พี่ชอบกลิ่นเรย์จังเลย [ฟินๆ]

“พี่แทนทางนี้ค่ะ” ฉันโบกมือให้ร่างสูงที่มีใบหน้าสุภาพพี่แทนคุณอยู่ในชุดสูททำงานสีน้ำเงินเข้มยิ่งทำให้สีผผิวขาวของเขาเด่นชัดทั้งกริยาท่าทางที่สุขุมทำให้ฉันนึกถึงพวกเจ้าชายในการ์ตูนสมัยเด็กๆ

“ทำไมใส่เสื้อคอกว้างจังครับ” พี่แทนคุณเอ่ยบอกก่อนจะถอดเสื้อสูทมาคลุมไหล่ของฉันทั้งสองข้างการกระทำของเขาเรียกสายตานับหลายสิบคู่ให้จับจ้องมาที่ฉันคนเดียวจะว่าไปก็แอบเขินเหมือนกันนะเนี่ย

“ก็เสื้อยืดปกตินะคะ” ฉันเอ่ยบอกมันก็แค่เสื้อยืดผ้านิ่มๆ ที่แม้คอจะกว้างกว่าเสื้อยืดธรรมดาทั่วไปไปบ้างก็แต่ไม่ได้โป๊มากอะไร

“ยังจะเถียงอีก”

“อ๊ะพี่แทน” ฉันร้องออกมาเบาๆ เมื่อโดนร่างสูงบีบแก้มเล็กน้อยฉันยู่ปากใส่อย่างงอนๆ แต่พอได้เห็นรอยยิ้มของเขาฉันก็หายงอนทันทีพี่แทนคุณเป็นผู้ชายที่ยิ้มสวยมากทุก อย่างบนร่างกายเขามันสวยสะอาดดูดีไปหมดเห็นแล้วฉันนี่เป็นขี้ไก่ได้เลยแหละ

“หิวรึเปล่าโทษทีนะพอดีงานพี่ยุ่งนิดหน่อย” พี่แทนบอกด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดฉันเลยรีบปฏิเสธทันทีเพราะมานั่งรอก็ไม่ได้มานั่งรอเฉยๆ ก็พี่เขาดันเล่นสั่งกับพนักงานว่าให้เอาขนมกาแฟบลาๆ มาเสริฟ์ก่อนเรียกได้ว่าตอนนี้ฉันอิ่มไปประมาณนึงเลยแหละ

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ” ฉันเอ่ยบอกก่อนส่งยิ้มหลังจากนั้นเราก็สั่งอาหารกันตอนนี้ฉันมาอยู่ที่โรงแรมของพี่แทนคุณหน่ะหลังจากที่คุณพ่อล้มป่วยพี่แทนคุณก็ต้องลุกขึ้นมาประคอง ธุรกิจโรงแรมตั้งแต่อายุ20ต้นๆ ซึ่งกว่าจะผ่านด่านพวกลุงแก่ๆ ที่มักจะคิดว่าอายุเท่านี้จะไปทำอะไรได้เล่นเอาพี่แทนคุณท้อหลายครั้งแต่สุดท้ายพี่เขาก็พิสูจน์ตัวเองจนเป็นที่ยอมรับของทุกคนและเริ่มขยายธุรกิจโรงแรมออกไปต่างประเทศมากขึ้น

ฉันดีใจนะที่ได้เป็นส่วนเล็กๆ ในการให้กำลังใจพี่เขาในช่วงนั้นแม้เขาดูเหนื่อยดูล้าแต่ก็มักจะส่งรอยยิ้มมาหาฉันเสมอชอบมารับหลังเลิกเรียนทั้งๆ ที่ไม่ใช่ญาติกันรวมถึงชอบพาไปนั่นนี่เหมือนเขาคือผู้เปิดโลกใบใหม่สำหรับฉันเลยก็ว่าได้

