Romans de Marnfhan / มารฝัน

‘มีแค่ฉันคนเดียวก็พอ’เฮือก!สายลมสะดุ้งสุดตัว เมื่อจังหวะที่พี่ผาพูดเมื่อกี้ หากเธอไม่ได้คิดไปเอง เหมือนจะสัมผัสได้ถึงความนุ่มและอุ่นจากริมฝีปาก เหมือนว่าเขาจงใจงับติ่งหูของเธอเบา ๆคงไม่หรอกมั้ง คงคิดไปเอง พี่เขาจะงับหูเธอทำไม…“พี่ผาคะ ทำไมพี่ถึงให้สร้อยหนู”ร่างเล็กค่อย ๆ เขยิบตัวลงจากตักแกร่ง ครั้งนี้เขาเองก็ไม่ได้รั้งเอวเธอไว้เหมือนก่อนหน้า เธอชูมือขึ้นในระดับสายตา นิ้วชี้ลงบนสร้อยสีเงินที่สะท้อนแสงไฟวิบวับไปมา“จอง”“คะ?” เขาว่าอะไรนะ เธอได้ยินไม่ชัด“บอกว่าของรับน้อง”“อ่า… พี่รับหนูแล้วเหรอคะ^^”ใบหน้าสวยยิ้มร่า ดวงตาคู่งามเบิกโตเป็นประกาย นึกว่าจะต้องทำอะไรน่าอาย เช่น ต้องเต้น หรือต้องแต่งตัวตลกอะไรแบบนั้นเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆหินผาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหยุดรอยยิ้มของใบหน้าน่ารักด้วยการตอบเพียงสั้น ๆ ว่า“ยัง”“อ้าว…”“มีไรมาแลก?”เขาเลิกคิ้วขึ้นถาม ระหว่างนั้นก็เลื่อนแก้วเหล้ามาให้ สายลมมองตามแต่ไม่ได้ยื่นมือไปรับ เธอยิ้มแห้งให้เขา มือขาวโบกไปมาเป็นการปฏิเสธ“ขอบคุณค่ะ แต่ถ้าไม่ใช่เวลางานหนูไม่ดื่ม หนูเมาง่าย”“งาน?”“ค่ะ หนูทำงานปกติก็ต้องดื่มบ้าง”คำตอบของสายลมทำหินผาชะงัก เ

“ตาบอด?”“เอ่อ… ค่ะ”สายลมพยักหน้า ตาคู่สวยกระพริบปริบ ๆ พร้อมคลายมือออก แต่เขากลับผ่อนแรงแขนที่รองแผ่นหลังเอาไว้ ทำให้เธอต้องรีบกระชับแขนกอดรัดคอเขาแน่นกว่าเก่าด้วยความกลัวว่าจะตกคนตัวโตหัวเราะในลำคอ ก่อนจะจับคนน้องที่ทำหน้าเหลอหลาให้นั่งลงด้านข้างดี ๆ สายลมเม้มปากเหลือบตามองคนขี้แกล้งที่เวลานี้แสร้งยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มทำเหมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น“เธอคิดไปเองทั้งนั้น” เขาพูดโดยไม่ได้มองหน้าเธอ อีกมือลูบหัวเจ้าแมวด่างตัวใหญ่ยักษ์ที่นอนหมอบอยู่บนเบาะส่วนตัวของมัน“แต่พี่ก็ไม่ได้ปฏิเสธนี่คะ…” แถมวันนั้นยังปล่อยให้เธอจับมือ จูงแมวเดินไปจนถึงคณะ ไม่เอ่ยปากทักท้วงหรือบอกกล่าวกันเลยสักคำ“เธอไม่ได้ถาม”“…” เธอผิดสินะ…สายลมพยักหน้า หายใจเข้าปอดลึก ๆ เรื่องที่เข้าใจผิดวันนั้นเธอจะช่างมันไป แต่ตอนนี้มาเคลียร์เรื่องที่ว่าทำไมรุ่นพี่วิศวะมานั่งในฐานะรุ่นพี่รหัสคณะมนุษยศาสตร์เอกอิ้งได้จะดีกว่า“ว่าแต่พี่ เอ่อ…”“หินผา”“คะ?” เงยหน้าขึ้นมอง เอียงคอถามด้วยความสงสัย จู่ ๆ คนตัวใหญ่ก็โพล่งขึ้นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย“ชื่อ”เขาพูดเพียงเท่านั้น โชคดีที่สายลมเป็นคนหัวไว เธอเข้าใจได้โดยง่ายว่าเขากำลังแนะนำต

