5. เธอทำฉันเจ็บนม

‘มีแค่ฉันคนเดียวก็พอ’

เฮือก!

สายลมสะดุ้งสุดตัว เมื่อจังหวะที่พี่ผาพูดเมื่อกี้ หากเธอไม่ได้คิดไปเอง เหมือนจะสัมผัสได้ถึงความนุ่มและอุ่นจากริมฝีปาก เหมือนว่าเขาจงใจงับติ่งหูของเธอเบา ๆ

คงไม่หรอกมั้ง คงคิดไปเอง พี่เขาจะงับหูเธอทำไม…

“พี่ผาคะ ทำไมพี่ถึงให้สร้อยหนู”

ร่างเล็กค่อย ๆ เขยิบตัวลงจากตักแกร่ง ครั้งนี้เขาเองก็ไม่ได้รั้งเอวเธอไว้เหมือนก่อนหน้า เธอชูมือขึ้นในระดับสายตา นิ้วชี้ลงบนสร้อยสีเงินที่สะท้อนแสงไฟวิบวับไปมา

“จอง”

“คะ?” เขาว่าอะไรนะ เธอได้ยินไม่ชัด

“บอกว่าของรับน้อง”

“อ่า… พี่รับหนูแล้วเหรอคะ^^”

ใบหน้าสวยยิ้มร่า ดวงตาคู่งามเบิกโตเป็นประกาย นึกว่าจะต้องทำอะไรน่าอาย เช่น ต้องเต้น หรือต้องแต่งตัวตลกอะไรแบบนั้นเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ

หินผาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหยุดรอยยิ้มของใบหน้าน่ารักด้วยการตอบเพียงสั้น ๆ ว่า

“ยัง”

“อ้าว…”

“มีไรมาแลก?”

เขาเลิกคิ้วขึ้นถาม ระหว่างนั้นก็เลื่อนแก้วเหล้ามาให้ สายลมมองตามแต่ไม่ได้ยื่นมือไปรับ เธอยิ้มแห้งให้เขา มือขาวโบกไปมาเป็นการปฏิเสธ

“ขอบคุณค่ะ แต่ถ้าไม่ใช่เวลางานหนูไม่ดื่ม หนูเมาง่าย”

“งาน?”

“ค่ะ หนูทำงานปกติก็ต้องดื่มบ้าง”

คำตอบของสายลมทำหินผาชะงัก เขาเหลือบตาขึ้นมองในขณะที่มือยังคงค้างอยู่บนแก้วเหล้า ก่อนจะเลื่อนกลับมาแล้วยกขึ้นดื่ม

“เด็กดริ้งค์? นั่งกับแขก?”

สายลมพยักหน้า “จะว่าแบบนั้นก็ได้ค่ะ แต่แค่นั่งข้าง ๆ เหมือนนั่งกับพี่ตอนนี้” แต่แบบเมื่อกี้ยังไม่เคย…

“อืม…”

หินผาส่งเสียงในลำคอ เขาไล่สายตามองร่างของเด็กสาว ก็ไม่แปลกถ้าเธอจะทำงานกลางคืน จากรูปร่างและหน้าตา ก็ปลุกใจเสือป่าได้พอสมควร เพียงแต่นิสัยดูจะขัดกับงานที่ทำเท่านั้น เธอดูเหมือนจะเรียบร้อยและหวงตัวกว่าที่เห็น จากที่พยายามเว้นระยะกับเขาตลอด

อันที่จริงสำหรับเขา ทำงานแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เธอคงมีเหตุผลของตัวเอง อีกอย่าง เรื่องของเธอเขาก็สืบมามากพอสมควร…

ที่ถามเพราะอยากรู้ว่าเด็กสาวจะตอบแบบไหน และคำตอบก็ค่อนข้างน่าพอใจ เธอไม่คิดปิดบัง นั่นแหละที่เขาต้องการ ยิ่งน่าสนใจ

“อะไรที่ได้เงินหนูก็ทำหมด อย่างวันนั้นที่จับมือพี่ไปตึกวิศวะก็ถูกจ้างมาค่ะ”

“หืม?” เรื่องนี้ไอ้ไม้ไม่ได้บอก… จ้างอะไรวะ?

