FAZER LOGINCompartilhar
บทนำ
Data de publicação:
2026-07-11 11:18:58เพลง ‘Whalien 52’ ถูกคนตัวเล็กที่อยู่ในชุดนักศึกษาประจำมหาวิทยาลัยชื่อดังของกรุงเทพฯเปิดขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะเสียบสายหูฟังเข้ากับโทรศัพท์มือถือของตัวเอง และยัดมันเข้าหูเพื่อปิดกั้นเสียงรบกวนทั้งหมดในขณะที่อธิการบดีกำลังพูดเกี่ยวกับการเข้าศึกษาต่อของมหาวิทยาลัย
เสียงรบกวนทั้งหมดถูกเสียงเพลง ‘Whalien 52’ กลบหมด มีเพียงความดังจากเสียงเพลงเท่านั้นที่เป็นเสียงดังเพียงหนึ่งเดียวในตอนนี้ของเธอ
สมองของหญิงสาวหวนนึกถึงเรื่องราวที่อ่านผ่านตามาจากอินเตอร์เน็ต เป็นเรื่องเล่าของวาฬตัวหนึ่งที่สื่อสารกับวาฬตัวอื่น ๆ ด้วยความถี่ห้าสิบสองเฮิรตซ์ ซึ่งมันเป็นความถี่ที่สูงกว่าปกติที่วาฬทั่วไปจะสื่อสารกัน ทำให้ไม่มีวาฬตัวไหนสามารถสื่อสารกับวาฬตัวดังกล่าวได้ มันเลยกลายเป็นวาฬที่โดดเดี่ยวที่สุดบนท้องทะเล
ก็คงเหมือนกับ ‘ปลาวาฬ’ หญิงสาววัยสิบเก้าปี ที่พูดกับคนทั่วไปไม่เกินสองประโยค...
************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************
Último capítulo
52 Hz อวาฬกาศ ลงลาน /3
Pluem Talks.“เชี่ย... น้องแม่งของจริงว่ะ” เสียงกระซิบกระซาบกันจากปากไอ้เซียนดังขึ้นที่ด้านหลังผม“…” ผมอึ้งไปขณะหนึ่งเมื่อถูกคนตรงหน้าต่อปากต่อคำด้วยหน้าตามึนๆตอนปีผมกว่าจะรวบรวมรายชื่อมาให้รุ่นพี่ได้ก็ใช้เวลาเกือบครึ่งวัน วิ่งวุ่นกันทั้งบ่ายในการสอบถามชื่อเพื่อนแต่ละคน แต่ตอนนั้นโชคดีหน่อยตรงที่รุ่นผมมีประธานรุ่นดี ทำให้ผ่านวิกฤตช่วงนั้นมาได้แบบเฉียดฉิว“ผมไม่ได้ให้คุณมาย้อนถามผม!” ผมตอบเสียงเครียด พยายามปั้นหน้านิ่งใส่อีกฝ่าย“วาฬอยากรู้...”“คุณไม่มีสิทธิ์ถาม อีกอย่างคุณเป็นประธานรุ่นเหรอครับ! ถ้าไม่ใช่ก็อย่ามาก้าวก่าย มันมีระบบการทำงานของมัน คุณจะเข้ามาแทรกแซงทำไมครับ!” ผมย้อนถามกลับบ้าง“ไม่ได้เป็น แต่ช่วยเพื่อนไม่ได้เหรอ” ดวงตากลมโตกะพริบมองผมหนึ่งครั้งผมบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าปลาวาฬกำลังกวนผมอยู่หรือเปล่า เพราะหน้าตาที่เรียบเฉยและมึนตึงของเธอทำให้ผมมองไม่ออกว่าเธอพูดออกมาในอารมณ์แบบไหน คำถามที่เธอเลือกถามกับผมก็ดูเหมือนต้องการจะปั่นประสาทกันทางอ้อม แต่พอผมเห็นใบหน้าไร้เดียงสาของคนตรงหน้า มันก็ทำให้ผมสับสนอีก“ไม่ได้! นี่เป็นงานของประธานรุ่นของพวกคุณ ถ้าเขาไม่มีความรับผิดชอบมาก
