Home / วาย / 72 ชั่วโมงที่รักผลิบาน / บทที่ 5 อยากได้ก็ต้องได้

Share

บทที่ 5 อยากได้ก็ต้องได้

last update publish date: 2026-04-14 01:47:46

ลมกลางคืนพัดผ่านร่างสูงระหงของรัญขณะที่เธอสาวเท้าเดินออกจากซอยบ้านไม้ของสาวิตรีด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

คำพูดนิ่ง ๆ ที่ว่า ‘เด็กเอาแต่ใจไม่ใช่ทางของพี่’ ยังคงดังก้องอยู่ในหูเหมือนเสียงระฆังที่ตีเตือนสติซ้ำ ๆ รัญกดรีโมทเปิดล็อกรถสปอร์ตสีดำคันงามที่จอดอยู่อีกฝั่งของถนนใหญ่ แสงไฟหน้ารถกะพริบในทันทีราวกับกำลังรอต้อนรับเจ้าของกลับสู่พื้นที่ที่คุ้นเคย

รัญก้าวเข้าไปนั่งหลังพวงมาลัย กลิ่นเบาะหนังคลาสสิกและน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายอยู่รอบตัว ทันทีที่เธอกดปุ่มสตาร์ทเครื่องยนต์และเปิดโทรศัพท์มือถือที่ปิดไปก่อนหน้านี้ แรงสั่นสะเทือนจากสายที่ไม่ได้รับก็โหมกระหน่ำจนเครื่องค้างไปชั่วขณะ

48 Missed Calls - Baby

รัญถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พิงศีรษะลงกับพนักพิงพลางหลับตาลงนึกถึงใบหน้าสงบนิ่งของสาวิตรีที่เพิ่งไล่เธอออกมา

‘เด็กเอาแต่ใจงั้นเหรอ...แค่นี้มันยังน้อยไป’

 รัญถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แต่แล้วมือถือในมือก็สั่นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง รัญลืมตาขึ้นมองหน้าจอ เห็นชื่อ Baby กะพริบหรา

เธอนิ่งไปสามวินาทีเพื่อปรับจูนอารมณ์ ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน โทนเสียงหงุดหงิดเมื่อครู่หายไปหมด เหลือเพียงเสียงหวานนุ่มนวลที่เหมาะกับรอยยิ้มแพรวพราวใบหน้าเป็นอย่างยิ่ง

“เบบี๋ พี่ขอโทษนะคะ พอดีพี่คุยงานกับลูกค้าค่ะ แล้วแบตมือถือก็หมดด้วย เพิ่งชาร์ตเมื่อกี้เองค่ะ”

คำโกหกไหลลื่นออกจากปากโดยไม่ต้องหยุดคิด รัญสตาร์ทรถแล้วหักพวงมาลัยมุ่งหน้าสู่ถนนย่านธุรกิจใจกลางเมือง

[โถ่พี่รัญ เบลเป็นห่วงแทบแย่]

เสียงหวานจากปลายสายไม่มีวี่แววของความโกรธเคืองแม้แต่น้อย หนำซ้ำอีกฝ่ายยังเชื่อทุกคำที่รัญบอกอย่างไม่ระแคะระคาย

“อยู่ไหนคะเนี่ย อยู่บริษัทใช่มั้ย เดี๋ยวพี่รัญไปรับนะคะ ไปกินข้าวกัน”

รถสปอร์ตคันหรูเพิ่มระดับความเร็วมากขึ้นเพื่อไปให้ถึงจุดหมายโดยเร็ว เพราะตอนนี้เธอเองก็เริ่มล้าเต็มที

[ขอบคุณที่น่ารักกับเบลนะคะ ทำงานเหนื่อยแล้วยังแบ่งเวลามาให้เบลอีก เบลอยู่ที่บริษัทค่ะ]

“พี่ไม่เหนื่อยค่ะ พี่ไปหาได้ เจอกันนะคะ”

รัญกดวางสายแล้วโยนมือถือที่เพิ่งกดปุ่มปิดสปีคเกอร์โฟนไปหมาด ๆ ลงบนเบาะข้าง ๆ ใบหน้าที่เคยยิ้มหวานเมื่อครู่กลับมาเรียบเฉยทันที ดวงตาคู่คมจ้องมองถนนเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เธอเพิ่งรู้ตัวว่าการสวมหน้ากาก รัญญาวีร์ผู้แสนดี มันเริ่มทำให้เธอเหนื่อยมากกว่าที่เคยเป็นมา

ใช้เวลาไม่นานรัญก็มาถึงร้านอาหารสไตล์ฟิวชั่นบนตึกสูงระฟ้าใจกลางเมืองพร้อมกับคนข้างกายที่เธอให้คำจำกัดสถานะว่า คนคุย

บรรยากาศภายในเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศที่ถูกเซ็ตไว้ในอุณหภูมิที่พอเหมาะ แสงไฟสลัวสีส้มและเสียงเพลงแจ๊ซเบา ๆ ขับกล่อมให้ร้านดูหรูหราพรีเมียม ทุกอย่างที่นี่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ตั้งแต่ผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตาไปจนถึงพนักงานที่ยืนโค้งคำนับอย่างนอบน้อม

