บทที่ 4 ไม่ง่ายเหมือนที่คิด

รัญเดินตามแผ่นหลังของสาวิตรีออกมาทางหลังร้าน ก่อนจะพบว่าพื้นที่เล็ก ๆ บริเวณด้านหลังของบ้านไม้สองชั้น ซ่อนเสน่ห์บางอย่างเอาไว้ในยามค่ำคืน

สวนหย่อมขนาดกะทัดรัดถูกจัดวางไว้อย่างลงตัว มีบ่อปลาเล็ก ๆ ที่ส่งเสียงน้ำลัดเลาะโขดหินดังแว่วมาเบา ๆ แสงไฟจากแผงโซลาร์เซลล์ส่องสว่างนวลตาตัดกับความมืด และจุดเด่นที่สุดคือโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีเตาปิ้งย่างตั้งรออยู่

“กินหม่าล่ากัน”

“หม่าล่าเหรอคะ ที่พี่บอกว่ากินอะไรง่าย ๆ?”

“อื้ม”

สาวิตรีเอ่ยเน้นย้ำพร้อมกับวางกล่องพลาสติกที่มีเนื้อสัตว์เสียบไม้บรรจุอยู่ในนั้นลงบนโต๊ะ เธอหันมาสบตารัญก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางเตา

“รัญจุดเตานะ เป็นเตาแก๊สอินฟราเรดใช้ง่าย พี่เข้าไปเอาซอสกับแปรงทาในครัวแป๊บนึง”

“เอ่อ ได้ค่ะได้” รัญรับคำเสียงตะกุกตะกัก

เมื่อเจ้าของบ้านหายลับเข้าไปในตัวบ้าน รัญก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ เธอก้มลงมองเตาปิ้งย่างตรงหน้าพลางยิ้มขำตัวเอง

‘ครั้งเดียวพอ ครั้งเดียวในชีวิตแน่ ๆ ที่จะทำอะไรแบบนี้’

เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความรู้สึกประหลาดใจ แต่น่าแปลกที่ความวุ่นวายเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้กลับไม่ได้ทำให้เธอหงุดหงิดเลยสักนิด

บรรยากาศเริ่มอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเผ็ดร้อนเมื่อสาวิตรีกลับออกมาพร้อมชามซอสสีแดงเข้ม ทั้งคู่ช่วยกันเรียงไม้หม่าล่าลงบนเตา รัญที่ตอนแรกดูเก้ ๆ กัง ๆ เริ่มสนุกกับการปัดแปรงทาซอสลงบนเนื้อสัตว์อย่างขะมักเขม้น โดยมีสาวิตรีคอยคุมไฟและบอกจังหวะให้กลับไม้ด้วยน้ำเสียงฟังดูนิ่งแต่แฝงความเอ็นดู

“พี่สาดูชำนาญจังนะคะ ปกติทำกินบ่อยเหรอ?”

รัญเอ่ยถามขณะพลิกไม้หมูย่าง

“ก็ไม่บ่อยหรอก เวลาอยากพักสมองจากกลิ่นแป้งกลิ่นเนย หม่าล่านี่แหละช่วยแก้เลี่ยนได้ดี”

“อืม ก็จริงค่ะ” รัญพยักหน้าเห็นด้วย

เมื่อหม่าล่าสุกได้ที่จนส่งกลิ่นหอมฉุย สาวิตรีก็ขอตัวเข้าบ้านไปอีกครั้ง ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับแก้วทรงสูงที่บรรจุน้ำสีเขียวข้นคลั่กสองแก้ว

“พี่ทำเครื่องดื่มเผื่อน่ะ”

แก้วเครื่องดื่มถูกยื่นมาตรงหน้ารัญ ของเหลวด้านในสีเขียวปี๋จนรัญทำหน้าหยี

“น้ำอะไรคะพี่สา ทำไมสีมันดู...”

