4. มีฉันคนเดียวก็พอ

“ตาบอด?”

“เอ่อ… ค่ะ”

สายลมพยักหน้า ตาคู่สวยกระพริบปริบ ๆ พร้อมคลายมือออก แต่เขากลับผ่อนแรงแขนที่รองแผ่นหลังเอาไว้ ทำให้เธอต้องรีบกระชับแขนกอดรัดคอเขาแน่นกว่าเก่าด้วยความกลัวว่าจะตก

คนตัวโตหัวเราะในลำคอ ก่อนจะจับคนน้องที่ทำหน้าเหลอหลาให้นั่งลงด้านข้างดี ๆ สายลมเม้มปากเหลือบตามองคนขี้แกล้งที่เวลานี้แสร้งยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มทำเหมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น

“เธอคิดไปเองทั้งนั้น” เขาพูดโดยไม่ได้มองหน้าเธอ อีกมือลูบหัวเจ้าแมวด่างตัวใหญ่ยักษ์ที่นอนหมอบอยู่บนเบาะส่วนตัวของมัน

“แต่พี่ก็ไม่ได้ปฏิเสธนี่คะ…” แถมวันนั้นยังปล่อยให้เธอจับมือ จูงแมวเดินไปจนถึงคณะ ไม่เอ่ยปากทักท้วงหรือบอกกล่าวกันเลยสักคำ

“เธอไม่ได้ถาม”

“…” เธอผิดสินะ…

สายลมพยักหน้า หายใจเข้าปอดลึก ๆ เรื่องที่เข้าใจผิดวันนั้นเธอจะช่างมันไป แต่ตอนนี้มาเคลียร์เรื่องที่ว่าทำไมรุ่นพี่วิศวะมานั่งในฐานะรุ่นพี่รหัสคณะมนุษยศาสตร์เอกอิ้งได้จะดีกว่า

“ว่าแต่พี่ เอ่อ…”

“หินผา”

“คะ?” เงยหน้าขึ้นมอง เอียงคอถามด้วยความสงสัย จู่ ๆ คนตัวใหญ่ก็โพล่งขึ้นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ชื่อ”

เขาพูดเพียงเท่านั้น โชคดีที่สายลมเป็นคนหัวไว เธอเข้าใจได้โดยง่ายว่าเขากำลังแนะนำตัวเอง แต่พอเธอพยักหน้ารับ อีกฝ่ายกลับทำท่าเหมือนว่ากำลังหงุดหงิด สายตาเขาดูคล้ายว่าจะตำหนิที่เธอไม่รู้จักหรือแม้กระทั่งสนใจเกี่ยวกับตัวเขาเลย

จะว่ายังงั้นก็ได้ เพราะมันเป็นแบบนั้นจริง ๆ อีกอย่างเขากับเธอดูเหมือนจะต่างกันคนละโลกไปเลยด้วยซ้ำ เธอเลยไม่ได้สนใจเท่าไรนัก

“ค่ะ พี่หินผา ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ว่าแ…”

“ผา”

“คะ?”

“เรียกแค่ผา พี่ผา”

“…”

“เรียก พี่ ผา” เนื้อเสียงกดต่ำออกคำสั่ง พร้อมกับตาเข้มดุช้อนมองเหมือนอารมณ์ไม่ดีที่เด็กสาวหัวไวก่อนหน้าดูท่าจะไม่เข้าใจประโยคที่เขาพูดมาเมื่อครู่

“ค่ะ พี่ผา… เอ่อ หนูชื่อ..”

