ตอนที่ 6: กล่องหนึ่งใบ กับความทรงจำที่ยังไม่ลบเลือน

ตอนที่ 6: กล่องหนึ่งใบ กับความทรงจำที่ยังไม่ลบเลือน

เสียงฝนโปรยปรายเบา ๆ เคาะกระจกหน้าต่างห้องนอนในช่วงเย็นวันหนึ่ง ลมหายใจของคิมิเบาเช่นเดียวกัน เธอนั่งถือแก้วโกโก้ร้อน ๆ บนเตียง แสงสลัวจากโคมตั้งโต๊ะสะท้อนเงาเลือน ๆ บนผนังรอบห้อง กลิ่นโกโก้หอมหวานลอยคลุ้งในอากาศ เหมือนทุกอย่างจะอบอุ่น แต่กลับไม่มีสิ่งใดสามารถคลายความหนาวในใจเธอได้

หัวใจของเธอ...เหมือนกำลังเรียกร้องบางอย่าง

บางอย่างที่เธอไม่ได้แตะต้องมานานหลายปี

คิมิวางแก้วลง เดินตรงไปยังมุมห้องที่เธอไม่เคยแตะต้องมานาน มือเลื่อนเปิดตู้เสื้อผ้าไม้เก่า เธอล้วงผ่านผ้าห่มหนาหลายชั้นจนถึงชั้นล่างสุด ก่อนจะเจอกล่องไม้ใบหนึ่ง กล่องที่เธอจำได้แม่นว่าเคยเก็บไว้ด้วยน้ำตาเมื่อหลายปีก่อน

ฝุ่นจับหนาแน่นจนรู้ได้ทันทีว่ามันนอนนิ่งอยู่อย่างนั้นมานานแค่ไหน แต่สิ่งที่ทำให้เธอยิ้มออกมาเบา ๆ คือข้อความเขียนด้วยลายมือของเด็กหญิงคนหนึ่งบนฝา

“กล่องความทรงจำของคิมิ”

เธอวางกล่องลงบนเตียง ลูบฝาเบา ๆ เหมือนสัมผัสอดีตผ่านปลายนิ้ว ก่อนจะค่อย ๆ เปิดมันช้า ๆ

กลิ่นกระดาษเก่า ๆ ลอยขึ้นแตะจมูก ภายในกล่องมีของหลายชิ้นที่ทั้งไร้ค่าและล้ำค่าพร้อมกันในเวลาเดียวกัน สิ่งแรกที่เธอหยิบขึ้นมาคือสมุดไดอารี่เล่มบาง ปกสีฟ้าอ่อน ขอบปกขาดตรงมุมหนึ่ง

เธอเปิดอ่านหน้าหนึ่งที่เขียนด้วยลายมือไม่เรียบร้อยของเด็กประถม

“วันนี้เราเล่นขายของกับปลาอีกแล้ว เราทำร้านข้าวแกง ส่วนเขาเปิดร้านไอศกรีม ปลาหัวเราะตลอดเวลาเวลาเราทำหน้าเครียด ใครจะคิดว่าเธอจะกลายเป็นคนแรกที่เรานึกถึง…”

เธอหลับตาลง เสียงหัวเราะของปลาในวันนั้นยังคงก้องอยู่ในความทรงจำ

♪ “ใครคนหนึ่งคนนั้น ในวันหนึ่งวันนั้น

เคยผูกพันกันซะมากมาย…” ♪

เสียงเพลงเบา ๆ ลอยจากลำโพงบลูทูธที่เธอเปิดไว้

เพลง "ความทรงจำสีจาง" ลอยมาแตะใจในจังหวะที่สมบูรณ์แบบ

ปลาคือเพื่อนสนิทคนแรกในชีวิต เด็กผู้หญิงตัวเล็กที่อยู่บ้านฝั่งตรงข้าม ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะที่ดังก้องในยามบ่ายวันธรรมดา การเล่นขายของใต้ต้นชมพู่กลายเป็นโลกทั้งใบในวัยเด็กของเธอ

คิมิหยิบสมุดอีกเล่มออกมา สมุดสเก็ตช์เก่า ๆ ที่เธอเคยวาดภาพประกอบนิยาย มันเปิดอยู่กลางเล่มพอดี และบนหน้านั้นมีชื่อเรื่องเขียนไว้ด้วยดินสอ

“รักวุ่น ๆ ของจริงใจ ภาคประถม”

เธอเริ่มเขียนเรื่องนี้หลังเรียนจบ ม.ปลาย เป็นนิยายยูริเรื่องแรกที่เธอกล้าปล่อยหัวใจลงไปจริง ๆ ตัวละคร “จริงใจ” คือเธอ ส่วน “ปาร์ค” เด็กหญิงเพื่อนบ้านตัวเล็กในนิยาย ก็คือปลาที่อยู่ในความทรงจำ

“จริงใจ…วันนี้เธอขายอะไรล่ะ?”

“วันนี้ขายข้าวไข่เจียว แต่ของเธอเหม็นมากเลยอ่ะ!”

“ก็เป็นร้านหมูยอแบบไม่มีหมูยอไง โง่จัง!”

คิมิหัวเราะออกมาเบา ๆ ไม่มีใครได้ยิน นอกจากเธอกับอดีต

ในกล่องยังมีการ์ดวันเกิดใบเก่า หน้าการ์ดวาดด้วยปากกาสีแดงเปื้อนรอยช็อกโกแลต

“จากเอก เพื่อนบ้านที่ยอมแลกขนมกับเกมให้นะ!”