“ก็… คืองี้ค่ะพี่ หนูอะ ไม่ได้รวย อยู่กับแม่แค่สองคนค่ะ”

“อือฮึ” ส่งเสียงว่ารับฟัง ให้คนตัวเล็กได้พูดต่อ

ความจริงเรื่องพวกนี้เขารู้หมดแล้ว ตอนแรกที่เห็นก็แปลกใจเหมือนกัน เพราะภายนอกเด็กสาวดูต่างจากนั้นมาก ทั้งผิวพรรณและการวางตัว บางครั้งมองเธอก็ทำให้นึกถึงแม่ตัวเอง แม่เขาที่ค่อนข้างจะคุณหนู สายลมลุคภายนอกดูเป็นแบบนั้นเลย และนี่ก็น่าจะเป็นอีกเหตุผลที่เขามองว่าเธอน่าสนใจ

“หนูรับงานทุกอย่าง ทานข้าวก็รับ ยกเว้นพวกนวด นาบหรือขึ้นเตียง ส่วนที่พี่เจอวันนั้น ยัยส้มจี๊ดมันคงอยากแกล้งหนู แต่มันอะให้เงินหนึ่งพันบาท บอกว่าพี่เป็นบอดตาใส ให้จับมือพี่พาไปตึกวิศวะ หนูก็แค่ทำงาน ไม่ได้สนใจว่าพี่บอดจริงหรือบอดหลอกค่ะ ตามตรงเลย หนูไม่รู้จักพี่ด้วยซ้ำ ใครให้ทำอะไรแค่มีเงินมาแลก หนูก็ทำ แค่นั้นเลยค่ะ”

“แค่หนึ่งพัน? ไม่ได้ดูความเป็นจริง?”

“ค่ะ ตั้งหนึ่งพัน แค่ยื่นมาหนูก็พร้อมทำงาน” ต่อให้ได้น้อยกว่านี้เธอก็ทำ เพราะมันคือเงิน จะ หนึ่งพัน หรือ หนึ่งร้อย ก็เงินทั้งนั้น

ดูท่าแล้วพี่เขาคงจะบ้านรวยมาก ถึงได้ใช้คำว่า ‘แค่’ กับเงิน ‘ตั้ง’ หนึ่งพัน ค่าของเงินในแต่ละคนไม่เท่ากันจริง ๆ ด้วย

เรื่องแบบนี้ มีแค่คนฐานะอย่างเธอเท่านั้นสินะที่จะเข้าใจ คนบ้านรวยอย่างเขาคงไม่มีวันได้รู้ซึ้ง ว่าเงินเล็กน้อยที่เขาใช้คำว่า แค่ มันมีค่ามากขนาดไหนสำหรับเธอ

หินผายังคงไล่สายตาพิจารณาเด็กสาวตรงหน้า ยิ่งได้คุยกันวันนี้ คำว่า น่าสนใจ ก็เพิ่มน้ำหนักมากขึ้นไปอีก เธอดูเป็นคนที่มีเรื่องราวเยอะมาก ซึ่งต่างกับเขาที่ไม่มีอะไรให้เล่า ชีวิตของเขามันสมบูรณ์แบบจนบางทีก็แอบน่าเบื่อ

และจากที่แค่สนใจเรื่องราวของเด็กสาว ตอนนี้เขาคิดว่าสิ่งที่น่าสนใจกว่า ไม่ใช่แค่เรื่องราวของเธอ แต่เป็น เธอต่างหากที่น่าสนใจ

“เลิกทำซะ”

“คะ?”

“เลิกรับงานอะไรพวกนี้”

“งานอะไรพวกนี้คือยังไงคะ”

“ก็แบบที่เธอทำอยู่ ใครให้ทำอะไรก็ทำ”

“ถ้าไม่ทำแล้วหนูจะเอาเงินที่ไหน บ้านหนูไม่ได้รวยนะคะ”

“ต้องการเท่าไร”

สายลมเอียงคอมองฝ่ายตรงข้าม ใบหน้าหล่อไร้รอยยิ้ม มีเพียงสีหน้านิ่ง ๆ อ่านยากที่เธอไม่รู้ว่าเขาพูดเล่นหรือพูดจริง