“สายลม” มองป้ายห้อยที่อยู่ตรงอกทรงโต เด่นหราขนาดนั้นหากมองไม่เห็นก็คงจะตาบอดของจริง

“อ่าค่ะ” เขากะจะไม่ให้เธอพูดจบสักประโยคเลยสินะ…

“…”

“สงสัยทำไมไม่ถาม”

“คะ? อ่า… กะก็ ก็พี่ไม่ได้เปิดช่องว่างให้พูดเลยนี่คะ”

พอเธอจะพูดเขาก็พูดแทรก พูดขัดเหมือนว่ารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเธอเป็นอย่างดี แล้วเธอที่สงสัยหลายอย่างเกี่ยวกับตัวเขาดันไม่กล้าพูดอะไรเลยนี่สิจะทำยังไง เลยได้แต่อมพะนำก้มหน้าเงียบจนผิดวิสัยปกติที่ควรจะเป็น

เกร็งไปหมดทั้งตัว แม้จะยังไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่รังสีใด ๆ ก็ตามแต่ที่แผ่ออกมาจากกายแกร่งข้างเธอนี่ บอกให้รู้ว่าเขาไม่ธรรมดาแน่ ๆ ความจริงก็สงสัยตั้งแต่เอาแมวป่ามาเรียนแล้ว

คิดว่าเป็นแมวนำทาง เห็นคนตาบอดใช้สุนัข ส่วนพวกคนรวยมักจะใช้สัตว์แปลกหน่อย ก็นึกว่าพี่เขาเป็นประเภทนั้นเลยไม่ได้สงสัยอะไร

ยัยส้มนะยัยส้ม แกล้งกันได้ลง!

“หึ”

“…” หัวคิ้วบางกระตุกเล็กน้อย เมื่อได้ยินอีกฝ่ายหัวเราะในลำคอ เหลือบตามองด้วยความสงสัย เมื่อกี้เขาหัวเราะเธอเหรอ?

“ฉันไม่ใช่พี่รหัสเธอ”

อ้าว! แล้วก็ปล่อยให้นั่งอยู่เสียตั้งนาน

คนตัวเล็กก็รีบลุกขึ้นยืน ก้มหัวขอโทษและอำลาพร้อมทำท่าจะเดินไป คนตัวใหญ่เงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วก่อนจะกระตุกริบบิ้น ใช้มือหนาคว้าเอวเล็กให้นั่งลงบนตักตัวเอง

“พะ พี่ผา!”

“ไปไหน”

“ปะ ไปหาพี่รหัสค่ะ”

“…” เขาพ่นลมหายใจเอือมระอากับความใสซื่อ ส่วนเธอก็นั่งแข็งทื่ออยู่บนตักอย่างทำตัวไม่ถูก ไม่เคยใกล้ชิดชายแปลกหน้าขนาดนี้มาก่อน

“กะ ก็พี่ผา บอกว่าไม่ใช่พี่รหัสหนู”

“แล้ว?”

“หนูก็จะไปหาพี่รหัสไงคะ”

“พวกนั้นไม่ได้บอกเธอหรือไง”

“?” เขาหมายถึงพวกไหน? รุ่นพี่ปีสองเหรอ?

ได้แต่คิดและก็สงสัย แต่ปากกลับไม่กล้าพูดถามออกไป ทำได้เพียงนั่งนิ่ง ๆ อยู่บนตักเขาราวกับต้องคำสาป บอกตรง ๆ เธอไม่กล้าขยับตัวเลย เพราะรู้สึกกลัวพี่เขาขึ้นมานิดหน่อย...

“เธอไม่มีพี่รหัส เฮ้อ… ไอ้ไม้!”

หินผาที่ไม่ชอบพูดอะไรยาว ๆ จากตอนแรกตั้งใจจะเล่าเรื่องราวด้วยตัวเอง แต่แค่เริ่มเอ่ยปากเท่านั้น เขาก็หงุดหงิดขี้เกียจอธิบาย จนสุดท้ายตัดสินใจตะโกนเรียกบอดีการ์ดคนสนิทให้ออกมาทำหน้าที่แทน

ในขณะที่สายลมกำลังฟังอย่างตั้งใจ คนตัวใหญ่ก็ใช้ความไวเลื้อยมือเข้ากอดเอวคอดจากทางด้านข้างเป็นที่เรียบร้อย ถือโอกาสนี้สำรวจเด็กสาวหลานรหัสไปในตัว

ด้วยความที่ตัวเขาไม่เคยเข้าใกล้ผู้หญิงที่ไหนมาก่อน พอเป็นเธอเด็กสาวแปลกหน้าที่เข้ามาทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ เหมือนมีอะไรมาดึงดูดให้สนใจ เลยอยากลองอยู่ใกล้ ๆ เท่านั้นเอง

เพราะเกิดมาจนอายุ 22 ปี ความรู้สึกแบบนี้เพิ่งมีเป็นครั้งแรก...