STONE CLUBในวันเฉลยพี่รหัสของมนุษย์อิ้ง [1] นักศึกษาปี 1 จำนวนพันกว่าคน นัดรวมพลที่มหาวิทยาลัย ก่อนจะแยกย้ายกันไปตามจุดต่าง ๆ โดยกลุ่มของ สายลม และเพื่อนอีก 50 คนถูกพามาที่คลับหรูแห่งนี้“ฉันเข้าไปก่อนนะ”ส้มจี๊ดหันมาบอกสายลมก่อนก้าวเท้าเข้าไปในคลับ เธอยืนอยู่บริเวณลานจอดรถเพื่อคุยโทรศัพท์กับ พี่วาโย พี่ชายที่สนิทกันอยู่พอคุยเสร็จก็เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าสะพาย พร้อมกับหมุนเท้าเดินเข้าไปด้านใน สายตามองหายัยส้มจี๊ดที่ไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าตัวอยู่ไหน เพราะด้านในนี้มันค่อนข้างมืดพอสมควร“สายลมทางนี้!”ส้มจี๊ดโบกมือเรียกสายลมให้เดินไปหา จังหวะนั้นรุ่นพี่ปีสองกำลังอธิบายกิจกรรมสุดท้ายในค่ำคืนนี้ว่าต้องทำอะไรบ้างรุ่นน้องจะต้องตามหาพี่รหัสของตัวเองให้เจอ ทุกคนจะได้โจทย์ในการตามหาที่แตกต่างกันไป อย่างของส้มจี๊ดจะต้องดื่มน้ำให้หมดจนกว่าจะมองเห็นตัวอักษรระบุตำแหน่งของพี่รหัสที่ข้างขวดส่วนสายลมได้ริบบิ้นสีแดงผูกที่ข้อแขน โดยที่สุดปลายสายไม่อาจรู้ได้ว่าอยู่ที่ไหน เธอจะต้องเดินตามริบบิ้นเส้นนั้นไป และเป็นไปได้ว่าปลายทางของริบบิ้นเส้นนี้จะผูกอยู่ที่แขนของพี่รหัสเธอ“ใจเย็น ๆ ยัยจี๊ดเดี๋ยวก็สำลักตาย

6 เดือนต่อมาบรื้นนน บรื้นนน บรื้นนน!!เสียงเครื่องยนต์จากมอเตอร์ไซค์นับสิบคัน ดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วท้องถนน บอดีการ์ดชุดดำไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน กำลังซิ่งมิดไมล์เพื่อไล่ตามขนาบข้างบิ๊กไบค์คันที่เด่นที่สุดที่อยู่ตรงกลางให้ได้นอกเหนือจากบิ๊กไบค์ที่ราคาสูงเกินตัวเลขแปดหลัก ก็ยังมีแมวป่าเอกลักษณ์ซึ่งหนักเกือบยี่สิบโล สัตว์ดูโอ้ประจำตัวของ หินผา ที่ยืนจังก้าสูงเด่นเป็นสง่าน่าเกรงขาม มันใช้มัดกล้ามยืนสองขาเกาะหัวไหล่ร่างใหญ่อยู่บนท้ายเบาะ“ไอ้ผาโว้ยยย! ไอ้ผา! ไอ้ห่าเอ้ย เบาได้เบา กูหัวใจจะวายเอา เลี้ยงพ่อมึงมาครึ่งชีวิตยังไม่เหนื่อยเท่าตามติดมึงครึ่งชั่วโมง!”สายตาคมมองตรงไปข้างหน้า ไม่สนใจเสียง อาสิงห์ คนสนิทของป๊าที่นั่งซ้อนบิ๊กไบค์อีกคันตามมาติด ๆ ปากหยักบิดยิ้มเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนความเร็วลงเมื่อถึงจุดหมายมหาวิทยาลัย Aเอี๊ยดดดดดดดดดด~!!ทันทีที่รถจอด ไม้ บอดีการ์ดคนสนิทที่คอยตามติดหินผามาตลอดก็รีบกรูเข้ามาประกบช่วยเอา เจ้ามิตร แมวป่าสุดรักของเจ้านายลงจากท้ายบิ๊กไบค์พร้อมถอดหมวดกันน็อคให้มันด้วยหินผาตวัดเรียวขาลงมายืนบนพื้นเต็มความสูง มือหนายกขึ้นถอดหมวกกันน็อคของตัวเองแล้วโยนไปให้

