บทที่ 3 ข้อแลกเปลี่ยน

เสียงกุกกักดังมาจากใต้โต๊ะ ก่อนที่ใบหน้าหวานของเจ้าของร้านจะค่อย ๆ โผล่ขึ้นมา ผมที่รวบไว้หลุดลุ่ยเล็กน้อย ใบหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเพราะความร้อนจากการมุดเข้าไปหลบ หรือเพราะประโยคที่รัญประกาศปาว ๆ ว่าเป็น แฟนใหม่ เมื่อครู่กันแน่

“ใครใช้ให้ไปพูดแบบนั้น!”

สาวิตรีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามปรับสีหน้าให้นิ่งเหมือนเดิมแต่กลับทำได้ยากเหลือเกิน

“อ้าว ก็พี่ให้รัญช่วยหนิคะ วิธีนี้ได้ผลชะงัดที่สุดแล้ว” รัญยืดตัวขึ้นพลางกอดอกยิ้มกริ่ม

“รัญทำให้ผู้หญิงคนนั้นกลับไปได้แล้ว อย่าลืมว่าเรามีข้อแลกเปลี่ยนกันนะคะ”

“ไม่ลืมหรอกน่า ว่ามาสิ” สาวิตรีขยับมายืนใกล้บานหน้าต่าง เธอยังไม่วางใจเปิดประตูให้อีกฝ่าย

รัญเลิกคิ้ว ยกยิ้มมุมปากนิด ๆ สายตายังคงสอดส่ายเข้าไปในห้องครัวเล็ก ๆ ของสาวิตรี ที่ตอนนี้กลิ่นของขนมที่เพิ่งออกจากเตายังไม่จางหายไป แม้ว่าเธอจะจัดส่งทุกออเดอร์ให้ลูกค้าทุกคนเรียบร้อยแล้ว

“ใกล้มืดแล้ว วันนี้รัญขอเข้าไปช่วยพี่ล้างอุปกรณ์ทำขนมนะ พี่จะได้เก็บร้านเสร็จเร็ว ๆ เดี๋ยวแฟนเก่าพี่ก็กลับมาอีกหรอก”

“ข้อแลกเปลี่ยนแค่นี้?” เจ้าของบ้านขมวดคิ้ว

“ใช่ค่ะ เปิดประตูให้รัญเถอะน่า เชื่อใจได้ รัญไม่ใช่มิจฉาชีพหรอก...หรือถ้าไม่เชื่อก็ลองเสิร์ชชื่อนามสกุลของรัญก็ได้ พี่จะได้รู้ว่ารัญเป็นใคร”

สาวิตรีไม่รอช้าคว้ามือถือที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ตัวขึ้นมาแตะหน้าจอทันที

“ชื่อนามสกุลอะไร?” คนอายุมากกว่าถามเสียงเรียบ เหลือบสายตาขึ้นมองใบหน้าของรัญอีกครั้ง

“รัญญาวีร์ จิรเดชารัตน์”

สาวิตรีรีบพิมพ์ชื่อสกุลของอีกฝ่ายในทันที รอไม่กี่วินาทีหน้าจอก็แสดงผลลัพธ์ในสิ่งที่เธอค้นหา แน่นอนว่านามสกุลของรัญเป็นที่รู้จักในแวดวงนักธุรกิจ อีกทั้งยังบอกไว้ครบว่าเธอเป็นลูกของใคร มีพี่น้องกี่คน แต่ละคนทำธุรกิจอะไรบ้าง

“เพิ่งเปิดร้านเบเกอรีเหรอ?”

“อื้ม ใช่ค่ะ”

รัญยืดอกรับด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“เจ้าของร้านเบเกอรีชื่อดัง มาทำอะไรที่ร้านขนมบ้านไม้เก่า ๆ แบบนี้?”