“น้ำผักปั่น อร่อยนะ มีประโยชน์ด้วย”

รัญญาวีร์ ผู้ซึ่งไม่เป็นมิตรกับผักทุกชนิดบนโลกใบนี้รู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาทันที

“เอ่อ...รัญ ดื่มน้ำเปล่าดีกว่าค่ะ”

“น้ำเปล่าก็มี แต่ดื่มน้ำผักด้วยไง ไม่ชอบเหรอคะ”

คำว่า ไม่ชอบเหรอ ที่ส่งมาพร้อมสายตาอ้อน ๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว กลับทำให้หัวใจของรัญอ่อนยวบขึ้นมาซะอย่างนั้น

รัญ ใจเย็น ๆ ใจเย็นก่อน อย่าตกหลุมอะไรแบบนี้สิ ไม่เอา ๆ

“พี่ตั้งใจทำมาเผื่อเลยนะ” สาวิตรีเน้นย้ำ

อืม...เจอประโยคนี้เข้าไปรัญญาวีร์ก็ไปไม่เป็น

รัญเอื้อมมือไปรับแก้วน้ำปั่นตรงหน้าในทันที “ขอบคุณมากนะคะ อันที่จริงก็ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ แต่พี่ตั้งใจทำมาให้ รัญคงไม่กล้าปฏิเสธค่ะ”

“ลองก่อนค่ะ พี่ใส่แอปเปิลเขียวกับน้ำผึ้งไปด้วย ไม่ขมหรอก” สาวิตรีคะยั้นคะยอ “โตขนาดนี้แล้ว อย่าทำตัวเป็นเด็กดื้อไม่กินผักสิ”

คำว่า เด็กดื้อ กับสายตาคาดคั้นที่ดูเหมือนการดุแบบผู้ใหญ่ทำเอารัญใจสั่น เธอทำหน้าหยีราวกับกำลังจะเข้าเครื่องประหาร ก่อนจะค่อย ๆ จิบน้ำสีเขียวนั่นเข้าไปอึกใหญ่

“ก็...ไม่แย่นะคะ”

รัญพูดเสียงเบาพลางเบ้ปากเล็กน้อย แต่พอเห็นพี่สายิ้มออกมาอย่างพอใจ เธอกลับรู้สึกว่าต่อให้เป็นน้ำขมกว่านี้เธอก็ยอมดื่มจนหมดแก้ว

“คราวหลังก็ลองก่อน ก่อนจะทำหน้าหยี”

สาวิตรียิ้มอย่างอบอุ่นแล้วกลับไปสนใจหม่าล่าบนเตาต่อ

ความอบอุ่นละมุนละไมแผ่ซ่านไปทั่วสวนหลังบ้าน ทั้งคู่เริ่มพูดคุยสัพเพเหระ ลมเย็นยามค่ำคืนที่พัดมากระทบผิวกายช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายมากขึ้น รัญเพิ่งมาที่นี่ครั้งแรกแต่เธอกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

ยิ่งในตอนนี้ที่ได้อยู่ใกล้พี่สา รัญเริ่มรู้สึกว่าหัวใจของเธอพองโตจนคับอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

แต่แล้ว... ความสงบสุขก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูบนโต๊ะ

ครืด... ครืด...

รัญเหลือบมองหน้าจอ แสงสว่างจ้าโชว์ชื่อผู้โทรเข้าที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอจางหายไปทันที

[Baby]

รายชื่อที่ถูกเมมว่าเบบี๋โชว์หราขึ้นมา ทันทีที่รัญเหลือบสายตาไปเห็นเธอก็รีบหยิบมือถือคว่ำหน้าจอลงทันที ท่ามกลางสายตาของสาวิตรีที่จับสังเกตความผิดปกตินั้นได้ในเสี้ยววินาที

“ไม่รับสายเหรอ ไฟหน้าจอกะพริบไม่หยุดเลย”

สาวิตรีเอ่ยถามเสียงเรียบ แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับมานิ่งสงบจนรัญรู้สึกใจหาย

“เอ่อ มะ...ไม่เป็นไรค่ะ ไม่สำคัญหรอก”

สาวิตรีพยักหน้าเบา ๆ ไม่ได้โต้แย้งอะไรกลับไป แต่ไฟหน้าจอมือถือของรัญก็ยังกะพริบถี่อีกหลายครั้ง