“อร่อยไหม” พี่แทนคุณเอ่ยถามฉันซึ่งฉันพยักหน้ารับพร้อมส่งยิ้มให้

Rrrrr

“พี่ขอไปรับโทรศัพท์แปปนะ”

“ค่ะ” ฉันมองร่างสูงที่ค่อยๆ ลุกออกไปหลังจากทานอาหารได้เพียงไม่กี่คำในบรรดาพี่คริสพี่ดีแลนพี่แทนคุณจะดูตัวบางสุดแต่ก็ใช่ว่าจะบางแบบผอมลีบๆ อะไรหรอกนะแต่เป็นบางที่ยังสุขภาพดีคือไม่มีไขมันแต่ก็ไม่ได้มีกล้ามเนื้อเยอะเหมือนอีก2คนนั้น

“ทำไงดีพี่ต้องไปทำงานต่อแล้ว” ฉันเบิกตากว้างเล็กน้อยไม่ได้ตกใจที่ต้องเลิกกินหรอกนะแต่ตกใจเวลาว่างของพี่เขาเนี่ยทำไมงานมันรัดตัวขนาดนี้แแถมอาหารที่สั่งมาก็พึ่งกินไปได้ไม่กี่คำเอง

“แต่พี่พึ่งกินไปได้ไม่กี่คำเองนะคะ” ฉันเอ่ยบบอก

“พี่ไม่เป็น..”

“เป็นค่ะคนเราต้องทานข้าวนะคะพี่แทนไม่ได้การแล้วเดี๋ยวเรย์จะเอาข้าวพวกนี้ขึ้นไปป้อนพี่ถึงโต๊ะทำงานเอง” ฉันเอ่ยตัดประโยคทันทีก่อนจะเรียกพนักงานให้เอาจานข้าวที่อยู่บนโต๊ะขึ้นไปเสริฟ์ที่ชั้นบนแทนส่วนพี่แทนคุณเองก็ไม่ได้ดุที่ฉันเเอ่ยตัดประโยคไปแบบนั้นเพียงแต่ใช้มือขยี้ผมฉันเบาๆ ด้วยรอยยิ้ม

“มือนี้พี่ฝากด้วยนะ:) ” พี่แทนคุณเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มฉันเดินเคียงข้างร่างสูงขึ้นไปยังชั้นบนซึ่งแน่นอนว่าฉันก็เคยมาหลายครั้งอยู่เวลาไหนที่รู้สึกเบื่อๆ ไม่รู้จะไปไหนฉันก็จะมาที่นี้มานอนเล่นทำนู่นทำนี่ต่างๆ จนในห้องทำงานของพี่เขาเต็มไปด้วยข้าวของของฉันเต็มไปหมด

“ครับๆ ได้ครับ” ฉันมองร่างสูงที่คุยโทรศัพท์ไม่ห่างส่วนตัวฉันก็มานั่งจัดแจงอาหารซึ่งตอนนี้ฉันไม่รู้เลยว่าพี่แทนเขาจะมีเวลาว่างเคี้ยวข้าวรึเปล่าด้วยซ้ำจบสายนี้ต่อสายนั้นอยู่ตลอดเวลาฉันค่อยๆ ลากเก้าอี้ไปนั่งข้างๆ ก่อนจะจัดเตรียมอาหารให้หยิบจับถนัดพอถึงช่วงเวลาที่วางสายปุ้บฉันก็

“อ้าาาา” ฉันจิ้มสลัดผักจ่อไปที่ปากเรียวบางสีชมพูพี่แทนคุณยิ้มขำเล็กน้อยแต่ก็ยอมอ้าปากรับไปอย่างโดยดีแต่พึ่งกินไปได้เพียงคำเดียวสายก็เข้าอีกแล้วจนฉันได้แต่กรอกตามองบน

เห้อแล้วแบบนี้ชาติไหนจะได้กินข้าวดีๆ กับเขาเนี่ยว่าแต่มันก็มีวิธีอยู่นะวิธีที่จะทำให้ร่างสูงหันมาสนใจเรื่องกินข้าวน่ะ

แพล่บ

ฉันใช้ลิ้นเลียไปที่มุมปากของพี่แทนที่มันมีซอสครีมสลัดเลอะอยู่แน่นอนว่าพี่แทนก็สะดุ้งพร้อมเรียกชื่อฉันด้วยความตกใจ

“เรย์!”