สาวิตรีเงยหน้ามองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความระแวงแบบมิจฉาชีพหายไป แต่ความระแวงแบบ ‘คู่แข่ง’ กลับเข้ามาแทนที่

“พี่ไม่ต้องกลัวว่ารัญจะมาขโมยสูตรหรอกค่ะ ในฐานะที่เราเป็นคู่ค้าธุรกิจแบบเดียวกัน ก็ควรทำความรู้จักกันไว้สิคะ”

“เธอคิดแบบนั้นเหรอ แต่ฉันว่าไม่จำเป็น”

“โอเค้ ถ้าพี่ไม่อยากรู้จักรัญก็ไม่เป็นไร แต่เพื่อไม่เป็นการติดค้างกัน เรื่องที่รัญช่วยพี่เรื่องแฟนเก่า ให้รัญช่วยพี่เคลียร์ของในซิงก์ด้านหลังนั่นเถอะ”

รัญพยักหน้าไปทางซิงก์ด้านหลังอีกครั้ง

“เปิดประตูให้รัญเถอะพี่สา จะมืดแล้วนะ”

สาวิตรีหันไปมองบรรยากาศด้านนอกก็เห็นว่าแผงไฟโซลาร์เซลล์ที่เธอติดตั้งไว้ทำงานแล้วตามเวลาที่เซ็ตไว้คือหนึ่งทุ่ม

ถ้าไม่มีคนช่วย คืนนี้คงดึกอีกแน่ ๆ

“ถ้าจะช่วย...ก็ต้องช่วยเก็บล้างทั้งหมดนะ”

คำบอกกล่าวของคนตรงหน้าทำให้รัญยิ้มกว้างกว่าเดิม “สบายมากค่ะ”

“อืม งั้นก็เข้ามา”

สาวิตรีมองดูใบหน้าที่ดูรั้นแต่กลับมีแววเว้าวอนของเด็กตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือไปปลดล็อกประตูไม้

“ถอดเสื้อสูทกับนาฬิกาหรู ๆ นั่นออกก่อน”

รัญทำตามอย่างว่าง่ายเมื่อเดินเข้ามาในห้องครัวเล็ก ๆ ของร้านขนมแห่งนี้

และเมื่อเข้ามาข้างใน รัญก็ได้เห็นถึงความเป็นระเบียบในทุก ๆ อย่าง แม้พื้นที่จะไม่กว้างขวาง แต่ทุกอย่างกลับถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ

ชั้นไม้สีน้ำตาลสามชั้นวางติดฝาผนังสำหรับวางวัตถุดิบต่าง ๆ ที่ใช้ทำขนม ถัดมาเป็นอุปกรณ์ทำขนมที่แขวนไว้กับแผ่นแม่เหล็กข้างฝาผนัง ใกล้กันเป็นซิงก์ล้างจานสองอ่างที่ด้านข้างมีตะกร้าสำหรับวางอุปกรณ์ที่ล้างแล้วเพื่อคว่ำให้สะเด็ดน้ำ และใกล้กันเป็นเตาอบที่ขนาดไม่ได้ใหญ่มาก แต่กลับดูเป็นระเบียบ

ทุกอย่างในห้องครัวของพี่สาไม่ได้ใช้ของราคาแพง วัตถุดิบเท่าที่รัญกวาดสายตามองก็ยังไม่เห็นว่ามีตัวไหนเป็นจุดเด่นหรือของนำเข้าอย่างที่ร้านของเธอใช้

แต่สถานที่แห่งนี้กลับดูอบอุ่นอย่างประหลาด...

“สำรวจเสร็จรึยังล่ะ” สาวิตรีเอ่ยถามเมื่อเห็นรัญเอาแต่กวาดสายตามองทุกอย่างในห้องครัวของเธอแทบไม่วางตา

“อ้อ คือ รัญชอบที่นี่มากเลยค่ะ”

คนเด็กกว่าถอดนาฬิกาข้อมือวางไว้บนโต๊ะไม้ พร้อมเสื้อสูทที่ถอดพาดไว้กับเก้าอี้ ระหว่างเดินมาที่ซิงก์ก็พับแขนเสื้อมาไว้ที่ข้อศอกอย่างชำนาญ