“ถ้ามีธุระกลับก่อนก็ได้นะ”

เจ้าของบ้านเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าหน้าจอมือถือของรัญยังโชว์ชื่อคนโทรเข้าคนเดิมอยู่หลายครั้ง รัญเหลือบสายตามองมือถือที่วางคว่ำหน้าอยู่อีกครั้ง แสงไฟจากหน้าจอยังกะพริบอยู่อย่างนั้น บ่งบอกว่าปลายสายคงจะโทรอยู่อย่างนั้นหากรัญไม่รับสาย

เบบี๋ หรือ เบล คือเจ้าของแบรนด์สกินแคร์ชื่อดังที่รัญกำลังคุยอยู่ด้วย จะเรียกว่าแฟนคงไม่ถูกต้องนัก คงต้องใช้คำว่าคนคุยถึงจะถูกที่สุด เพราะรัญไม่เคยเอาตัวเองผูกติดกับใคร เธอไม่เคยมีความสัมพันธ์จริงจังกับใคร แค่รู้สึกว่าคุยแล้วใช่ อยู่ด้วยแล้วสบายใจ รัญก็อยากจะอยู่ตรงนั้น เมื่อไหร่รู้สึกไม่คลิกแล้ว ก็แค่เอาตัวเองออกมา ที่ผ่านมาความสัมพันธ์ของรัญในเรื่องของความรักเป็นแบบนี้มาเสมอ...

“ไม่ใช่ธุระสำคัญอะไรหรอกค่ะ รัญกำลังกินหม่าล่าอร่อยเลย”

“ยังไม่รับสายเลย รู้ได้ไงว่าไม่สำคัญ?”

“เอ่อ...”

รัญชะงักไปครู่หนึ่ง และสุดท้ายเธอก็ตัดสินใจหยิบมือถือมากดปิดเครื่องแล้ววางมันกลับบนโต๊ะที่เดิม โดยครั้งนี้ไม่คว่ำหน้าจอเพราะรู้ดีว่าไฟหน้าจอไม่มีทางสว่างวาบขึ้นมาอีกแล้ว

“รัญให้ความสำคัญกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นลำดับแรกค่ะ...ก็เลยกล้าพูดว่าอย่างอื่นไม่สำคัญ” คราวนี้รัญญาวีร์เองก็ตอบด้วยน้ำเสียงชัดเจน

“เอาเถอะค่ะ ถ้าคุณสะดวกแบบนี้”

คนอายุมากกว่าไม่อยากจะถามหาเหตุผลอะไรอีก และกับการเจอกันครั้งแรก ที่อีกฝ่ายบังเอิญมาช่วยเป็นไม้กันหมาเรื่องแฟนเก่าพอดี การทำหม่าล่าเลี้ยงตอบแทนครั้งเดียวก็คงเพียงพอแล้ว สาวิตรีคิดแบบนั้น

“แล้วนี่...พี่สาอยู่คนเดียวเหรอคะ”

รัญถามพลางเคี้ยวหม่าล่าแก้มตุ้ย สาวิตรีเหลือบสายตามองครู่หนึ่งแล้วก็ยอมรับว่าท่าทีนั้นดูแสนซนขี้เล่นจนเธอเผลอยิ้ม

แต่ครู่เดียวรอยยิ้มก็หายไป เพราะการกระทำของเจ้าตัวเมื่อครู่นั่นแหละ ที่ทำให้เธอก่อกำแพงในใจหนาแน่นกว่าเดิม

นับตั้งแต่เลิกรากับคริส สาวิตรีก็ปักใจแน่วแน่ว่าเธอจะไม่เปิดใจให้ใครโดยง่ายอีก ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์รูปแบบไหน เพราะท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่ยากกว่าการคิดค้นสูตรขนม คือการอ่านใจคนนี่แหละ ต่อให้จะสกรีนเป็นร้อยชั้น ท้ายที่สุดแล้วปัญหาเรื่องความรักก็ยังเป็นสิ่งก่อกวนใจเธอมากที่สุด

