LOGINบทที่ 2 ความทรงจำของใครบางคน
ความรู้สึกแรกที่กระชากสติของอู๋หลิวให้ฟื้นกลับคืนมา ก็คือความเจ็บปวดที่ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงแค่จุดเดียว แต่มันร้าวรานไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย เหมือนกับว่าร่างนี้ทั้งร่างเพิ่งผ่านสงครามกลางเมืองหรือเพิ่งถูกรถบรรทุกสิบล้อทับมาหมาด ๆ ใหม่ ๆ โดยเฉพาะที่บริเวณศีรษะ เธอรู้สึกว่ามันปวดตุบ ๆ เหมือนมีใครเอาของแข็ง ๆ มาทุบกระแทกซ้ำ ๆ ที่จุดเดิม จนสมองของเธอแทบระเบิดออกมาก็ว่าได้
"โอ๊ย...เจ็บชะมัด! เจ็บจะตายอยู่แล้ว..."
หญิงสาวครางออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ลำคอของเธอแห้งผากเหมือนทะเลทรายที่ขาดน้ำมานานแรมปี เธอพยายามยกมือขึ้นกุมขมับตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าเรี่ยวแรงกลับหดหายไปจนน่าใจหาย แขนขาของเธอหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงหนักด้วยตะกั่วพันชั่ง
ในตอนนี้เปลือกตาบอบบางที่หนักอึ้งค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า การลืมตาตื่นเป็นไปอย่างยากลำบาก ทันทีที่แพขนตาขยับเปิดเพียงเล็กน้อย แสงสว่างจ้าก็เล็ดลอดเข้ามาแยงตาทันที ทำให้หญิงสาวที่เพิ่งฟื้นตัวจากการหลับใหล จำต้องกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับระยะม่านตาให้สามารถรับแสงสว่างได้อย่างคงที่
ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตา ไม่ใช่โคมไฟระย้าคริสตัลราคาแพงที่เปล่งแสงวาวระยับบนฝ้าเพดานของคอนโดหรูในใจกลางเมืองที่คุ้นเคยและไม่ใช่ฝ้าเพดานสีขาวสะอาดตาของโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของจีน
แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับเป็นคานไม้เก่าคร่ำคร่าสีดำทึม ๆ ที่ดู ๆ แล้วเหมือนจะพังลงมาทับหัวอยู่รอมร่อ!
หยากไย่หนาเตอะห้อยระย้าลงมาตามผนังบ้าน จนดูเหมือนม่านมุ้งที่ไม่มีใครดูแลมาเป็นระยะเวลานาน ฝุ่นละอองของความสกปรกลอยคลุ้งต้องแสงแดดที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคากระเบื้องลงมาเป็นลำ กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นยาต้มสมุนไพรที่ค่อนข้างฉุน ลอยโชยเข้ามาเตะจมูก ชวนให้หญิงสาวจำต้องนิ่วหน้าด้วยความหงุดหงิด
"ที่นี่คือที่ไหนกัน? แล้วกลิ่นบ้า ๆ นั่นมันน่าเวียนหัวชะมัด!"
เมื่อเริ่มตั้งสติได้แล้ว อู๋หลิวก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ความทรงจำสุดท้ายก่อนที่เธอจะถูกไฟช๊อตและหมดสติไปก็คือ…
เธอกำลังไลฟ์สดขายหยกเกรดพรีเมียม ยอดขายเปรี้ยงปร้างถล่มทลาย ค่าคอมมิชชั่นหลักแสนกำลังรอเธออยู่
เธอคาดหวังว่า… ตอนที่เธอโดนไฟช็อตจะมีคนเข้ามาช่วยชีวิตเธอไว้ทัน และพาเธอไปส่งที่โรงพยาบาล แต่แล้วทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างนั้น
สิ่งที่เกิดขึ้นจริงก็คือ…
เธอลืมตาตื่นขึ้นมาในบ้านร้างที่ดูยังไงก็เหมือนบ้านผีสิง นี่มันทำให้เธอประหลาดใจมากจริง ๆ แล้วกองเครื่องประดับต่าง ๆ ที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีก็หายไปแล้วด้วย?
“หรือว่านี่… จะเป็นโลกแห่งความตาย! โอ๊ะ!!! อย่าบอกนะ ว่าฉันตกนรกน่ะ •__•!! ตอนยังดี ๆ อยู่ ฉันชอบทำบุญจะตายไป ทำไมพอตายแล้ว ฉันถึงไม่ได้ขึ้นสวรรค์ล่ะ หึ!!”