52 Hz อวาฬกาศ ลงลาน /2
เสียงตะโกนประสานกันด้วยประโยคเดิมซ้ำๆ จากเสียงทุ้มของผู้ชายหลายคนทำให้ฉันตกใจจนสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆ ลืมขึ้นและเงยหน้าเพื่อจะดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่พอจ้องได้ไม่ถึงสองวินาที สายตาเจ้ากรรมก็ดันไปสบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทแสนเย็นชาปานน้ำแข็งขั้วโลกของพี่ปลื้มเข้าอย่างจังจนฉันต้องก้มหน้าลงเหมือนเดิมแทบจะทันที“เงยหน้าขึ้นมาทำไม!”“เพื่อนผมสั่งให้เงยเหรอวะ!”นี่กำลังจะเริ่มการว้ากน้องแบบจริงจังแล้วสินะ...“ใครไม่ไหวออกไป!”“พวกผมรับผิดชอบพวกคุณไม่ได้!”“ใครอ่อนแอออกไป!”“ปีหนึ่งลุก!”เมื่อได้ยินคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดทรงอำนาจ ทุกคนก็พากันลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว รวมทั้งฉันด้วย ทั้งๆ ที่หน้ายังคงก้มอยู่แบบนั้น และเปลือกตายังคงปิดสนิทไม่กล้าที่จะลืมขึ้นมองภาพเบื้องหน้า“ช้าว่ะ! ปีหนึ่งกอดคอกันเดี๋ยวนี้!” คำสั่งถัดมาคล้ายกับกำลังจะถูกลงโทษที่ลุกขึ้นช้า ทำให้แถวด้านข้างถูกหดเข้ามา และแขนของเพื่อนก็คล้องเข้ากับคอของคนถัดไปเรื่อยๆ ตาของฉันลืมขึ้นทันที“ผู้ชายกอดคอผู้หญิงนี่ได้รับอนุญาตเหรอวะ!” อะไรกัน... -_- ก็สั่งให้กอดคอกันไม่ใช่หรือไง“ขอโทษนะ” คนที่ได้ชื่อว่าประธานรุ่นรีบโค้ง
52 Hz อวาฬกาศ ลงลาน
วันเปิดเทอมวันแรกวันจันทร์อันแสนสดใสที่ใครหลายคนตั้งใจอยากจะมาเรียนเช้าเพื่อต้อนรับศักราชใหม่ของภาคเรียน แต่นั่นไม่ใช่กับฉันเลย ฉันนอนตื่นสายเพราะเมื่อคืนเอาแต่นอนคิดเรื่องการประกวดดาวมหาวิทยาลัยอยู่ครึ่งค่อนคืน แถมวันแรกของการเปิดภาคเรียนแบบนี้ก็ต้อนรับฉันด้วยวิชาแคลคูลัสตอนแปดโมงเช้าอีกด้วย“เดี๋ยวอาจารย์จะเริ่มสอนวิธีดิฟเบื้องต้นก่อนนะคะ” อาจารย์ผู้สอนวิชาแคลคูลัสของมหาวิทยาลัยฉันเป็นผู้หญิงด้วย ต้องเก่งมากแน่ๆ เพราะส่วนมากฉันจะเห็นแต่อาจารย์ผู้ชายสอนกัน“…” ฉันพยายามถ่างตาที่จะหลับแหล่มิหลับแหล่ให้สู้กับจอโปรเจคเตอร์ที่กำลังฉายเนื้อหาวิชาแคลคูลัสเบื้องต้น“เธอ... ง่วงเหรอ” ฉันหันไปมองที่ด้านข้างของตัวเองด้วยความมึนงงพบว่าเสียงเรียกนุ่มหูนั้นเป็นของผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ในชุดเสื้อช็อปของทางมหาวิทยาลัย คิดว่าน่าจะเป็นรุ่นพี่นะ เพราะมหาวิทยาลัยของฉันจะได้สวมใส่ช็อปเมื่อขึ้นปีสองแล้วเท่านั้น“…” ฉันพยักหน้ารับ ก่อนจะต้องยกมือขึ้นปิดปากของตัวเองที่กำลังจะหาวออกมา“นอนก่อนก็ได้นะ คาบแรกมันก็แค่เนื้อหาที่เรียนมาแล้วตอนม.ปลายเท่านั้นแหละ”“อยู่ปีไหนเหรอ” ฉันขมวดคิ้วถามออกไปด้วยความสงสัย