การปิดช่องทาง จึงเป็นสิ่งที่ทำง่ายที่สุดและปลอดภัยต่อตัวเธอเอง

“ตั้งแต่มา เห็นคนอื่นรึยังล่ะ ถ้าไม่เห็นก็แปลว่าอยู่คนเดียว”

สาวิตรีตอบเสียงเรียบและวางหม่าล่าไม้สุดท้ายที่ย่างเสร็จแล้วลงในจาน ตามด้วยการปิดเตา เป็นอันเสร็จสิ้นภารกิจมื้อค่ำวันนี้

“อยู่คนเดียวไม่เหงาเหรอคะ สนใจให้รัญมาอยู่เป็นเพื่อนปะ ไหน ๆ รัญก็กลายเป็นแฟนปลอม ๆ ของพี่ไปแล้วนี่ เผื่อวันไหนแฟนเก่าพี่กลับมาอีก จะได้สมจริงไงคะ”

ใบหน้าของรัญพราวไปด้วยรอยยิ้ม ต่างจากใบหน้าของสาวิตรีที่ยังเรียบเฉย

“เรื่องแฟนปลอม ๆ มันจบไปแล้วค่ะ” สาวิตรีมองรัญด้วยสายตานิ่งเรียบ

“แล้วถ้าเค้ากลับมาอีกล่ะ?”

“ถ้ามีวันนั้น ฉันจะแก้ปัญหาเอง”

“คนเดียวหัวหาย สองคนเพื่อนตายนะพี่สา” รัญยังคงยิ้มตาหยี

“เราไม่ใช่เพื่อนกัน และหลังจากนี้คงไม่ต้องขอความช่วยเหลืออะไรจากคุณแล้ว”

“แต่รัญยังมีเรื่องให้พี่ช่วยนะ”

สองมือของสาวิตรีที่กำลังจัดเก็บกล่องพลาสติก และอุปกรณ์ทุกอย่างในการทำหม่าล่าชะงักไปครู่หนึ่ง

“อะไรอีก?”

“รัญอยากคุยเรื่องขนมกับพี่ค่ะ พี่ช่วยแนะนำรัญหน่อยได้มั้ย ทำไงถึงจะขายดีเหมือนร้านพี่บ้าง”

สาวิตรีเหลือบสายตาขึ้นมองใบหน้าของคนเด็กกว่าพร้อมถอนหายใจออกมา

“เรื่องแบบนี้มันแนะนำกันไม่ได้หรอก แต่ละร้านก็มีเทคนิคต่างกันไป”

“แต่รัญเปิดร้านมาสักพักแล้วนี่นา รัญว่ามันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ พี่สาช่วยรัญหน่อยน้า นะคะ นะ”

ไม่พูดเปล่า รัญญาวีร์ยังส่งสายตาออดอ้อนอยู่อย่างนั้น

“ยังให้คำตอบตอนนี้ไม่ได้หรอก”

คำตอบสั้น ๆ ที่ส่งกลับมาทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าของรัญหายไปทันที

“อ้าว แล้วรัญจะได้คำตอบตอนไหนคะ”

“ไม่แน่ใจ ขอคิดดูก่อน”

พูดจบก็เดินเข้าบ้านพร้อมด้วยอุปกรณ์ต่าง ๆ เต็มสองมือ รัญจึงรีบหยิบทุกอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะเดินตามเข้าไปในบ้าน

“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าพี่สาไม่ให้คำตอบรัญตอนนี้ รัญก็จะมาเอาคำตอบทุกวัน”

สาวิตรีหันขวับมามองขณะยืนอยู่หน้าซิงก์ล้างจาน “ว่างหรือไง จะมีที่นี่ทุกวันน่ะ เป็นเจ้าของร้านเบเกอรีเหมือนกัน ทำไมไม่อยู่ร้าน?”

“รัญก็กำลังทำหน้าที่เจ้าของร้านที่ดีอยู่นี่ไงคะ”

“เหรอ? ทำอะไร?”

