บทที่ 2 เวรกรรมตามสนอง (2)

บทที่ 2 เวรกรรมตามสนอง (2)

ณ จวนสกุลกู้

“หะเห้ย! อะไรของเจ้าเนี่ย เอามือออกไปให้ห่าง ๆ หน้าข้าเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นข้าจะตัดนิ้วของเจ้าทิ้งเสีย”

เมื่อได้ยินเสียงร้องโอดโอยของสหายคนสนิท เซี่ยติงหลัวเอาแต่หัวเราะหัวสั่นหัวครอนแทบเป็นแทบตาย ไม่คิดว่าโหวหนุ่มแซ่กู้ ผู้ที่เชี่ยวชาญด้านลอบสังหารบุคคลอื่น บัดนี้จะถูกสตรีตบหน้าจนแก้มขึ้นสี รู้ถึงไหนคงอายถึงนั่น

“เห๊อะ จิ้มนิดจิ้มหน่อยทำเป็นหวงตัวไปได้ ไม่สมกับเป็นเจ้าเลยสักนิด”

เซี่ยติงหลัวลากเบาะฟูกมานั่งข้าง ๆ สหายคนสนิท ซึ่งยามนี้เจิ้งหยวนกำลังยกผ้าขาวประคบแก้มตนเองด้วยสีหน้าจืดเจื่อนเหม่อลอย แต่ถึงกระนั้นเจ้าตัวก็มิวายเฉี่ยวหางตามามองดุ แล้วพ่นเสียงต่อล้อต่อเถียงพอเป็นพิธีออกไปว่า

“หวงตัวบ้านเจ้าสิ คนกำลังประคบร้อนอยู่ เจ้าไม่เห็นหรือไง”

“คนอย่างเจ้า ตายยาก นรกสวรรค์ไม่ต้อนรับ แค่โดนฝ่ามือไปฉาดเดียว ทำเป็นตื่นตัวไปได้”

“แล้วนี่…เจ้าเสนอหน้ามาทำอะไรที่จวนของข้า มิใช่ว่าไปจับปีศาจที่เมืองนอกด่านหรอกหรือ?”

“ข้ากลับเมืองหลวงมาสามวันแล้ว วันนี้ได้ยินข่าวว่าเจ้ากลับจากไปว่าราชการจากต่างเมือง ข้าเลยตั้งใจซื้อสุรามาดื่มกับเจ้าโดยเฉพาะ”

ทันทีที่ได้ยินเจ้านั่นเอ่ยเรื่องดื่มสุรา กู้เจิ้งหยวนที่ง่วนอยู่กับการประคบร้อนก็หันกลับมามองหน้าสหายรักด้วยสายตาคมปลาบ เขารู้ดียิ่งกว่าใครในใต้หล้า ว่าเจ้านั่นเป็นคนคออ่อน ชอบดื่มชามากกว่าดื่มสุรา แล้ววันนี้เกิดครึ้มฟ้าครึ้มฝนอันใด ถึงได้ชวนเขาดื่มสุราเสียได้

“อย่าพูดให้มากความ คนอย่างเจ้าดื่มสุรานับครั้งได้ เช่นนั้นอย่าเอาเรื่องสุรามาอ้าง ในใจของเจ้ามีสิ่งใดอยากพูด ก็พูดมาเถิด เจ้าก็รู้… ข้าเกลียดคนอ้อมค้อมที่สุด”

“อะฮ่า… สมกับที่เป็นสหายข้า รู้ใจข้าที่สุด” คุณชายเซี่ยหัวเราะร่วนพลางตบฝ่ามือเฉียดหน้าขา เขาพึงพอใจยิ่งนัก ที่สหายเพียงคนเดียวรู้ทันเขาไปเสียทุกอย่าง นี่มันแน่แท้ ว่าเขากับเจ้าคนแซ่กู้สนิทชิดเชื้อกันเพียงใด

“เดือนที่แล้ว... เจ้าเป็นคนอยู่เบื้องหลังการวางยาปลุกกำหนัดใช่หรือไม่?”