“เป็นถึงเจ้าของร้านเบเกอรีร้านดัง มาชอบอะไรร้านเล็ก ๆ แบบนี้กัน”

สาวิตรีพึมพำกับตัวเอง แต่น้ำเสียงไม่ได้เบาไปกว่าที่รัญจะไม่ได้ยิน คนเด็กกว่าที่กำลังง่วนอยู่กับการม้วนแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงขึ้นเหนือศอกหันมายิ้มแฉ่ง ดวงตาคู่คมหยีลงดูเหมือนลูกหมาตัวโตที่กำลังดีใจ

“ก็ร้านพี่สาดูอบอุ่นนี่คะ...ไม่รู้สิ มันเป็นความรู้สึกที่รัญไม่เคยเจอกับร้านตัวเองเลย”

สาวิตรีชะงักไปครู่หนึ่งกับคำพูดที่ดูจริงใจเกินคาดของคนตรงหน้า เธอไม่ได้ตอบโต้อะไร แต่เลือกที่จะหยิบผ้ากันเปื้อนสีครีมที่ซักสะอาดพับไว้อย่างดีมายื่นให้รัญ

“ใส่ซะ ถ้าเสื้อเลอะคราบเนยคราบแป้งขึ้นมา จะมาหาว่าพี่ไม่เตือนไม่ได้นะ”

สาวิตรีพูดเสียงเรียบ ก่อนจะเริ่มแจกจ่ายงาน

“ในซิงก์นั่นคือถาดอบกับตะกร้อตีแป้ง ล้างคราบแป้งออกให้หมดก่อนรอบหนึ่งค่อยลงน้ำยา ส่วนผ้าขี้ริ้ววางอยู่ตรงโน้น ล้างจานเสร็จแล้วช่วยเช็ดเคาน์เตอร์ไม้ให้แห้งด้วยนะ อ้อ แล้วอย่าลืมคัดแยกพวกเศษวัตถุดิบลงถังขยะเปียกด้วยล่ะ”

“รับทราบค่ะหัวหน้า!” รัญขานรับอย่างร่าเริง

เสียงน้ำไหลเบา ๆ จากก๊อกกระทบถาดสเตนเลสสลับกับเสียงขัดถูดังคลอไปกับบทสนทนาที่ค่อย ๆ เริ่มต้นขึ้น รัญชวนคุยเก่งในแบบที่สาวิตรีไม่แปลกใจนัก

 คนเด็กกว่าถามตั้งแต่เรื่องการเลือกไม้มาทำชั้นวาง ไปจนถึงเหตุผลที่ทำไมพี่สาถึงยอมทนเหนื่อยทำคนเดียวมาเป็นสิบปี

“แค่ทำขนมอย่างเดียวก็เหนื่อยจะแย่ พี่ทั้งขายเอง เก็บกวาดล้างของ เตรียมของ ทำทุกอย่าง ไม่เหนื่อยเหรอคะ”

สาวิตรีหยุดมือที่กำลังจัดเรียงขวดโหลวัตถุดิบเมื่อได้ยินคำถามนั้น “ไม่เคยเหนื่อยเลยนะ”

รัญนิ่งฟังพลางขัดตะกร้อตีแป้งในมืออย่างเบามือลง เธอแอบมองแผ่นหลังของคนอายุมากกว่าที่ดูตัวเล็กแต่กลับดูแข็งแกร่งอย่างน่าประหลาด ยิ่งคุยเธอก็ยิ่งพบว่าผู้หญิงที่ชื่อสาวิตรีคนนี้มีหลายอย่างที่น่าสนใจกว่าภาพลักษณ์ภายนอกที่บ่งบอกแค่ว่าเป็นเจ้าของร้านเบเกอรีเล็ก ๆ แห่งนี้

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...