“พอดีซอสมันเลอะน่ะค่ะ”

“ทะทิชชู่กะก็มีนิครับ”

“ก็มันอยู่ไกลนิคะ:) ” ฉันส่งยิ้มหน้าซื้อตาใสกลับไปพี่แทนคุณเขินจนหน้าแดงฉันได้แต่อมยิ้มให้ความน่ารักขของเขา

“ครับๆ เดี๋ยวติดต่อกลับไปนะครับ” ฉันยกตัวขึ้นเตรียมจะเลียซอสครีมให้อีกข้างแต่ครั้งนี้ก็โดนร่างสูงรวบเอวฉันไว้ก่อนจะดึงฉันไปนั่งตักเขาทันทีนี่ขนาดไม่ค่อยได้กินข้าวนะยังมีแรงลากฉันเลยคิดดู

“จะทำอะไรฮะยัยตัวแสบ!” พี่แทนคุณเอ่ยถามฉันอย่างหยอกล้อมือของเขาจี้เข้าที่เอวของฉันเหมือนเป็นการลงโทษเพราะฉันนั่นบ้าจี้มากๆ ฉันหัวเราะออกมาพร้อมกับดิ้นอยู่บนตัวของอีกฝฝ่ายจนสุดท้ายก็ได้แต่ยกมือยอมแพ้เพราะเหนื่อยที่จะหัวเราะแล้ว

“ก็ถ้าไม่ทำแบบนี้พี่ก็ไม่กินข้าวสักทีนี่” ฉันเอ่ยบอกหลังจากหายเหนื่อยจากการหัวเราะแล้วทีนี้ก็ดึงจานข้าวมาพร้อมกับตักจ่อไปที่ปากของพี่แทนคุณอีกครั้งปากเรียวบางงับข้าวทันทีก่อนจะเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างน่ารัก

“เก่งมากค่ะ” ฉันยกนิ้วชมพี่แทนคุณมองฉันยิ้มๆ ก่อนจะจัดท่าทางให้ฉันนั่งดีๆ แต่ก็ไม่ยอมปล่อยให้ไปนั่งเก้าอี้นะเนี่ยฉันป้อนข้าวจนเกือบจะหมดพี่แทนคุณบอกว่าจะไม่คยมือถือแต่ขอเซ็นเอกสารแทนฉันนี่นับถือจริงๆ เลยในหัวสมองเขาคงมีแต่งานกับงานกับงานแน่นอน

แต่ให้ตายเถอะท่าทางตอนนี้มันดูแปลกๆ ชอบกลฉันที่นั่งหันหน้าป้อนข้าวอยู่โดยที่ขาก็อ้ารัดลำตัวเขาส่วนพี่แทนพอฉันป้อนข้าวเสร็จก็ก้มไปอ่านเอกสารต่อบางครั้งเขาก็ใช้คางเคยไหล่ฉันบางครั้งก็ใช้จมูกกดจมไปที่ไหล่ฉันซึ่งแน่นอนว่าท่านี้เจ้าตัวเป็นคนจัดแจงเองขนาดฉันบอกว่าใส่กระโปรงอยู่พี่เขาก็บอกกว่า

(ก็นั่งหันเข้าหาตัวพี่ไงไม่มีใครเห็นกางเกงในหรอก) จ้าๆ ไม่มีใครเห็นอะจริงแต่พี่รู้บ้างไหมว่าตอนนี้ของหนูกับของพี่มันเสียดสีกันอยู่น่ะไอ้ฉันก็ไม่อยากจะคิดถึงเรื่อง18+หรอกนะแต่ไอจังหวะที่ขยับมากินข้าวขยับไปก้มเอกสารเนี่ยมันอดไม่ได้จริงๆ

“คำสุดท้ายแล้วค่ะ” ฉันเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มก่อนจะป้อนคำสุดท้ายให้ร่างสูงที่ยิ้มรับพร้อมหยีหัวฉันเป็นการขอบคุณใช่รึเปล่านะ

“ทีนี่เรย์ก็กลับไปนั่ง..”