“นี่เจ้า! แอบสืบสาวราวเรื่องลับหลังข้าอย่างนั้นรึ”

“นี่สหาย… จะโทษข้าก็ไม่ได้ ก็เรื่องมันเกิดในจวนของข้า ในฐานะผู้นำตระกูล ข้าย่อมต้องสืบสาวให้กระจ่าง เผื่อว่ารู้ตัวคนก่อเหตุ ข้าจะได้มีคำอธิบายให้แก่คุณหนูเฉียว และตระกูลซ่ง แต่ใครจะไปคาดคิด! ว่าคนจัดฉากทุกอย่าง จะเป็นสหายรักของข้าเสียเอง”

เซี่ยติงหลัวพูดอย่างตรงไปตรงมา ทั้งยังมองช้อนเข้าไปในดวงตาเข้มของสหายราวกับต้องการจับผิด ร้อนให้โหวหนุ่มต้องชักสีหน้าใส่คล้ายไม่สบอารมณ์ ที่ผ่านมาเจิ้งหยวนมักเป็นฝ่ายสอบสวนและไล่จับผิดผู้อื่น ไฉนครานี้คนถูกสอบสวนดันเป็นเขาเสียเอง

“เป็นข้าแล้วอย่างไร ขุนนางระดับป๋อเช่นเจ้า จะทำอะไรข้าได้อย่างนั้นรึ” พอเถียงไม่สู้ก็ยอมรับหน้าตาย แต่ก็มิวายหยิบยกเอายศถาบรรดาศักดิ์ของตนขึ้นมาข่มผู้อื่นเช่นนี้

“เจิ้งหยวน! เจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร มิใช่ว่าเจ้ารำคาญสตรีเช่นนางมาโดยตลอดหรอกหรือ เหตุไฉนเจ้าถึงได้ทำเรื่องสิ้นคิดพรรค์นี้ด้วยเล่า แล้วนี่เจ้ายังไปพังงานแต่งของนางอีก ตกลงว่าเจ้าจะสู่ขอนางมาเป็นภรรยาจริง ๆ น่ะหรือ?”

“เอาเป็นว่า… ข้ามีเหตุผลของข้า และเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องหาความกระจ่างใดไปอธิบายแก่เฉียวเฟิงหลัน เพราะตัวข้าจบความสัมพันธ์กับนางไปก่อนหน้านั้นแล้ว ดังนั้นข้าไม่ถือว่าผิดต่อนาง ส่วนเรื่องแต่งใครมาเป็นภรรยา ล้วนเป็นการตัดสินใจของข้า เจ้าไม่จำเป็นต้องยื่นปากเข้ามาสอด”

ได้ฟังเช่นนั้นเซี่ยติงหลัวก็พูดอันใดไม่ออก เขาได้แต่อ้าปากค้างเติ่ง ไม่รู้จะจับต้นชนปลายอย่างไร ที่พอจะทำได้ในเวลานี้ เห็นทีคงเป็นยื่นหลังมือเข้าไปแตะหน้าผากเจิ้งหยวนเบา ๆ แล้วชั่งใจว่า...

คนอย่างเจ้านั่นโดนปีศาจร้ายตนใดสิงสู่อยู่ในร่างหรือไม่นะ? เหตุไฉนตรรกะความคิด ถึงได้ผิดเพี้ยนบิดเบี้ยวได้ถึงเพียงนี้

“นี่เจ้า!!! ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่า ว่าให้เอามือออกห่างจากหน้าข้า”

“ตัวไม่ร้อน ชีพจรปกติ ลมหายใจสม่ำเสมอ รอบกายไม่มีกลิ่นอายของปีศาจ แล้วเหตุไฉนสหายข้าถึงได้เปลี่ยนไปราวหน้ามือเป็นฝ่าเท้าเช่นนี้?”

เจิ้งหยวน : •__•!!