วันนี้เบลอยู่ในชุดเดรสเข้ารูปดูเซ็กซี่ ส่วนรัญก็ยังอยู่ในชุดสูทสีพาสเทลที่ใส่ไปงานแต่งเพื่อนสนิทตั้งแต่ช่วงเย็น

วันนี้ทั้งวันเธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองวิ่งอยู่ในสนามรบยังไงอย่างนั้น และเวลานี้เธอควรจะกลับไปนอนพักอยู่ที่บ้านแล้วด้วยซ้ำ แต่กลับต้องมานั่งปั้นหน้าระรื่นอยู่ท่ามกลางร้านอาหารหรูบนตึกระฟ้า

        วันนี้นาฬิกาชีวิตดูจะรวนไปหน่อย...

        หลังจากสั่งอาหารเสร็จเรียบร้อย ระหว่างรอ พนักงานหญิงสาวคนหนึ่งได้เดินมาที่โต๊ะของรัญพร้อมช่อดอกลิลลี่สีขาวช่อโต ช่อดอกไม้ถูกยื่นมาตรงหน้า รัญเอื้อมมือไปรับแล้วก้มหน้าอ่านการ์ดใบเล็กที่แนบมาด้านใน

        สุขสันต์วันครบรอบ 4 เดือนค่ะพี่รัญ

        เบลรักพี่รัญนะคะ...

        รัญญาวีร์เงยหน้ามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า เบลส่งรอยยิ้มกว้างมาในทันที

        “พี่รัญชอบมั้ยคะ” คนเด็กกว่าเอ่ยด้วยสายตาเป็นประกายออดอ้อน

รัญวางช่อดอกไม้ลงบนเก้าอี้ว่างข้างตัว แล้วเงยหน้าส่งยิ้ม “ขอบคุณค่ะเบบี๋ ดอกไม้สวยมากเลย”

คำชมนั้นดูไร้ซึ่งความรู้สึก และแทบไม่มีบทสนทนาใดระหว่างทั้งคู่อีก จนกระทั่งอาหารจานหรูถูกนำมาเสิร์ฟ รัญก็ตักมันเข้าปากด้วยความคุ้นชิน แต่น่าแปลกที่สเต๊กเนื้อวากิวชั้นเลิศกลับมีรสชาติจืดชืดอย่างบอกไม่ถูก

ในหัวของเธอตอนนี้กลับโหยหากลิ่นควันถ่าน กลิ่นเผ็ดร้อนของผงหม่าล่า และรสชาติขมปนหวานของน้ำผักปั่นฝีมือพี่สา เธอเผลอเบ้ปากเมื่อนึกถึงซอสเกรวี่ที่เชฟบรรจงปรุงมาอย่างดี เพราะในใจเธอกำลังเปรียบเทียบมันกับความเรียบง่ายแต่จริงใจที่เพิ่งได้รับมาจากสวนหลังบ้านหลังนั้น

“พี่รัญ...เป็นอะไรไปคะ ไม่ชอบอาหารเหรอ”

เบลเอ่ยถามพลางเอื้อมมือมากุมมือคนตรงหน้าเอาไว้ รัญยกยิ้มมุมปากบาง ๆ

“เปล่าหรอกค่ะ วันนี้งานยุ่งมากเลย”

“ถึงว่าล่ะ วันนี้พี่รัญไม่สดใสเลย งั้น...เราไปดื่มกันต่อมั้ยคะ พี่รัญจะได้ผ่อนคลาย ร้านประจำที่เรา-”

“พี่อยากกลับบ้านค่ะ”

รัญพยายามเอ่ยด้วยน้ำเสียงปกติ แต่สุดท้ายเธอก็ไม่สามารถควบคุมมันได้เลย

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเบลนั้น แม้ว่าที่ผ่านมาทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี แต่ถึงอย่างนั้นเบลก็ไม่ใช่คนที่รัญทุ่มเทให้เต็มร้อย ต่างจากอีกฝ่ายที่คิดมาตลอดว่าทั้งคู่รู้สึกแบบเดียวกัน แม้ว่ารัญไม่เคยให้สถานะก็ตาม

และเบลก็ไม่ใช่คนแรกที่อยู่ในสถานะนี้...

