ตอนที่ 5: แค่เพื่อนที่ไม่ควรมีหัวใจ

ตอนที่ 5: แค่เพื่อนที่ไม่ควรมีหัวใจ

“ถ้าเป็นได้แค่เพื่อนเธอ... ทำไมไม่บอกฉันตอนนั้น”

เสียงเพลงดังแผ่วเบาจากลำโพงเล็กข้างจอมอนิเตอร์

บาดลึกลงไปตรงกลางหัวใจ... อย่างไม่มีคำเตือนล่วงหน้า

เธอคนที่เคยยืนอยู่ข้าง ๆ

กลับกลายเป็นเพียงเงาในความทรงจำ ที่ไม่สามารถกลับไปหาได้อีก

คิมินั่งนิ่งอยู่ในห้องที่มืดสลัว แสงไฟสีขาวจากจอคอมพิวเตอร์ส่องสะท้อนใบหน้าอิดโรยของเธอ

บนโต๊ะมีแก้วโกโก้เย็นชืดวางอยู่ข้าง ๆ สมุดบันทึกเล่มเก่า

เธอกำลังเขียนนิยาย...

หรืออาจจะเรียกให้ถูกคือ “เขียนความทรงจำ” ต่างหาก

“จริงใจยืนอยู่ใต้ต้นกัลปพฤกษ์ มองเงาไม้ทอดบนพื้นหญ้า

มือหนึ่งถือกล่องโกโก้ อีกมือหนึ่งกำลังยกสมุดขึ้นเขียนชื่อของ ‘เธอ’

เธอที่เคยเป็นแรงบันดาลใจ

แต่ไม่เคยเป็นความรักของเราจริง ๆ สักที…”

คิมิหยุดพิมพ์ทันทีที่ถึงคำว่า “แรงบันดาลใจ”

หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ เหมือนขัดขืนอะไรบางอย่างที่กำลังพุ่งขึ้นจากก้นบึ้งของความรู้สึก

นิยายของเธอเรื่อง รักวุ่น ๆ ของจริงใจ ภาคมหาลัย

ยังค้างอยู่ที่บทที่ 5 เช่นเดิม ตัวละคร “สานฝัน” ยังอยู่ตรงนั้น

ไม่เปลี่ยนชื่อ ไม่เปลี่ยนสถานะ

“พอล” ยังคงเป็นแฟนของฝัน

เหมือนที่เคยเป็นในชีวิตจริง

“ฝันเฟื่อง” คือคนเดียวที่ยังคุยกับเธอแบบเดิม ไม่เปลี่ยน

ส่วน “ปาย” ก็ยังเป็นคนนิ่ง ๆ เงียบ ๆ

แต่กลับเข้าใจทุกอย่าง... แม้ไม่มีใครพูดอะไร

เธอเขียนนิยายตอนที่ 1 ถึง 5 เพื่อบันทึกความรู้สึก

ไม่ใช่เพื่อให้ใครมาอ่าน

เพราะทุกตัวอักษร คือหลักฐานของการ ‘เคยรัก’

ที่ไม่มีใครเคยรู้

หนึ่งเดือนก่อนหน้านี้

คิมิเดินอยู่ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในตัวเมือง ในมือถือใบลงทะเบียนตรวจสุขภาพประจำปีที่บริษัทประกันส่งมาให้

เธอไม่เคยคิดจะไปตรวจสุขภาพเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่พอเห็นโฆษณาบนหน้าเว็บที่ขึ้นว่า

“คุณมีสิทธิ์ตรวจสุขภาพฟรี อย่ารอให้สายเกินไป”

เธอก็แค่... อยากรู้ ว่าในร่างกายเธอมีอะไรบ้างที่ ‘ยังดีอยู่’

การตรวจในเช้าวันนั้นใช้เวลาไม่นาน แต่คำพูดของคุณหมอกลับใช้เวลา ‘ทั้งชีวิต’ เพื่อทำใจยอมรับ

“คุณคิมิครับ... ผลสแกนพบก้อนบางอย่างในปอดซ้าย

เราส่งไปตรวจเพิ่มเติมแล้วพบว่า เป็นเซลล์ผิดปกติ

คุณเป็นมะเร็งปอดระยะลุกลามครับ”