เข็มนาฬิกาบนฝาผนังบอกเวลาเกือบสามทุ่ม ภายในห้องครัวเล็ก ๆ ที่เคยเต็มไปด้วยอุปกรณ์วางระเกะระกะตอนนี้สะอาดตาและเป็นระเบียบเรียบร้อย รัญปาดเหงื่อที่ผุดบนหน้าผาก พลางถอดผ้ากันเปื้อนออกด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า

‘ทำขนมร้านตัวเองยังไม่รู้สึกเหนื่อยขนาดนี้เลย’

“เสร็จเรียบร้อยค่ะพี่สา!” รัญยิ้มภูมิใจในผลงานการล้างจานครั้งแรกในรอบหลายปี

“ขอบคุณมากเลยนะ ถ้าวันนี้พี่เคลียร์ทุกอย่างคนเดียวคงดึกกว่านี้...แล้วก็ขอบคุณเรื่องแฟนเก่าด้วย”

สาวิตรีพูดพลางสำรวจความเรียบร้อย ก่อนจะสังเกตเห็นว่าคนตัวสูงกว่ายืนนิ่งไปครู่หนึ่ง

โครก...

เสียงท้องร้องที่ดังประท้วงขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ทำให้รัญชะงักกึก ใบหน้าขาวนวลขึ้นสีระเรื่อทันทีด้วยความอาย ขณะที่สาวิตรีเลิกคิ้วมองอย่างล้อเลียน

“แหม...ช่วยงานแค่นี้ หมดพลังเลยเหรอ”

“ก็รัญยังไม่ได้ทานข้าวเย็นเลยนี่คะ มัวแต่ตระเวนหาร้านพี่อยู่นั่นแหละ”

รัญตอบอุบอิบพลางเอามือกุมท้อง และมองคนตรงหน้าด้วยแววตาออดอ้อนราวกับมีความต้องการบางอย่าง แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะเอ่ยออกไปตรง ๆ

สาวิตรีเห็นท่าทางเหมือนลูกหมาหูตกนั้นแล้วก็อดใจอ่อนไม่ได้ ถึงแม้เธอจะไม่มีวิชาอ่านใจใคร แต่สายตาที่ส่งมาน่ะ...ก็พอจะเดาได้

“แถวนี้ไม่ค่อยมีร้านอาหาร...อยากกินอะไรมั้ย”

“พี่จะทำให้เหรอ!”

รัญตะโกนเสียงดัง แววตาเปล่งประกายในทันที

สาวิตรีถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็น ย่อตัวก้มลงมองวัตถุดิบที่เหลืออยู่

“ก็...พอจะทำได้นะ”

รัญตาโตขึ้นทันที แววตาเป็นประกายยิ่งกว่าตอนเห็นลูกค้าเปิดประตูเข้ามาในร้านตัวเองเสียอีก

“กินค่ะกิน กิน ๆ กินได้ทุกอย่างเลย”

“แน่ใจนะว่ากินได้ทุกอย่าง”

“ได้ค่ะ! แค่พี่สาทำ รัญกินได้หมดเลย”

สาวิตรียืนอยู่หน้าตู้เย็นครู่หนึ่ง หยิบกล่องพลาสติกออกมาสองกล่อง กล่องหนึ่งเป็นกล่องที่ด้านในบรรจุผักหลากหลายชนิดเอาไว้ ส่วนอีกกล่องมีเนื้อหมูและเนื้อไก่เสียบไว้ไว้บาง ๆ เกือบ ๆ ยี่สิบไม้

“งั้นก็ตามพี่ไปหลังร้าน มื้อนี้รัญต้องเป็นลูกมือพี่ด้วย”

รัญขมวดคิ้วเล็กน้อย “เอ่อ พี่สาคะ รัญทำอาหารไม่เป็นค่ะ”

“ตามมาเถอะ ไม่ยาก...เด็กอนุบาลก็ทำได้”

คำบอกกล่าวของอีกฝ่ายยิ่งทำให้รัญขมวดคิ้วมากกว่าเดิม แต่ขณะเดียวกันมุมปากกลับยกยิ้มอย่างชอบใจ

สาวิตรีคนนี้มีความพิเศษที่ซ่อนอยู่ในความธรรมดาภายนอกจริง ๆ

ยิ่งได้พูดคุย ได้รู้จัก ก็ยิ่งอยากรู้จักมากขึ้น...