LOGINบทที่ 11 ทำลายความเชื่อ (2)
"นังผู้หญิงคนนี้มันลบหลู่คนตาย! มันทำให
บทที่ 12 ดักเล่นงาน (1)ในขณะที่สถานการณ์ความวุ่นวายกำลังจะคลี่คลาย และในขณะที่เหยาเซิ้งอวี้กำลังจะจากไป เซี่ยหรันอิงที่นั่งคุดคู้ตัวสั่นเทาอยู่บนพื้นดิน ก็มิวายพยายามงัดหน้ากากเหยื่อขึ้นมาสวมอีกครั้ง หล่อนเงยหน้ามองเซิ้งอวี้ นัยน์ตากลมโตสั่นระริก"ฮึก… พี่เซิ้งอวี้...พี่ทำลายความหวังของชาวบ้านได้ลงคอเชียวเหรอคะ เพียงเพื่อจะพิสูจน์วิชาการโง่ ๆ ของพี่ พี่ถึงกับต้องลบหลู่ท่านอาจารย์ปู่และทำให้คนตายต้องเจออาถรรพ์!"เซิ้งอวี้เดินเข้าไปหาน้องสาวตัวดี หล่อนก้มตัวลงเล็กน้อยอยู่เหนือร่างที่เปรอะเปื้อนโคลนของเซี่ยหรันอิง แววตาของเธอสงบนิ่งและเย็นเยียบ "คนตายเขาไม่กลัวอาถรรพ์หรอกหรันอิง เขากลัวคนเป็นที่เอาชื่อเขาไปหากินมากกว่า ความหวังที่สร้างบนคำลวง มันไม่ใช่ความหวัง แต่มันคือยาพิษเคลือบน้ำตาล ซึ่งหน้าที่ของฉันคือการล้างมันออกให้สะอาด เหมือนที่ทำกับศพนี้ยังไงล่ะ"เมื่อเห็นว่าพี่สาวไม่ยอมอ่อนข้อให้ เซี่ยหรันอิงจึงตัดสินใจละทิ้งบทบาทดอกบัวขาว หล่อนกุมแขนที่ถูกกรดกัดจนเป็นรอยแดง แววตาที่เคยมองดูโง่งมพลันแปรเปลี่ยนเป็นควา
บทที่ 11 ทำลายความเชื่อ (3)เซิ้งอวี้หรี่ตาลงเล็กน้อยขณะจ้องมองแผ่นหลังของคนซุ่มซ่าม สัญชาตญาณแพทย์ของเธอเริ่มทำงานหนักขึ้น ‘การล้มเมื่อครู่ หากมองด้วยสายตาคนทั่วไปมันคืออุบัติเหตุ แต่ในมุมมองของนักวิจัย การคำนวณแรงเหวี่ยง และการรักษาศูนย์ถ่วงของเขามันดูจงใจจัดระเบียบร่างกาย เพื่อให้เกิดความเสียหายสูงสุด ในจุดที่ต้องการพอดิบพอดี’ในเสี้ยววินาทีที่เขาก้มหน้าลงไปปัดฝุ่นที่กางเกง สายตาของเขาอยู่ในองศาที่สบเข้ากับนัยน์ตาของเหยาเซิ้งอวี้พอดิบพอดีโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ ภาพลักษณ์ของชายขวัญอ่อนถูกสลัดทิ้งไปจนหมดสิ้น ภายใต้เลนส์แว่นหนาเตอะนั้น กลับกลายเป็นแววตาของเจ้าพ่อแห่งโลกมืดที่แฝงความเจ้าเล่ห์พราวระยับเอาไว้ในชั่วแวบหนึ่งประกายความอำมหิตและความขี้เล่นที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น มุมปากของเขากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่มีเพียงเธอคนเดียวที่มองเห็น เป็นรอยยิ้มที่กำลังบอกว่า…'อุบัติเหตุครั้งนี้ เป็นผลงานการคำนวณของผมเอง'เหยาเซิ้งอวี้ประหลาดใจก