เธอยิ้ม เอก เด็กชายตี๋ข้างบ้านที่ชอบร้องเพลงออกลำโพงจนพ่อแม่เธอออกไปบอกให้เบาเสียง เป็นเด็กชายที่เธอแปลงร่างให้กลายเป็น “กิมเล้ง” ในนิยาย นักร้องประจำโรงเรียน และเพื่อนสนิทที่ทำให้จริงใจอยากร้องเพลง

“กิมเล้งมีเสียงที่อบอุ่นเหมือนโกโก้ยามค่ำคืน

และเป็นเพื่อนคนแรกที่ทำให้จริงใจอยากร้องเพลง…”

เธอหยิบภาพถ่ายหมู่เก่า ๆ ออกมาอีกใบ ภาพถ่ายกลุ่ม ม.2 ที่เริ่มซีดจากเวลา

“ตาล… มด…”

ตาล เด็กสาวห้าว นักกีฬาตัวเล็ก แต่ใจใหญ่ ทุกเช้าเธอแบ่งข้าวปั้นให้คิมิแม้จะปากร้ายใส่ทุกวัน ส่วนมด คือเด็กสาวที่ชอบวาดการ์ตูน มีรอยยิ้มอ่อนโยน และเป็นมิตรกับทุกคน

ตาลกลายเป็น “ติ๊ก” ในนิยาย เด็กสาวนักตะกร้อที่ชอบวางโกโก้ไว้บนโต๊ะของจริงใจทุกเช้า

มดกลายเป็น “มิลค์” เด็กสาวขี้อายที่ชอบวาดรูปเงียบ ๆ ในห้องสมุด

เธอมองกล่องไม้ใบนี้นานขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนทุกอย่างในนั้นยังมีชีวิต

หลังจากนั่งนิ่งอยู่เกือบชั่วโมง คิมิก็ลุกขึ้น เดินไปเปิดคอมพิวเตอร์ จัดเตรียมไมโครโฟน ต่อหูฟัง และเปิดโปรแกรมบันทึกเสียงของช่อง Kimi Audiobook ที่เธอใช้อัดนิยายเสียง

เธอสูดลมหายใจลึก ๆ และกดปุ่มเริ่มบันทึก

“สวัสดีค่ะทุกคน ยินดีต้อนรับเข้าสู่ ‘Kimi Audiobook’

วันนี้ฉันจะมาเล่านิยายเรื่อง ‘รักวุ่น ๆ ของจริงใจ ภาคประถม’

เรื่องราวของเด็กสาวชื่อจริงใจ และเพื่อนบ้านชื่อปาร์ค

พวกเขาเคยผูกพันกันมากมาย

แต่เมื่อโตขึ้น เวลากลับพาเราแยกย้ายกันไป…”

น้ำเสียงเธอสั่นน้อย ๆ เธอหยุดกลั้นน้ำตา หายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพูดต่อ

“ในโลกแห่งความเป็นจริง เราอาจลืมใครบางคนไปแล้ว

แต่ในโลกของนิยาย บางคนจะอยู่ตรงนั้นตลอดไป

แม้กระทั่งตอนนี้ เขายังอยู่ตรงนี้

ในภาพทรงจำสีจาง ๆ ของเรา…”

หลังจากบันทึกเสียงเสร็จ เธออัปโหลดขึ้น YouTube อย่างเงียบ ๆ โดยไม่ได้โปรโมตใด ๆ แค่ปล่อยให้มันลอยไปหาคนที่ควรได้ฟัง

เธอไม่คาดคิดว่าภายในไม่กี่วัน นิยายเสียงตอนนั้นจะมียอดวิวเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และมีคอมเมนต์หนึ่งที่ทำให้เธอต้องกลั้นน้ำตาอีกครั้ง

ปลา: “นี่เสียงเธอใช่ไหม... คิมิ?”

ปลา: “จำได้หมดเลย ตอนขายข้าวแกงใต้ต้นชมพู่…”

ปลา: “ดีใจที่เธอจำได้เหมือนกัน”

คิมิมองชื่อแอคเคานต์ YouTube ที่ใช้ชื่อว่า plapla89

ไม่มีคำอธิบายใดที่ตรงกับหัวใจของเธอเท่าประโยคนั้น

อีกไม่นาน มีข้อความ DM เข้ามาใน I*******m ด้วยชื่อที่คุ้นเคยไม่แพ้กัน

ตาล (tan_thanthip):

“เฮ้! เธอคือคนแต่งนิยายเสียงเรื่องนั้นใช่ไหม?”

“ใช่ไหม... จริงใจ = คิมิ?”

“เรานี่แหละ! คนที่เคยด่าเธอว่าเฉิ่มทุกวัน แล้วก็แอบวางข้าวปั้นให้ตลอด…”

คิมิหลุดหัวเราะน้ำตาคลอ...

โลกพาเราห่างกัน แต่เสียงในนิยายกลับพาเรากลับมาเจอกันอีกครั้ง

เธอตอบกลับไปเรียบง่าย

คิมิ: “เรายังจำเธอได้เสมอ ขอบคุณที่ฟังนิยายของเรานะ :)”

ในคืนนั้น ฝนยังคงตก แต่หัวใจของคิมิอุ่นกว่าทุกวันที่ผ่านมา