อู๋หลิวบ่นตัดพ้อด้วยความหัวเสีย นี่มันไม่เป็นธรรมกับเธอเลยสักนิด ที่บอกว่าทำดีแล้วได้ดี ถุยยย นิทานหลอกเด็กชัด ๆ
“เอ๋… เดี๋ยวก่อนนะ ถ้าฉันตายไปแล้ว ทำไมความเจ็บพวกนี้ถึงยังไม่หายไปล่ะ งั้นเป็นไปได้หรือเปล่าว่าฉันยังไม่ตาย?” ความคิดในหัวของอู๋หลิวในตอนนี้ตีกันยุ่งเหยิงไปหมด เธอจนปัญญาจะหาคำตอบให้ตัวเองแล้วจริง ๆ
อู๋หลิวพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความโมโห แต่ทันทีที่ขยับตัวความเจ็บปวดสายหนึ่งก็แล่นลิ่วขึ้นมาจากข้อเท้าขวาลามขึ้นมาหากระดูกสันหลังของเธออย่างฉับพลัน ร้อนให้เจ้าตัวต้องอ้าปากร้องครางออกมาอย่างลืมตัว
"อะอ๊า!! เจ็บ! เจ็บจะตายอยู่แล้ว!"
มือเรียวที่เคยสวยสะอาดตอนนี้ดูหยาบกร้านซีดเซียวผิดปกติ อู๋หลิวตกใจอย่างหนักที่เห็นฝ่ามือของตัวเองกลายเป็นแบบนั้น ฝ่ามือของเธอในตอนนี้เหมือนนักไลฟ์สดมือทองซะที่ไหนกัน
“ไม่! ไม่จริง นี่มันไม่ใช่มือของฉัน!” อู๋หลิวอุทานพึมพำออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
อู๋หลิวเป็นอินฟลูเอนเซอร์สาวที่ใช้หน้าตาและร่างกายที่สะสวยสมบูรณ์แบบในการทำมาหากิน มือสองข้างของเธอ ใช้จับเครื่องประดับสูงค่าอยู่เป็นประจำ ดังนั้นเธอจึงดูแลมันอย่างดี ทั้งทำเล็บเจ็ล ทั้งขัดสีฉวีวรรณ และทาโลชั่นบำรุงนิ้วมือเป็นประจำไม่เคยขาด
ดังนั้นไม่มีทางอย่างแน่นอนที่เธอจะปล่อยให้ตัวเองต้องตกอยู่ในสภาพที่น่ารังเกียจแบบนี้
“ผิดปกติมากจริง ๆ” อู๋หลิวพยายามคิดหาสาเหตุที่ทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้ แต่ทว่ายิ่งคิด เธอกลับยิ่งรู้สึกปวดหัวหนักเข้าไปอีก
อู๋หลิวค่อย ๆ ใช้ฝ่ามือข้างหนึ่งคลึงคลำไปที่ศีรษะเบา ๆ หวังระงับความเจ็บปวด แต่ทว่าปลายนิ้วของเธอดันสัมผัสได้ถึงความหยาบกระด้างของผ้าพันแผลที่พันรอบหัวของเธอเอาไว้แบบลวก ๆ
บนผ้าผืนนั้นมีคราบเลือดแห้งกรังซึมเปรอะเปื้อนออกมาจาง ๆ ทำให้ผืนผ้าสีขาวสะอาดกลายเป็นผืนผ้าสีตุ่น ๆ ที่ดูน่ารังเกียจ
และแล้ววินาทีนี้เอง ที่ความรู้สึกเย็นวาบสายหนึ่งแล่นลิ่วไปทั่วทั้งไขสันหลัง ก่อนที่มันจะวิ่งกระจายไปทั่วทั้งร่างกายของเธอราวกับมีปริสิตจำนวนมหาศาลมุดชอนไชอยู่ในกล้ามเนื้อทุกมัด
"นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย! กระจก… กระจกอยู่ไหน ฉันต้องการกระจก!"
ยังไม่ทันที่จะได้หาคำตอบ อาการปวดหัวที่รุนแรงอยู่แล้วก็ทวีความรุนแรงขึ้นอีกเป็นเท่าตัว เสมือนมีใครเอาสว่านมาเจาะคว้านเข้าที่กลางกะโหลกของเธอ
และแล้วช่วงเวลาที่รอคอยก็มาถึง!