บทที่ 11 ทำลายความเชื่อ (2)"นังผู้หญิงคนนี้มันลบหลู่คนตาย! มันทำให้ผีสางโกรธ!"หัวหน้าคนงานคนเดิมตะโกนขึ้น ใบหน้าของเขาถมึงทึงด้วยความโกรธเคือง เขาคว้าท่อนเหล็กที่วางอยู่ใกล้ ๆ ขึ้นมาแกว่งไกว "ไล่มันออกไป! อย่าปล่อยให้มันทำพิธีพัง ไปปกป้องร่างทรงหรันอิงเร็วเข้า!"สถานการณ์ตึงเครียดขึ้นจนถึงขีดสุด บรรยากาศรอบไซต์ก่อสร้างอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของความรุนแรง กลุ่มคนงานนับสิบคนเริ่มถือกระชับเครื่องมือช่างและพลั่วในมือแน่น พวกเขาต่างเดินตีกรอบตีวงแคบเข้ามาหาเหยาเซิ้งอวี้อย่างพร้อมเพรียง แววตาของพวกเขาขุ่นมัวด้วยความบ้าคลั่งที่ถูกปั่นหัวเซิ้งอวี้ยืนหยัดด้วยแผ่นหลังที่ตั้งตรง นัยน์ตาคมปลาบไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว เธอประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ในมือของเธอยังคงกำมีดผ่าตัดแน่น หากคนพวกนี้พุ่งเข้ามาแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ สัญชาตญาณความเป็นหมอของเธอ ก็พร้อมที่จะใช้ความรู้ทางกายวิภาคศาสตร์เฉือนเส้นเอ็นและจุดตายเพื่อป้องกันตัวทว่า!!!การทำร้ายประชาชนย่อมส่งผลเสียต่อรูปคดีและการเคลื่อนย้ายศพอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
บทที่ 11 ทำลายความเชื่อ (1)เมื่อใบมีดกำลังจะกรีดลงบนผิวหนังศพ เซี่ยหรันอิงกลับถลาเข้ามากอดแขนของเซิ้งอวี้ไว้แน่น ทั้งร้องไห้ปานจะขาดใจ ทำเอาคนในฝูงชนเริ่มหันมามองเซิ้งอวี้ด้วยสายตาที่เป็นศัตรูอีกครั้ง ทว่าเซิ้งอวี้ไม่ได้สนใจ เธอสลัดแขนแรง ๆ หนึ่งครั้ง แล้วยังคงทำหน้าที่ของเธอต่อไปและในช่วงเวลาเดียวกันนี้ เฉินจิ่งเหวินที่ยืนอยู่รอบนอกสุดของวงล้อม ซึ่งแสร้งทำเป็นตัวสั่นเทาตามประสาคนขี้กลัว เขากลับลอบส่งสัญญาณมือบางอย่างให้คนของเขาที่แฝงตัวอยู่ สัญญาณมือนั้นบ่งบอกแทนคำพูดได้ว่า 'ห้ามทำอะไรบุ่มบ่ามเด็ดขาด'เกมนี้ไม่ได้มีแค่การชันสูตร แต่มันคือการวางหมากที่ซ้อนทับกัน จนแยกไม่ออกว่าใครคือผู้คุมกระดานตัวจริงกันแน่ปลายมีดผ่าตัดสเตนเลสคมกริบกดลึกลงบนผิวหนังที่ซีดเผือดของศพกลางลานดิน เสียงเนื้อเยื่อที่ถูกแยกออกจากกันดังแผ่วเบา เหยาเซิ้งอวี้ลงมีดด้วยความแม่นยำและเยือกเย็น ปราศจากความลังเลหรือความขยะแขยงใด ๆ เหมือนกับว่าเธอกำลังเปิดหนังสือเล่มหนึ่งเพื่ออ่านข้อความที่ถูกซ่อนไว้ก็เท่านั้นรอยจ้ำเลือดสีคล้ำเข้