52 Hz อวาฬกาศ ท้าทาย /2
“ขนาดมึงยังไม่อยากลงประกวดเลยไอ้ปลื้ม มึงไม่เห็นใจน้องเหรอวะ ทำอะไรที่มันไม่ชอบ ฝืนใจไปมันไม่มีความสุขนะ” ไอ้ชินเอ่ยขึ้นบ้างหลังจากเงียบฟังผมกับไอ้เซียนมาสักพักแล้ว“มึงว่าที่กูมาเป็นเฮดระเบียบแบบนี้กูชอบมั้ย” ผมถามพวกมันกลับบ้าง“…” ทั้งโต๊ะเงียบสนิท ไอ้เซียนกับไอ้ชินหันหน้ามองกันเลิกลั่ก“การที่เราทำอะไรที่ไม่ชอบ ให้คิดซะว่าการฝืนใจตัวเองนั้นเป็นการฝึกจิตใจให้พร้อมรับกับปัญหา รู้จักอดทนและเผชิญหน้ากับอุปสรรคในชีวิต จะทำให้เราเติบใหญ่และได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ บนโลกได้อย่างถ่องแท้มากขึ้น” ผมพูดประโยคที่วนเวียนอยู่ภายในสมองออกไปอย่างเลื่อนลอยไม่รู้ว่าประโยคดังกล่าวผมได้ยินมาจากที่ไหน แต่มันติดตรึงอยู่ในห้วงความทรงจำผมตลอดเวลา น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยแต่ทว่าเต็มไปด้วยพลังแห่งชีวิตชีวาของใครบางคนก็ดังซ้ำไปซ้ำมาภายในหัวสมองของผมด้วย“เชรด... ปรบมือสิครับรอไร!” ไอ้เซียนวางแก้วเหล้าในมือลง พร้อมกับปรบมือให้ผมรัวๆ“ไอ้เหี้ยปลื้ม มึงแม่งอย่างคมอ่ะ บาดลึกในใจกูมาก” ไอ้ชินก็เอาด้วย“จริงๆ กูก็ไม่ได้อยากมาเป็นว้าก แต่มันเหมือนมีบางอย่างดลใจกูให้มาทำหน้าที่นี้”“…”“อาจจะเป็นคลื่นความถี่ 52 เฮิร์ตมั้ง
52 Hz อวาฬกาศ ท้าทาย
ฉันลุกจากที่นั่งของตัวเอง สายตาจับจ้องไปยังใบหน้าหล่อเหลาของเฮดระเบียบหน้านิ่งที่กำลังจ้องฉันเขม็งราวกับฉันไปทำอะไรผิดมา ฉันถอนหายใจอย่างอ่อนล้า เป็นวันแรกของการรับน้องที่หนักหนาสำหรับฉันพอสมควรเลย ทำไมต้องเรียกชื่อฉันให้เดินออกไปยืนต่อหน้าคนแปลกหน้ามากมายแบบนั้นด้วยนะ“เอ้า! เร็วสิครับ!” เสียงเข้มตวาดแข็งกร้าวจากเขาทำให้ฉันแอบค่อนขอดในใจ‘เดินนะ ไม่ได้วิ่ง’“…”ทันทีที่เดินออกไปยืนอยู่ด้านหน้า สายตาจากคนจำนวนมากก็มองมาที่ฉันเป็นตาเดียว สายตาจำนวนหลายคู่ฉายแววสงสัยออกมาอย่างไม่ปิดบัง อย่าว่าแต่คนพวกนั้นเลยที่สงสัย ฉันเองก็สงสัยไม่ต่างกันนั่นแหละ“เดินไปหาพวกพี่สันฯ เลย” พี่ปลื้มชี้ให้ฉันเดินไปยังกลุ่มพี่สันทนาการที่ยืนอยู่ด้านข้าง“…” ฉันก็เดินไปตามที่เขาบอกทันที“น้องปลาวาฬ พี่กำลังหาคนลงประกวดดาวมหาวิทยาลัย น้องปลาวาฬลงให้พี่ได้มั้ยคะ” พี่สันทนาการคนหนึ่งเดินออกมาพูดกับฉัน“มองไรกันวะ! ก้มหน้าลงไป!” เสียงตะคอกจากพี่ปลื้มทำให้ฉันต้องหันกลับไปมองงงๆ เขากำลังออกคำสั่งเผด็จการกับเพื่อนๆ ปีหนึ่งของฉันอีกแล้ว“…” ฉันหันกลับมามองพี่ผู้หญิงตรงหน้าอีกครั้งจะว่ายังไงดีล่ะ จะให้ฉันเนี่ยนะไปลง
52 Hz อวาฬกาศ เด็กใหม่ /3
“พรุ่งนี้วาฬจะเข้ารับน้องอีกมั้ย” นั่นสิ ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าอยากจะเข้ารับน้องดีมั้ย“ไม่รู้” ฉันส่ายหน้าให้ไกด์เพราะพวกพี่ระเบียบเผด็จการพวกนั้นทำให้ฉันเริ่มลังเลใจแล้วว่าการรับน้องระบบโซตัสที่จำกัดสิทธิ์ของฉันมันทำให้ฉันไม่เป็นอิสระเอาซะเลย ต้องคอยเดินตามกรอบที่รุ่นพี่วางไว้ให้ โต้แย้งอะไรก็ไม่เคยได้“เราว่าจะเข้าจนจบเลย” ไกด์บอกด้วยท่าทางจริงจังฉันขมวดคิ้วจ้องมองเขาด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วระบบแบบนี้จะไม่ค่อยมีใครชอบ ทำไมเขาถึงได้อยากเข้าจนกว่ากิจกรรมจะจบล่ะ“ทำไม” ฉันอดถามออกไปไม่ได้จริงๆ“เราคิดว่ามุมที่เราเห็นอยู่ตอนนี้ มันอาจจะซ่อนบางมุมเอาไว้ก็ได้” มุมเหรอ? มุมอะไรของเขา“มุม?” ฉันทวนคำของไกด์งงๆ“เราก็บอกไม่ถูกหรอกว่าทำไมถึงอยากเข้ารับน้องจนกว่าจะจบ เรารู้แค่ว่าเราอยากเห็นว่าจุดจบของการรับน้องจะเป็นยังไง มันอาจจะมีทั้งเรื่องดีและไม่ดี เราว่ามันอยู่ที่การเปิดใจมากกว่าว่าจะเปิดใจรับกับกิจกรรมบ้าๆ นี้ได้มากน้อยแค่ไหน อย่างน้อยก็ถือว่าได้เรียนรู้ที่จะเติบโตขึ้นนะ”อืม... มีเหตุผล ข้อนี้ฉันเห็นด้วยกับเขา ฉันอ่านบทความในการทำสิ่งที่ไม่ชอบมาแล้ว“อ่อ...” ฉันพยักหน้ารับ ก่อนจะก้มล
Você também pode gostar
วิศวะร้ายคลั่งรัก
Bluebell0313.6K visualizaçõesBAD INTEREST เพื่อน (ขัดดอก)
Badstyle_27.7K visualizaçõesMy Wife เมียเด็กของนายวิศวะ
Duck.bell29.3K visualizaçõesI'm evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
Phat_sara106.5K visualizaçõesเด็กข้างบ้านของธารา
คุณบีพีโอนี่273 visualizaçõesCheeky Engineer ป่วนรักนายวิศวะตัวร้าย (นักรบ x ลูกพีช)
Duck.bell305 visualizaçõesคู่หมั้นกรณีของยอดตอง
พิศสรา222 visualizaçõesของหวงวิศวะมาเฟีย
นามปากกา อายดอลลี่291 visualizações