ความทรงจำมหาศาลที่ไม่ใช่ของเธอไหลบ่าเข้ามาในสมองราวกับสันเขื่อนพังทลาย ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ตั้งแต่เล็กจนโต ฉายชัดขึ้นมาเป็นฉาก ๆ ราวกับหนังม้วนยาวที่ถูกเร่งความเร็วในระดับคูณสิบ
ชื่อของเจ้าของร่างนี้คือ 'จินเซี่ย' หญิงสาวชาวบ้านหน้าตาดีแต่นิสัยร้ายกาจ เอาแต่ใจ และเห็นแก่ตัวเป็นที่หนึ่ง ในความทรงจำนั้นอู๋หลิวเห็นภาพจินเซี่ยกำลังยืนเท้าเอวชี้นิ้วด่าน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเองอย่างร้ายกาจด้วยถ้อยคำหยาบคาย
น้องสาวของเธอมีชื่อว่า 'จินเหยา' เป็นผู้หญิงที่หน้าตาสะสวยไม่แพ้กันเลยก็ว่าได้
'จินเหยา! แกมันนังโง่ ของดี ๆ แบบฟ่านอี้ แกคิดว่าแกคู่ควรเหรอ? ฉันเป็นพี่ แกต้องเสียสละให้ฉันสิ!ฉันต่างหากที่คู่ควรกับฟ่านอี้ ไม่ใช่แก'
บทส่งท้าย (2)เช้าวันต่อมาอากาศสดใสและเย็นสบาย ฟ่านอี้พาอู๋หลิวและมี่อิงขึ้นมายังเนินเขาท้ายเมือง ซึ่งเป็นที่ตั้งของฮวงซุ้ยบรรพชนตระกูลฟ่าน หลุมศพของพ่อแม่และคุณปู่ที่เคยรกร้างในช่วงที่ชีวิตตกต่ำที่สุด ตอนนี้ได้รับการบูรณะใหม่จนสะอาดสะอ้าน ปูด้วยหินอ่อนสีขาวและประดับด้วยดอกเบญจมาศสีเหลืองสดใสฟ่านอี้จุดธูป 3 ดอก จำนวน 3 ครั้ง รวมทั้งหมดเป็น 9 ดอก ตามหลักความเชื่อของบรรพบุรุษที่สืบทอดกันมายาวนาน ควันธูปลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าป้ายชื่อของบิดามารดาและปู่ทวด"พ่อครับ แม่ครับ คุณปู่ครับ" ฟ่านอี้เอ่ยเสียงทุ้มก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันของท้ายเขา"วันนี้ผมพาหลิวหลิวกับมี่อิงมาเยี่ยมครับ ผมอยากบอกให้พ่อแม่กับคุณปู่ได้รู้ว่า คนร้ายที่ทำลายครอบครัวเรา ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนใกล้ตัวอย่างป้าฟ่านเจาถัวครับ ตอนนี้คนผิดได้รับผลกรรมอย่างสาสมแล้ว ถูกประหารชีวิตไปนานแล้วล่ะครับ"ถึงจะเป็นคนตระกูลเดียวกัน แต่ฟ่านอี้ก็ไม่ยอมให้เอาร่างของป้าเจาถัวมาฝังไว้ที่สุสานของบรรพบุรุษ คนอย่างป้าเจาถัวสมคว
บทส่งท้าย (1)เย็นวันนี้…ที่สวนหลังคฤหาสน์ตระกูลฟ่านไม่ได้จัดงานเลี้ยงหรูหราเอิกเกริกเพื่อธุรกิจ แต่จัดงานเลี้ยงน้ำชาเล็ก ๆ ที่อบอวลไปด้วยความรัก เพื่อฉลองวันคล้ายวันเกิดครบรอบ 85 ปี ให้กับผู้อาวุโสของบ้านอย่างย่าทวดหมิงฉีโคมไฟกระดาษสีแดงถูกประดับตามกิ่งเหมย แสงไฟสีนวลตาขับเน้นบรรยากาศให้อบอุ่น มีเพียงสมาชิกในครอบครัวและคนสนิทไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้รับเชิญฟ่านอี้เข็นรถเข็นของย่าทวดออกมาที่กลางสวน โดยมีอู๋หลิวเดินเคียงข้างถือกล่องไม้จันทน์หอมแกะสลักขนาดใหญ่มาด้วย"คุณย่าคะ ปีนี้หนูไม่ได้ซื้อของราคาแพงให้ แต่หนูตั้งใจทำสิ่งนี้ให้คุณย่าด้วยมือของหนูเองค่ะ"อู๋หลิวยิ้มหวาน วางกล่องไม้ลงบนโต๊ะเบื้องหน้าหญิงชรา แล้วค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมกำมะหยี่สีแดงออกวิ้ง!แสงจันทร์ดูเหมือนจะหมองลงทันทีเมื่อเทียบกับความงดงามเบื้องหน้า มันคือ ‘หยกขาวเนื้อดีที่แกะสลักขึ้นรูปเป็นรูปคน’ ขนาดของมันคือ 9 นิ้วคนคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นย่าทวดสมัยยังสาว ส่วนข้าง
บทที่ 72 อิสรภาพนิรันดร์ (2)"อืม" มี่อิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำหน้าจริงจังแบบผู้ใหญ่ "พ่อคะ ป้ายราคานี้เขียนว่า 'เกรดน้ำแข็ง' เหรอคะ?""ใช่แล้ว ลูกว่าไง?" ฟ่านอี้กอดอกมองลูกสาวอย่างท้าทาย มี่อิงวางกำไลลง แล้วชี้ไปที่จุดเล็ก ๆ ภายในเนื้อหยก"หนูว่าชิ้นนี้เนื้อยังไม่ใสเท่าน้ำแข็งนะคะคุณพ่อ"เด็กน้อยวิจารณ์ด้วยน้ำเสียงฉะฉานและแม่นยำ "ดูตรงนี้สิคะ แสงยังผ่านไม่สุด มีความขุ่นปนอยู่นิดหน่อย ถ้าจะขายราคานี้ลูกค้าตาถึงเขาอาจจะติเอาได้ หนูว่าต้องตั้งราคาลดลงมาหน่อย หรือไม่ก็จัดหมวดหมู่ใหม่เป็น 'เนื้อเทียนกึ่งน้ำแข็ง' จะเหมาะกว่านะคะ"ฟ่านอี้เบิกตากว้าง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจและภาคภูมิใจอย่างสุดขีด"ฮ่า ฮ่า ๆ ลูกสาวของใครครับเนี่ย ทั้งเก่ง ทั้งฉลาด ทั้งน่ารัก โตขึ้นใครได้มี่อิงของเราไปครอง คงโชคดีไปทั้งชาติแน่นอน"ฟ่านอี้หันไปสั่งพนักงาน "ได้ยินที่คุณหนูใหญ่บอกไหม? ปรับราคาลง 10% แล้วแก้ป้ายกำกับสินค้าตามที่มี่อิงบอก ตาถึงจริง ๆ ลูกสาวพ่อ!"ฟ่านอี้ลูบหัวมี่อิงด้วยค
บทที่ 72 อิสรภาพนิรันดร์ (1)ที่ริมถนนใหญ่ห่างจากชุมชนแออัด รถยนต์สีดำคันหรูจอดสตาร์ทเครื่องรออยู่เงียบ ๆ ทันทีที่อู๋หลิวเดินไปถึงคันรถ ประตูรถก็เปิดออกอู๋หลิวก้าวขึ้นมานั่งที่เบาะข้างคนขับ ปิดประตูลงเพื่อตัดขาดเสียงด้านนอก ภายในรถยนต์เย็นฉ่ำอบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศที่คุ้นเคย ฟ่านอี้ที่นั่งรออยู่ ไม่ได้เอ่ยถามเซ้าซี้ถึงรายละเอียดการสนทนา เขาเพียงแค่เอื้อมมือหนามาบีบมือภรรยาเบา ๆ อย่างรู้ใจ"เรียบร้อยดีไหมครับ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มแต่รื่นหูอู๋หลิวพิงศีรษะลงกับเบาะรถ หลับตาลงชั่วครู่ แล้วระบายลมหายใจยาวเหยียดออกมา มันคือลมหายใจที่สื่อถึงความโล่งอก"อื้ม เรียบร้อยดีค่ะ" อู๋หลิวลืมตาขึ้น หันไปยิ้มให้สามี รอยยิ้มของเธอมันเป็นรอยยิ้มที่สดใสและปลอดโปร่ง "มันจบแล้วค่ะพี่ฟ่าน ฉันมอบเงินช่วยเหลือให้เธอแล้ว และฉันก็อโหสิกรรมให้เธอแล้วด้วย ต่อไปนี้ ไม่มีอะไรติดค้างกันอีกแล้วค่ะ"ฟ่านอี้ยิ้มตอบ ยกมือเธอขึ้นมาจูบที่หลังมือเบา ๆ "เก่งมากครับ คุณทำดีที่สุดแล้ว""กลับบ้านกันเถอะค่ะ มี่อิงกับคุณย่าคงรอกินข้าวแล้ว"
