้รู้เรื่องของชุนและครอบครัวแล้วว่าพวกเขาเป็นผู้ฝึกตนซึ่งก็ได้นำพาความดีใจมาให้พวกเขาทั้งสองเป็นอย่างมาก เพื่อพวกเขาทั้งคู่จะได้ฝึกเหมือนกับพี่ชายที่ตนนับถือ“เอาล่ะคืนนี้ก็ดึกมากแล้วพวกเราก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนกันเถอะ ส่วนเรื่องฝึกตามตำราพรุ่งนี้แม่จะทำการตรวจ