เธอปั้นยิ้มหวาน ทำหน้าแมวน้อยออดอ้อนเหมือนเวลาที่ต้องการขอความเอ็นดูเพื่อได้ทิปจากลูกค้าเวลาทำงาน อยากลองแกล้งเขาดูว่าจะมีสีหน้ายังไง จะคงนิ่งอยู่หรืออ่อนระทวยเหมือนลูกค้าคนอื่น

“ไม่ให้หนูทำงาน ทำไมคะ อย่าบอกน้า~ ว่าพี่จะเลี้ยงหนู”

แล้วดูเหมือนจะได้ผล เหมือนว่าจะมีคนเสียอาการ ตามสัญชาตญาณชายโดยปกติมักจะแพ้ลูกอ้อนผู้หญิงอยู่แล้ว ยิ่งเธอมีแววตาและใบหน้าแบบนี้ มันเหมือนเจ้ามิตรตอนเล็ก ๆ ที่กำลังอ้อนเขาเลย…

หินผาเม้มปากเล็กน้อย เด็กสาวตรงหน้าเอาอีกแล้ว ครั้งแรกที่เจอ เธอก็ทำเขาเจ็บแปลบที่หน้าอก วันนี้เอาอีกแล้ว อาการแบบนั้นมันมาอีกแล้ว มันเป็นเพราะอะไรกันแน่ เธอทำได้ยังไง

ทำกูเจ็บนมอีกแล้ว แล้วเจ็บแม่งอยู่ข้างเดียว ตรงหัวใจกูเลย

เธอแม่ง… โคตรเก่ง!

“พี่ผาเป็นอะไรคะ พี่เจ็บหน้าอกเหรอคะ”

มือนุ่มนิ่มยกขึ้นวางบนมือหนาของหินผาที่จับอกตัวเองอย่างลืมตัวด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าหล่อชื้นเหงื่อขมวดคิ้วเหมือนเจ็บปวด แสงไฟตรงนี้แม้จะสลัวแต่ก็พอให้มองเห็นว่าหน้าของเขากำลังแดง

ในคลับเปิดแอร์ค่อนข้างแรง แต่ทำไมพี่เขาถึงเหงื่อแตก?

“พะ พี่ผาเป็นโรคหัวใจหรือเปล่าคะ พี่หายใจออกไหม”

สายลมกระวนกระวาย ร้อนรนจนเริ่มจะร้องไห้ พี่เขาตัวใหญ่ดูแข็งแรงขนาดนี้จะเป็นโรคหัวใจได้ยังไง แล้วทำไมอาการถึงกำเริบล่ะ เธอจะทำยังไงดี ตอนนี้หัวใจพี่เขาเต้นแรงมาก แรงจนมือเธอสัมผัสได้

หินผาขมวดคิ้วหนัก เด็กสาวตรงหน้าอ่อนแอขนาดนี้เลย? จะร้องไห้ทำไม เขาไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น แค่ร่างกายมีปฏิกิริยาต่อท่าทีของเธอจนตั้งรับไม่ทันเท่านั้นเอง

“อย่าร้อง ไม่ชอบ”

เสียงเข้มเอ่ยดุ เขาไม่ชอบเห็นน้ำตา ไม่ชอบท่าทีอ่อนแอแบบนี้ อีกอย่างเธอเป็นคนทำเขาเจ็บ แต่กลับร้องไห้แทนซะงั้น อะไรวะเนี่ย...

คนตัวเล็กพอเจอเขาดุก็นั่งตัวแข็งทื่อ ฮึบความรู้สึกตัวเองไว้ ก่อนจะพยายามขับไล่น้ำใส ๆ ให้หายไป ใบหน้าสวยปั้นยิ้มหวานให้พี่เขาเหมือนเดิม แต่กลับเป็น… ยิ้มทั้งน้ำตา

“สะ สายลมไม่ได้ตั้งใจ มันไหลเอง”

เธอละล่ำละลักบอกพร้อมใช้หลังมือปาดน้ำตา กลัวคนตรงหน้าจะดุเธออีก เสียงเขาเมื่อกี้มันแสดงออกว่าไม่ชอบใจที่เธอทำตัวเหมือนเป็นเด็กไม่รู้จักโต ไม่รู้ว่าเขาจะโมโหเธอทำไม ก็แค่ร้องไห้เอง…

“จะร้องทำไม เธอเป็นคนทำฉันเจ็บ”

“สะ สายลมทำอะไรคะ”

“เธอทำฉันเจ็บนม”