“ก็กำลังทำทุกทางเพื่อหาคำตอบว่าทำไมร้านของรัญถึงยังไม่ประสบความสำเร็จสักที และถ้าได้พี่สามาช่วยให้คำแนะนำ รัญเชื่อว่าต้องได้คำตอบแน่นอน”

“หึ ตัวเองเป็นเจ้าของร้าน ยังไม่รู้จักร้านดีเลย แล้วจะมาหวังให้คนอื่นอุดรูรั่วให้เนี่ยนะ?”

ประโยคจากคนตรงหน้าทำให้รัญนิ่งอึ้งไป สาวิตรีพูดต่อ

“ถ้าอยากจะมาที่นี่ก็มา แต่ไม่รับปากหรอกว่าจะมีคำตอบดี ๆ ให้”

“แล้วถ้าอยากได้คำตอบดี ๆ รัญต้องทำไงคะ ให้เป็นไม้กันหมาก็เป็นให้แล้วนี่ โถ่ คนเราอะ ใจร้ายจัง”

คนเด็กกว่าบ่นซะยืดยาว แต่คำพูดมากมายที่เอ่ยออกมานั้น ไม่ได้ทำให้สาวิตรีเปลี่ยนความคิดได้สักนิด

“ถ้าคนแบบฉันเรียกว่าใจร้าย บนโลกนี้ก็คงไม่เหลือคนใจดีแล้วล่ะ”

จบประโยคนั้น เจ้าของบ้านก็เดินไปเปิดประตูบ้านออกกว้างแล้วผายมือออกไปด้านนอก

“จะห้าทุ่มแล้ว ฉันต้องปิดบ้านแล้ว เชิญกลับค่ะ”

“เอ้า ไล่กันง่าย ๆ แบบนี้เลย แล้วเรื่องของเราล่ะพี่สา”

“เรื่องของเรา?” สาวิตรีแทบจะถลึงตาใส่ “หยุดพูดอะไรเพ้อเจ้อเลย วันนี้เราไม่ติดค้างอะไรกันแล้ว”

“เอ้า ได้ไงอะ ก็รัญ-”

“พี่ก็เลี้ยงหม่าล่าแล้วไง”

“เห้ย ไม่ได้ดิ ง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ”

“อืม กลับไปได้แล้ว แล้วก็...อย่าลืมเปิดมือถือล่ะ เผื่อมีใครเค้าจะติดต่อธุระสำคัญ หัดรับผิดชอบคนอื่นด้วย โตแล้วนะ”

ประโยคสุดท้ายจากปากอีกฝ่ายทำเอารัญหน้าชา แม้สาวิตรีจะไม่เอ่ยออกมาตรง ๆ แต่ความหมายที่ซ่อนไว้ในคำพูดบ่งบอกชัดเจนว่าเธอไม่ได้ปล่อยผ่านทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ ภายในพื้นที่บ้านของเธอ

“โอเคค่ะ งั้นรัญกลับก็ได้”

คนเด็กกว่าตอบเสียงเรียบ แววตาขี้เล่นหายไปทันที เธอรู้ดีว่าสิ่งที่สาวิตรีพูดหมายถึงเรื่องอะไร ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันแท้ ๆ แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะตั้งแง่กับเธอไปแล้ว

‘แต่ก็ไม่เป็นไร คนอย่างรัญไม่แคร์อยู่แล้ว’

“ขอบคุณอีกครั้งสำหรับวันนี้”

สาวิตรีเดินมาส่งลูกค้าคนสุดท้ายของวันนี้ตรงประตูรั้วไม้หน้าบ้าน

“ด้วยความยินดีค่ะ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีก” รัญตอบกลับพร้อมรอยยิ้มที่ยังดูแพรวพราว

“คุณหวัง...แต่พี่ไม่หวังค่ะ” น้ำเสียงเยือกเย็นที่ส่งกลับมาทำเอารัญหน้าถอดสี

“ทำไมคะพี่สา?”

“เด็กเอาแต่ใจมันไม่ใช่ทางของพี่ค่ะ โชคดีนะ”

ประตูรั้วไม้ถูกปิดลง พร้อมกับร่างเล็กของเจ้าของบ้านที่เดินกลับเข้าบ้านไป...