คิมินิ่งไป ไม่มีคำถาม ไม่มีน้ำตา ไม่มีเสียง มีเพียงรอยยิ้มจาง ๆ ที่หลุดออกมาจากมุมปาก พร้อมคำตอบที่คนเป็นหมอไม่คาดคิด

“ไม่รักษาได้ไหมคะ”

คุณหมอขมวดคิ้ว

“การรักษาจะช่วยให้มีเวลาเพิ่มขึ้น... แต่ถ้าไม่รักษาเลย คุณจะมีเวลาประมาณ 30 วันครับ”

กลับสู่ค่ำคืนนั้น

เสียงฝนตกปรอย ๆ เคาะกระจกหน้าต่างอย่างแผ่วเบา คิมิหลับตาลง ปล่อยให้เสียงฝนแทนเสียงใครบางคนที่ไม่มีวันได้ยินอีกแล้ว

“ก็แค่เล่นเกมกันเฉย ๆ อย่าคิดอะไรเกินเลยนะคิมิ”

คำพูดนั้นฝังอยู่ในหัวเธอเสมอ วันที่เธอรวบรวมความกล้าพิมพ์ไปว่า

“เราชอบเธอ”

คำตอบที่ได้คือ

“อย่าทำแบบนี้ เราเป็นเพื่อนกันนะ”

เธอรู้แล้วว่าเธออยู่ตรงไหน

เธอคือ ‘เพื่อน’

เพื่อนที่ไม่ควรมีหัวใจ

ไม่ควรหวั่นไหว

ไม่ควรคิดไกล

แม้จะรู้สึกไปแล้วก็ตาม

เย็นวันหนึ่ง คิมิกดเข้า TikTok ตามนิสัย เธอเห็นไลฟ์ของ “ฝันเฟื่อง” ขึ้นในฟีด

เฟื่องนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิมในห้องนอนของเขา สายตาเรียบนิ่งแต่แฝงด้วยอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ได้

“พี่คิมิเข้ามารึเปล่านะ...” เขาพูดขึ้นก่อนจะนิ่งไปนิดหน่อย

“วันนี้ผมจะเล่นเพลงที่ผมเคยเปิดตอนเรานั่งเล่นเกมกันครับ

ชื่อเพลงว่า อยากลืมว่าเป็นเพื่อนเธอ ของ FFK”

คิมิพิมพ์ในคอมเมนต์ทันที

“ยังดูอยู่เสมอ :) สู้ ๆ นะเฟื่อง”

ฝันเฟื่องชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วพูด

“เห็นแล้วครับ พี่คิมิยังเหมือนเดิมเลย ขอบคุณนะครับที่ยังอยู่ตรงนี้”

เสียงกีตาร์โปร่งดังขึ้นเบา ๆ ก่อนจะพาเข้าสู่ท่อนแรกของเพลงที่บาดใจ

♪… เมื่อไม่มีสิทธิ์หวง จะไม่หวง จะไม่ห่วงเธอสักวัน… ♪

คิมิร้องไห้เงียบ ๆ ในความเงียบของห้อง โดยไม่มีใครได้ยิน

แม้แต่เฟื่อง… ที่กำลังร้องเพลงอยู่ตรงนั้น

หลังจากปิดไลฟ์ คิมิกลับมาที่หน้าจอคอม นิยายบทที่ 5 ยังไม่เสร็จ เธอพิมพ์ทิ้งท้ายอย่างช้า ๆ

“ฉันแต่งนิยายไม่ใช่เพราะอยากให้ใครอ่าน

แต่เพราะอยากบอกคนบางคนในแบบที่เขาไม่ต้องตอบกลับก็ได้

เพราะบางที... ความรัก ไม่ต้องมีปลายทางก็ได้

แค่ได้เดินไปกับความทรงจำ มันก็พอแล้ว”

คิมิยิ้มบาง ๆ ในความเงียบของห้องที่มีเพียงแสงจอส่องกระทบใบหน้าซีดเซียว เหมือนร่างกายกำลังตอบแทนหัวใจที่ฝืนมานาน

“เมื่อไม่มีสิทธิ์จะฝัน... ก็จะไม่ฝัน

แต่จะยังคงจำเธอเสมอ... ในบทหนึ่งของนิยาย”