บทที่ 71 ขาดสะบั้น (2)อู๋หลิวรอจนน้องสาวสงบสติอารมณ์ได้บ้างแล้ว เธอจึงเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึกออกจากกระเป๋าถือใบหรู ความหนาของซองบ่งบอกถึงมูลค่าของสิ่งที่อยู่ภายใน อู๋หลิววางมันลงบนตักของจินเหยาอย่างแผ่วเบา แล้วพูดว่า…"รับไปสิ" อู๋หลิวเอ่ยเสียงเรียบจินเหยาก้มมองซองนั้น มือที่สั่นเทาค่อย ๆ เปิดดูและพบปึกธนบัตรจำนวนมหาศาลอยู่ภายใน ดวงตาที่บวมช้ำเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เงินจำนวนนี้มากพอที่จะซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ ในต่างอำเภอ หรือใช้เป็นทุนเปิดร้านค้าขายเลี้ยงชีพได้สบาย ๆ ไปอีก 5 ปี"ได้ยินข่าวว่าเธอตั้งท้องแล้ว อีกหน่อยก็จะแพ้ท้อง ออกไปทำงานไม่ได้ ในนี้เป็นเงินสดจำนวนหนึ่ง พี่เตรียมมาให้เธอ" อู๋หลิวพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและจริงจัง "เงินก้อนนี้ถือเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายจากพี่ รับไว้รักษาตัวและเริ่มต้นใหม่ซะ อย่าเอาไปให้ผู้ชายคนนั้นผลาญจนหมดล่ะ เก็บไว้สร้างชีวิตของตัวเองและลูกนะ""พี่เซี่ย" จินเหยาเงยหน้ามองพี่สาว ริมฝีปากสั่นระริก "ทำไม… ทำไมพี่ถึงดีกับฉันขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่ตอนที่พี่ลำ
บทที่ 71 ขาดสะบั้น (1)ความเงียบงันเข้าปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่ จินเหยานั่งก้มหน้าก้มตาเม้มริมฝีปากแน่น หล่อนไม่กล้าเอ่ยปาก หล่อนเอาแต่บีบมือที่หยาบกร้านของตัวเองแน่น ยิ่งไม่กล้าสบตาพี่สาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวพี่จินเซี่ยยิ่งตอกย้ำความแตกต่างระหว่างพวกเธอในตอนนี้ เธอคือหนูท่อสกปรก ส่วนพี่เซี่ยคือนกหงส์ที่ลอยเด่นอยู่บนฟากฟ้า"พี่เซี่ย... พี่มาทำไม? ไหนพี่บอกว่ามีเรื่องอยากคุยกับฉัน แต่ทำไมถึงเอาแต่นั่งเงียบล่ะ" เมื่ออดรนทนไม่ไหว ในที่สุดจินเหยาก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบงัน เสียงของหล่อนสั่นเครือเล็กน้อย“หรือพี่มาที่นี่ก็เพื่อ… จะมาสมน้ำหน้าฉัน และมาดูให้เห็นกับตาตัวเอง ว่าชีวิตของฉันมันตกต่ำมากแค่ไหน?”จินเหยาเงยหน้าขึ้นมองจินเซี่ยทั้งน้ำตา แต่ทว่าสิ่งที่เธอได้รับกลับมา กลับไม่ใช่คำสมน้ำหน้า ไม่ใช่สายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม แต่เป็นสายตาที่สงบนิ่งราวกับคนที่ปล่อยวางแล้ว"เหยาเหยา… ฟังพี่นะ… พี่ไม่ได้มาเพื่อเอาชนะเธอ และไม่ได้มาเพื่อสมน้ำหน้า" อู๋หลิ