ครืนนน~ ซ่าาา~ท่ามกลางความมืดมิดในคืนวันฝนพรำ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืด กางเกงยีนส์สีดำสวมทับด้วยช็อปวิศวะสีเลือดหมู กำลังยืนพิงกำแพงข้างบิ๊กไบค์คันโตโดยในมือมีไม้กอล์ฟคู่ใจใบหน้าหล่อร้ายไร้อารมณ์กับดวงตาคมกริบติดเย็นชา กำลังมองตรงไปข้างหน้ายังกลุ่มนักศึกษาวัยรุ่นขี้เมา พวกมันหัวเราะร่าอย่างมีความสุขที่ได้แกล้งสัตว์หน้าขนสี่ขาด้วยการเอาถุงพลาสติกคลุมหัวเสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเห็นท่าทีกระวนกระวายของสัตว์ตัวนั้นในสภาพที่ไร้ทางสู้เพราะถูกตีขาถ้ามันไม่สบายและอยู่ในความมึนงงหลังจากเพิ่งตื่นจากการถูกวางยาสลบ คาดว่าไอ้พวกที่จะกลายเป็นศพ คือพวกมันที่กำลังอ้าปากหัวเราะเริงร่ามีความสุขอยู่ตอนนี้เพราะสัตว์ที่พวกมันกำลังรังแก คือ แมวป่าเซอร์วัล นามว่า เจ้ามิตร ที่แม้จะไม่มีพิษ แต่มันก็อยู่ในวงค์ตระกูลเดียวกับเสือ และเหนือสิ่งอื่นใด มันเป็นสัตว์เลี้ยงแสนรักข้างกายของชายร่างสูงที่กำลังหมุนหัวไม้กอล์ฟและขยับนิ้วมือยืนมองเหตุการณ์อยู่มุมมืดตรงนี้“เฮ้ย! นี่มันแมวของไอ้รุ่นพี่ตัวตึงเปล่าวะ?”“รุ่นพี่ไหน?”“หินผา วิดวะยานยนต์ ปีสี่ หนึ่งในธรีคิงส์”“ใครวะ”“มึงไม่รู้จัก? ไอ้สัสนึกดี ๆ มึง

เมื่อ ‘โชคชะตา’ กำลังเล่นตลกกับชีวิต ให้ต้องพบ ‘คนที่ไม่คาดคิด’ ว่าชาตินี้จะได้เจอ________________________ หรือว่าเธอกำลังฝัน…? หรือว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง…? มันอาจจะเป็นแค่ภาพลวงตาเพราะเธอเมามายจนไร้สติ ใครจะรู้… แค่แก้วเดียวที่ยกดื่มในคืนวันรับน้อง รับคำท้างัดข้อกับจ้องหน้าปัดนาฬิกา จะทำให้ชีวิตเธอเปลี่ยนผันไปตลอดกาล…หรือเธอกำลังพบเจอกับซาตานอยู่กันแน่?ตึก ตึก ตึก!เลียบแม่น้ำเจ้าพระยาในยามค่ำคืนอันเงียบสงบ นอกจากแสงของจันทราและไฟข้างทาง ก็มีแสงสว่างจากไฟฉายหลังโทรศัพท์ที่อยู่ในมือเล็กอันสั่นเทาเท่านั้นที่กำลังส่องสว่างสองขาเรียวออกแรงวิ่งโดยไร้จุดหมาย หรือเรียกว่าหนีตายจากห้องของชาย (เกือบจะ) แปลกหน้าอย่าง หินผา หนุ่มหล่อ 1 ใน 3 ของสมาชิกแก๊ง ‘3 KINGS’ (ธรี-คิงส์)แก๊งรุ่นพี่ตัวตึงที่สุดของรุ่น ตึงที่สุดในมหาวิทยาลัย สมาชิกในแก๊งล้วนเป็นบุตรชายของคนที่อยู่ในตระกูลที่ขึ้นชื่อว่า อันตรายติดอันดับ 1 ใน 3 ของประเทศที่ว่า ‘เกือบจะ’ แปลกหน้า เพราะถ้าเป็นไปตามความจริง โลกของเขาคนนั้นกับเธอคนนี้แทบจะอยู่กันคนละใบเลยด้วยซ้ำ มันต่างกันจนเธอมองข้ามการมีตัวตนของเขาไปเลยก็ว่าได้ทว่าเร