บทที่ 10 ขัดจังหวะ (2)"น้ำมนต์ที่ใช้สมานแผลใจชาวบ้าน หรือน้ำยาทำลายหลักฐานที่ใช้ปิดปากคนตายกันแน่คะ?"น้ำเสียงราบเรียบ ทรงพลัง และเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากทิศทางหนึ่ง มันกังวานไปทั่วลานก่อสร้าง ฝูงชนพากันแหวกออกเป็นทางยาว ปรากฏร่างของหญิงสาวในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาที่รีดจนเรียบกริบ เส้นผมถูกรวบขึ้นอย่างทะมัดทะแมง เผยให้เห็นใบหน้าสวยสง่าที่ประดับด้วยดวงตาคมปลาบดุจใบมีดผ่าตัดเหยาเซิ้งอวี้ ก้าวเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าที่สง่างามเหนือระดับ รังสีอำมหิตจาง ๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวเธอข่มขวัญผู้คนได้เป็นอย่างดี และในใจของพวกเขาต่างมีสัญชาตญาณร้องเตือนขึ้นมาว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนที่จะต่อกรด้วยได้ง่าย ๆข้างกายของเหยาเซิ้งอวี้คือ เฉินจิ่งเหวิน ในคราบที่ปรึกษาแว่นหนาเตอะที่ทำท่าทางเลิ่กลั่กหวาดกลัวผู้คน ทว่านัยน์ตาภายใต้เลนส์แว่นหนาเตอะนั้นกลับจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของนิติเวชสาวด้วยความเลื่อมใสที่พยายามซ่อนเร้นอย่างที่สุด"พี่เซิ้งอวี้! พี่ทำอะไรลงไปคะ! พี่ทำลายพิธีศักดิ์สิทธิ์และลบหลู่เทพเจ้านะคะ!" เซี่ยหรันอิงรีบงัดหน้ากากเหยื่ออ
บทที่ 10 ขัดจังหวะ (1)ปี 1989 เขตผู่ตงในมหานครเซี่ยงไฮ้ยังคงเป็นเพียงพื้นที่เขตก่อสร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่นละอองและซากปรักหักพังของอาคารเก่าที่กำลังถูกทุบทำลาย ตามปกติในทุก ๆ วันกลิ่นดินชื้นแฉะในอาณาบริเวณมักจะปะทะเข้ากับไอร้อนของเครื่องจักรหนักที่ทำงานส่งเสียงกึกก้องไปทั่วบริเวณทว่าในเช้าวันนี้ เสียงเครื่องยนต์เหล่านั้นกลับเงียบสงัดลง ถูกแทนที่ด้วยเสียงกระซิบกระซาบที่เต็มไปด้วยความหวาดผวาของกลุ่มคนงานที่พากันยืนห้อมล้อมสิ่งที่นอนสงบนิ่งอยู่กลางลานดินร่างของคนงานชายวัยกลางคนนอนเหยียดยาวอยู่ในสภาพที่ชวนให้คนมองต้องลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ผิวหนังที่เคยกร้านแดดตอนนี้กลับซีดเผือดราวกับถูกสูบเลือดออกไปจนหมดตัว ที่น่าสยดสยองยิ่งกว่า ก็คือรอยจ้ำเลือดสีคล้ำเข้มที่กระจายตัวอยู่ตามลำคอและแผ่นอก รอยเหล่านั้นดูเหมือนมือมืดที่คืบคลานมาจากขุมนรกเพื่อพรากเอาชีวิตคน"วิญญาณร้าย...ต้องเป็นวิญญาณร้ายที่สิงสถิตอยู่ในที่ดินผืนนี้แน่ ๆ"เสียงตะโกนด้วยความขวัญเสียดังมาจากหัวหน้าคนงานที่จู่ ๆ ก็ทรุดเข่าลงกราบไหว้ฟ้