เด็กสาวที่เขาสัมผัสอยู่ตอนนี้ เธอตัวเล็กแต่ทรงโต เรียกได้ว่าแน่นไปด้วย เนื้อ นม ไข่ ทรวดทรงเหมือนคนตัวใหญ่แต่จริง ๆ ไม่ เธอตัวเล็กมาก ทว่าหุ่นโคตรเอ็กซ์ เอวบาง ร่างเล็ก แต่ไม่ผอมแห้งแบนราบเป็นไม้กระดาน เนื้อตัวแน่นเต็มไม้เต็มมือ เผลอ ๆ น่าจะล้นมือด้วยซ้ำ

มันเต่งตึงนุ่มนิ่ม น่าบีบน่ากำ และก็ โคตรของโคตรน่าขยำเลย…

“อ๊ะ! พี่ผาเป็นอะไรคะ”

สายลมก้มหน้ามองมือใหญ่ที่โอบรอบเอวเธออยู่ มือของเขากำลังบีบเนื้อขาของเธอจนรู้สึกเจ็บ

เขาโกรธอะไรเธอหรือเปล่า?

ถ้าเด็กสาวไม่ร้องอย่างตื่นตระหนก หินผาก็คงไม่รู้ว่าตัวเองเกือบกลายร่างเป็นแดรกคูลา เพราะเตรียมจะอ้าปากงับต้นคอขาวไปแล้ว เจ้าตัวกระแอมไอ ก่อนจะใช้เรียวนิ้วจับคางสวยให้มองไปทางไอ้ไม้ที่กำลังตั้งใจอธิบายที่มาของสถานะเขาให้เธอฟัง

“ตั้งใจหน่อย”

เขาวางคางลงบนไหล่เล็ก ใช้จมูดสูดดมกลิ่นกายหอมหวานของคนบนตักอย่างถือวิสาสะ พอเธอจะขยับลุกก็เจอสายตาพิฆาตแข็งกร้าวราวกับจะฆ่ากันให้ตายหากเธอแค่ย้ายร่างกายของตัวเองไปวางไว้ที่อื่น

พี่หินผา นักศึกษาปี 4 เป็น ‘อดีต’ รุ่นพี่ที่แค่ ‘เคย’ ลงทะเบียนเรียนคณะนี้มาก่อน ก่อนจะย้ายไปคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขายานยนต์

นี่คือเหตุผลที่ทำให้เขากลายเป็น ‘ปู่รหัส’ ต่างคณะของเธอแม้เจ้าตัวจะไม่ได้เรียนก็ตาม เพราะรหัสนักศึกษาก่อนหน้าของเขา คือเลขรหัสที่ลงท้ายตรงกับเลขปัจจุบันของเธอ ส่วนสาเหตุที่ว่าทำไมเธอไม่มีพี่รหัสเหมือนคนอื่นเขา

เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน...

ความเย็บเฉียบแตะลงบนเนื้อผิว สายลมก้มมองที่ข้อมือ สร้อยเส้นเล็ก ๆ มีจี้เกียร์วิศวะสลักอักษร ‘3KINGS HINPHA’ อยู่บนนั้น

เป็นเขาที่ใส่มันเข้ามา ในขณะเดียวกัน ปากหยักก็กระซิบเสียงพร่าพร้อมกับลมหายใจอุ่น ๆ ชนเข้ากับซอกคอขาวจนสาวน้อยต้องย่นคอหนีเพราะความสยิวที่มาไม่ทันตั้งตัว

“มีแค่ฉันคนเดียวก็พอ”