บทที่ 2 เวรกรรมตามสนอง (1)

บทที่ 2 เวรกรรมตามสนอง (1)

หลังจัดฉากให้ตนได้เสียกับกู้เจิ้งหยวนแล้ว ย่อมเป็นไปดังคาด! ความสัมพันธ์ของกู้เจิ้งหยวนและเฉียวเฟิงหลันเริ่มสั่นคลอน งานมงคลคู่ที่ตั้งเค้าว่าจะจัดขึ้นในเร็ววันพลันหยุดชะงัก แม้ได้กินเต้าหู้ของนางแล้ว แต่ในใจของเจิ้งหยวนก็ไม่มีสตรีตัวร้ายอย่างซ่งจิ่นเหอเลยแม้แต่น้อย ทว่าเห็นแก่หน้าผู้อาวุโสซ่งอู๋เฉินผู้เป็นบิดาของซ่งจิ่นเหอ ด้วยเหตุนี้เจิ้งหยวนจึงไม่อาจปัดความรับผิดชอบ สุดท้ายก็ต้องจนใจยอมแต่งจิ่นเหอเข้ามาเป็นภรรยาเอกของจวนโหว

หลังแต่งงานกับนางแล้ว กู้เจิ้งหยวนลั่นวาจาขอสาบานกับฟ้าดิน! ว่าหลังจากนี้เป็นต้นไป เขาจะมอบฝันร้ายให้นาง เขาจะสั่งสอนฮูหยินตัวร้ายให้หลาบจำ เขาจะทำทุกวิถีทางให้นางได้รู้ซึ้ง ว่ามิควรแทรกแซงความรักของผู้อื่น ยิ่งไปกว่านั้น! เขาจะทำให้นางได้รู้ว่า การไม่สมหวังในความรักมันเป็นเช่นไร

ลั่นวาจากับฟ้าดินไว้แล้ว กู้เจิ้งหยวนก็มิเคยทำให้ฟ้าดินต้องผิดหวัง!

ทุกครั้งที่หลับนอนด้วยกัน ไม่มีครั้งไหนที่เขาจะครวญครางเป็นชื่อของนาง เขามักครวญครางกระเส่าเป็นชื่อของเฟิงหลันอยู่ร่ำไป หนำซ้ำยังกระแทกกระทั้นอย่างบ้าบิ่น มิเคยอ่อนโยน ยิ่งมิเคยคิดถนอมบุปผาเลยสักครั้ง 

ที่น่าชังยิ่งกว่านั้นก็คือ! เขาบังคับให้นางกินยาห้ามครรภ์เป็นประจำ นี่จึงเป็นเหตุผลว่า เหตุไฉนกู้เจิ้งหยวนอุ่นเตียงกับฮูหยินแทบวันละสามเวลาหลังอาหาร แต่ทำไมจิ่นเหอถึงไม่ตั้งครรภ์เสียที แต่ถ้าให้ว่าตามตรง เขาทำกับนางบ่อยครั้งขนาดนั้น ต่อให้มียาวิเศษจากหมอเทวดา หรือให้ต้มยากรอกปากวันละหม้อ ไม่วันใดวันหนึ่งนางก็อาจตั้งครรภ์ลูกของเขาได้อยู่ดี

ตั้งแต่แต่งเข้ามาเป็นฮูหยินตระกูลกู้ จะบอกว่าสุข ก็พูดได้ไม่เต็มปาก หากชั่งน้ำหนักดูแล้ว ความทุกข์น่าจะมีมากกว่าความสุข สิ่งที่นางกำลังเผชิญอยู่ในทุก ๆ วัน มันเปรียบเสมือนกรรมตามสนองยังไงก็ไม่รู้

 จิ่นเหอรู้ซึ้งแล้วว่า สิ่งที่นางต้องแบกรับในทุกวันนี้ ล้วนเป็นผลพวงมาจากสิ่งที่นางกระทำในอดีต นางสำนึกแล้วว่า… นางไม่ควรวางแผนให้ตัวเองตกเป็นของกู้เจิ้งหยวน ไม่ควรทำให้หนึ่งหญิงหนึ่งชายต้องแยกจากกัน นางเฝ้าอ้อนวอนต่อดวงดาวอยู่ทุกคืนวัน ขอให้ตนเองได้ย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตที่เคยทำผิดพลาด

'ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็แล้วแต่… หากย้อนเวลากลับไปได้ ข้าจะแก้ไขความผิดพลาดของตัวเองทุกอย่าง ข้าจะไม่ยึดติดในบุรุษแค่ผู้เดียว ข้าจะไม่งมงายในรัก ข้าจะไม่แยกผู้ใดออกจากกันทั้งนั้น หนำซ้ำข้ายังจะอวยพรให้พวกเขาสมหวังและได้ครองรักกันไปจนแก่ชรา' 

จากวันกลายเป็นเดือน... จากเดือนกลายเป็นปี...

จากรัก... กลายเป็นมิรัก... 

จากมิรัก... กลายเป็นเกลียดชังไปโดยปริยาย...