วันรุ่งขึ้น คิมิเปิดไลฟ์ของตัวเองในช่อง VTuber ที่ไม่ได้ไลฟ์มานาน เธอใช้เพียงเสียง ไม่มีภาพ มีภาพโมเดล เพียงแค่เสียงธรรมดา ที่นุ่มแต่แฝงความสั่นไหว

“วันนี้...ขออ่านนิยายบทสุดท้ายที่เขียนถึงความรักในอดีตนะคะ”

เธอพลิกหน้ากระดาษเบา ๆ น้ำเสียงยังคงมั่นคง แม้ใจจะไม่มั่นเลยแม้แต่นิด

“จริงใจนั่งอยู่ข้างต้นกัลปพฤกษ์ ดอกสีชมพูร่วงลงพื้น

เธอยิ้มให้กับกล่องโกโก้ในมือ ทั้งที่ใจอยากร้องไห้

ชื่อของ ‘เธอ’ ยังคงอยู่ในสมุดเล่มเดิม

แต่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะเขียนถึง...

เพราะจากนี้ไป... นิยายบทต่อไป จะเป็นของคนใหม่

คนที่เธอจะรักอย่างไม่ต้องฝืนใจตัวเองอีกต่อไป”

เมื่อจบบทอ่าน คิมิเงียบไปสักพักใหญ่ ๆ เธอหลับตาแน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม

“ฝัน... ถ้าเธอเคยรู้สึกแค่สักนิดเดียว เธอคงไม่พูดคำว่า ‘เพื่อน’ ซ้ำ ๆ แบบนั้นใช่ไหม…”

นิยายตอนที่ 6 กำลังจะเริ่มต้นใหม่ พร้อมกับการปรากฏตัวของตัวละครใหม่...

“น้ำขิง” – น้องรหัสของจริงใจ ผู้หญิงคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาใน  ชีวิตคิมิอย่างแผ่วเบา แต่กลับทิ้งร่องรอยไว้ในใจอย่างไม่รู้ตัว

เธอไม่เคยทำให้คิมิรู้สึกด้อยค่า ไม่เคยปล่อยให้คิมิต้องยืนอยู่ลำพังในช่วงเวลาที่ยากลำบาก ไม่เคยมองคิมิเป็นแค่ ‘เพื่อน’ ที่ไม่มีสิทธิ์จะรู้สึกอะไร และที่สำคัญ... เธอเลือกจะอยู่เคียงข้าง

จากนั้น... เวลาของทั้งสองเริ่มเชื่อมต่อกัน ผ่านกิจกรรมเล็ก ๆ ที่เหมือนจะธรรมดา แต่มากพอจะทำให้หัวใจของคิมิ... เริ่มอบอุ่นขึ้นอีกครั้ง

ไม่ว่าจะเป็นการไปช่วยงานสโมสร นั่งฟังเพลงด้วยกันในช่วงเย็น แชร์รายการซีรีส์ที่ชอบ หรือแค่นั่งกินข้าวเงียบ ๆ แต่เธอก็อยู่ตรงนั้นเสมอ

น้ำขิง... คือการเริ่มต้นใหม่ ที่คิมิไม่เคยรู้เลยว่าเธอ ‘ต้องการ’ ขนาดไหน จนกระทั่งได้รู้จักกันจริง ๆ

ในคืนที่เงียบสงัด คิมิเขียนประโยคสุดท้ายของตอนที่ 5

“อยากจะไม่รู้จักเธอ

จะได้ไม่เจ็บเหมือนอย่างนี้

(ถ้าจะพูด ถ้าจะพูดสักคำ)

อยากลืมว่าเป็นเพื่อนเธอ

อยากลืมว่าเป็นเพื่อนเธอ”

คิมิหลับตาลงอีกครั้ง

ปลายนิ้วกดปุ่ม “บันทึก” อย่างแผ่วเบา

เสียงเพลง อยากลืมว่าเป็นเพื่อนเธอ

ยังคงเล่นคลอในหูฟัง

รอยยิ้มบางเบาผ่านริมฝีปากที่อ่อนแรงบนใบหน้าซีดเซียวที่เปื้อนน้ำตาเหมือนเธอกำลังบอกกับตัวเองในใจว่า

“ครั้งนี้…ขอแค่ได้ยอมรับมันโดยไม่ต้องฝืนอีก ก็เพียงพอแล้ว”