“นั่งนี่แหละ” ร่างสูงกดตัวฉันไว้เหมือนเดิมในขณะที่ฉันกำลังขยับตัวลุกออกเพราะกลัวพี่เขาทำงานไม่สสะดวก

“แต่เรย์กลัวว่าพี่จะทำงานไม่สะดวก”

“สะดวก…พี่สะดวกที่สุดเลย” เขาพูดพร้อมกระชับอ้อมกอดฉันในแนบไปกับลำตัวของเขามากขึ้นมือหนาปัดผมของฉันออกข้างนึงก่อนจะใช้จมูกสันคมกดลงมาและสูดดมมันเบาๆ

“พะพี่แทน” ฉันเอ่ยเรียกอีกฝ่ายเสียงสั่นเมื่อจมูกของเขานั่นไม่ได้อยู่นิ่งเลยสักครั้งมันไล้ไปมาตามแนวลำคอของฉันจนขนลุกซู่ฉันวางมือลงบนบ่าแกร่งก่อนจะขยำมันเเบาๆ เพื่อปลดปล่อยอารมณ์

ฟืดดดด

“พี่ชอบกลิ่นของเรย์จังเลย” ร่างสูงเอ่ยบอกเสียงนุ่มเมื่อสูดดมกลางหน้าอกของฉันก่อนจะกดจูบมันเบาๆ ตรงเนินอกที่ยุบขึ้นลงตามจังหวะหัวใจฉันค่อยๆ เชยคางอีกฝ่ายขึ้นให้สบตา

“ไม่ทำงานแล้วหรอคะ” ฉันเอ่ยถามเสียงอ้อนพร้อมกดจูบไปที่แก้มสีขาวของเขา

“ทำสิแต่ขออ้อนเรย์ก่อนนะ” คำพูดของพี่แทนทำฉันยิ้มเขินทำให้นึกถึงครั้งแรกที่เขามาสารภาพรักกับฉันเขาบอกว่าตัวเองรวบรวมความกล้านานมากกว่าจะกล้าพูดออกมาฉันยังจำวันนั้นได้ดีว่าพี่เขาเขินมากแค่ไหนซึ่งฉันก็ตกใจนะที่มีคนมาสารภาพรักแบบนี้แต่สุดท้ายฉันก็ปฏิเสธไปเพราะตอนนั้นฉันยังเด็กและอยากโฟกัสกับเรื่องเรียนมากกว่าแต่คำปฏิเสธของฉันก็ไม่ได้ทำให้พี่เขารู้สึกแย่หรอกนะเพราะฉันก็บอกเขาไปว่าฉันก็รู้สึกดีๆ กับพี่เขาเหมือนกัน

นั่นจึงทำให้เราทั้งสองต่างคอยรักและคอยห่วงใยกันเรื่อยมาแม้ว่าจะไม่ได้เป็นแฟนกันก็ตามแต่พอโตขึ้นเราสองคนก็ทำเหมือนเป็นแฟนกันนั้นแหละทั้งไปดูหนังไปเล่นที่บ้านไปกินข้าวหรือแม้กระทั้งกอดและจูบกัน

ยื่นเรฟพระแม่ขอแบบพี่แทนคุณ1คนค่ะ พอดีไรท์ชอบคนอบอุ่นฮ่าๆ

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังให้ไรท์ด้วยนะคะ