ประจวบเหมาะกับได้ยินข่าวคราวว่าเจิ้งหยวนจะแต่งภรรยารองเข้าจวน จิ่นเหอที่เพิ่งรู้ว่าตนเองตั้งท้องอ่อน ๆ และกลัวว่าสามีจะบังคับขู่เข็ญให้นางกำจัดเด็กในท้องทิ้งเสีย ดังนั้นเพื่อปกป้องเจ้าก้อนแป้ง นางจึงตัดสินใจเขียนหนังสือหย่าทิ้งไว้ให้สามี จากนั้นก็เก็บสัมภาระหนีไปอยู่ต่างเมืองโดยไม่บอกกล่าวกับผู้ใด ทั้งยังให้จวงเถาปิดเรื่องที่นางตั้งท้องลูกของเจิ้งหยวนไว้เป็นความลับ

ด้วยกลัวว่าท่านพ่อและพี่ชายทั้งสองจะบุกมาห้ำหั่นเอาชีวิตเจิ้งหยวนที่จวนโหว จนก่อเกิดเป็นเรื่องราวใหญ่โต จิ่นเหอจึงมิได้บอกเรื่องหย่ากับผู้ใด และเลือกหายไปใช้ชีวิตเรียบง่ายตามลำพังในต่างแดน

แต่ผ่านไปเพียงครึ่งเดือน… บุรุษที่มีสถานะเป็นพ่อของลูกในท้องกลับปรากฏตัวขึ้นในยามราตรี 

นางอยากถามสักคำ ว่าเสนอหน้ามาทำไม อยากถามว่า...เขารู้ได้อย่างไรว่านางหนีมาอยู่ที่นี่?  

แต่! ยังไม่ทันได้พูดสิ่งใดให้มากความ บุรุษในอาภรณ์สีดำลายครามก็มุ่งตรงเข้ามาประชิดตัว แล้วปักคมมีดลงกลางอกซ้าย ซ้ำร้ายยังฆ่าปาดคอนางอย่างเลือดเย็น!! โดยไม่ทันให้นางได้มีโอกาสเอ่ยคำใดออกมาจากปากเสียด้วยซ้ำ

หลังจากสิ้นใจตายไปได้แค่วูบหนึ่ง จู่ ๆ ก็เกิดปาฏิหาริย์ขึ้น เดาว่าสวรรค์คงเห็นใจ! จึงนำพาให้ดวงวิญญาณของจิ่นเหอ ได้กลับมาเกิดใหม่ในร่างเดิมของตนเอง ซึ่งเป็นตอนที่จิ่นเหอยังมิได้แต่งงานกับกู้เจิ้งหยวน ซึ่งก็เท่ากับว่า... จิ่นเหอได้ย้อนเวลากลับมาอยู่ในอดีตของตนเอง

อ่า… เพียงเท่านี้ก็น่าจะคาดเดาได้ไม่ยาก ว่าดวงดาวบนฟากฟ้าเหล่านั้นล้วนฟังคำอธิษฐานของนางเสมอมา ขอบคุณทวยเทพทั้งหลายที่ช่วยให้นางได้ย้อนกลับมาแก้ไขความผิดพลาดของตนเองดั่งใจหวัง?

เช่นนั้นกลับมามีชีวิตใหม่หนนี้ นางจะหลีกหนีบุรุษแซ่กู้ไปให้ไกลที่สุด นางจะมิรักเขา จะมิหลงเสน่ห์เขา จะมิเกี้ยวพานเขาเหมือนครั้งในอดีต หากเขารักคุณหนูเฉียว นางก็จะอวยพรให้คนทั้งคู่ได้ครองรักกัน สาบานว่านางจะไม่แยกใครออกจากกัน จะมิวางแผนร้าย ๆ ให้ตัวเองต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัว 

กลับกัน! นางจะปูทางให้ตัวเองได้เจอกับบุรุษดี ๆ ได้มีรักครั้งใหม่ และมีความสุขกับเขาคนนั้นไปจนแก่ชรา เพียงเท่านี้นางก็จะมิถูกฆ่าปาดคอตายเหมือนดังที่ผ่านมา 

แต่ไม่รู้ว่ามันผิดพลาดที่ตรงไหน! จิ่นเหออุตส่าห์ได้ย้อนเวลากลับมาแล้วแท้ ๆ แต่ทำไมกู้เจิ้งหยวนในเวลานี้ถึงไม่เย็นชาไร้ใจเหมือนในอดีต หนำซ้ำเขายังเป็นฝ่ายตามตื๊อตามรักนางเสียเอง ทั้ง ๆ ที่นางพยายามผลักไสไล่ส่งเขาทุกวิถีทางแล้วก็ตาม!

เดิมทีเจิ้งหยวนมีนิสัยชอบเอาชนะ ชอบอยู่เหนือผู้อื่น มิชอบเสียหน้า มิชอบเป็นรองใคร เช่นนั้น… เป็นไปได้หรือไม่ ว่าเขาเห็นนางไม่เทียวรักเทียวตื๊อเขาเหมือนอย่างที่ควรจะเป็น เขาที่กลัวเสียหน้า และอยากเอาชนะ จึงหันกลับมาตอแยนางเสียเอง 

‘ใช่หรือเปล่านะ?’ 

เห้อ! ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว! ไม่คิดแล้วดีกว่า...