ก่อนหน้าเบลก็มีนางแบบสาวที่ชื่อแบม ที่รัญคุยด้วยอยู่พักหนึ่ง แต่พอมาเจอเบล รัญก็ไม่ไยดีแบมไปเสียดื้อ ๆ และตอนนี้ที่รัญได้รู้จักกับพี่สา ความรู้สึกแบบครั้งก่อนกำลังย้อนกลับมา

รัญไม่ชอบของเล่นชิ้นนี้แล้ว เพราะเธอสนุกกับของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าค้นหามากกว่า

เมื่อมื้ออาหารสิ้นสุดลง และขวดไวน์ราคาแพงเริ่มพร่องไปเกินครึ่ง เบลก็เริ่มขยับตัวเข้ามาใกล้รัญมากขึ้น แววตาของอีกฝ่ายดูจริงจังและคาดหวังในสิ่งที่เธอเฝ้ารอมาตลอดสี่เดือน

“พี่รัญคะ...เบลว่าเราคุยกันมานานพอสมควรแล้วนะ เพื่อน ๆ เบลถามกันใหญ่เลยว่าเมื่อไหร่เราจะเปิดตัวกันสักที พี่รัญให้สถานะกับเบลได้มั้ยคะ”

รัญนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอไม่ได้ดึงมือออก แต่กลับมองหน้าเบลด้วยสายตานิ่ง ๆ ทว่าดูใจดีอย่างประหลาด รอยยิ้มที่มุมปากของเธอทำเอาคนมองเดาไม่ออกเลยว่าเจ้าตัวกำลังคิดอะไรอยู่

“พี่ว่า...แบบที่เป็นอยู่ตอนนี้มันก็ดีแล้วนี่คะ หรือเบลไม่ชอบเหรอ”

น้ำเสียงของรัญนุ่มนวลแต่กลับฟังดูเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เธอจงใจใช้คำถามย้อนกลับเพื่อโยนความกดดันไปให้อีกฝ่าย

“ไม่ใช่ไม่ชอบค่ะ แต่เบลอยากให้คนอื่นรู้ว่าเราเป็นอะไรกัน ไม่อยากเป็นแค่คนคุยไปเรื่อย ๆ แบบนี้”

“เบบี๋คะ...” รัญลูบหลังมือของอีกฝ่ายเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบเด็ก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาอีกฝ่ายแล้วตั้งใจพูดอย่างช้า ๆ

“ตอนนี้เราสองคนก็ไม่ได้ปิดบังใครนี่คะ พี่ก็ยังไปรับเบบี๋ไปกินข้าว ไปชอปปิง แค่ชื่อเรียกสถานะ ไม่ต้องยึดติดหรอกค่ะ พี่ว่า มันจะทำให้เราอึดอัดเปล่า ๆ”

คำพูดของรัญทำงานได้อย่างยอดเยี่ยม เธอใช้จิตวิทยาข่มขวัญจนเบลเริ่มลังเลและไม่กล้าจะเรียกร้องต่อ เพราะกลัวว่าถ้ากดดันมากไป รัญจะเลือกเดินจากไปเหมือนที่เคยทำกับคนอื่น ๆ เพราะก่อนจะตกลงคุยกัน เบลเองก็รู้กิตติศัพท์ของรัญมาบ้างแล้ว

ลูกสาวคนเล็กของจิรเดชารัตน์ เปลี่ยนสาวไม่ซ้ำหน้า...หลายคนพูดกันแบบนี้

สุดท้ายเบลก็ได้แต่พยักหน้าเงียบ ๆ และยอมรับสถานะ คนพิเศษที่ไม่มีชื่อเรียก ต่อไป

“โอเคค่ะพี่รัญ เบลไม่ถามแล้วค่ะ ขอโทษนะคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ไม่ได้โกรธ แล้วก็ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้อีกนะคะคนดี”

รัญเอื้อมมือไปลูบแก้มขาวนวลของคนตรงหน้าเบา ๆ ใบหน้าพราวไปด้วยรอยยิ้ม

ทว่าในใจนั้น กลับนึกถึงคำพูดของพี่สา

หัดรับผิดชอบคนอื่นงั้นเหรอ...? ประโยคนี้ใช้ไม่ได้กับคนอย่างรัญญาวีร์หรอก

หลังจากส่งเบลเรียบร้อยแล้ว รัญไม่ได้มุ่งหน้ากลับบ้าน แต่เธอขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านเบเกอรีของตัวเอง ประตูกระจกอัตโนมัติเปิดออกช้า ๆ ตอนนี้ภายในร้านปิดไฟไปบางส่วนเหลือเพียงไฟสำรองทำให้บรรยากาศดูอ้างว้าง พนักงานทุกคนกลับไปหมดแล้ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบเหงาและไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ยังหลงเหลืออยู่ปะทะใบหน้าพร้อมกับกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดฆ่าเชื้อที่ยังไม่แห้งดี

รัญเดินตรงเข้าไปยังห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์นำสมัยราคาแพง เธอทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ทำงานหนังแท้ พลางหยิบแฟ้มรายงานยอดขายประจำวันและสรุปผลกำไรรายเดือนที่วางกองอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนเข้ากับดวงตาที่เริ่มอ่อนล้าของเธอ

กราฟยอดขายในแฟ้มแสดงตัวเลขที่ค่อย ๆ ดิ่งลงอย่างต่อเนื่อง แม้จะยังไม่เข้าขั้นวิกฤต แต่มันก็น่ากังวลสำหรับแบรนด์ที่ทุ่มงบการตลาดไปอย่างมหาศาล

“เป็นแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย” รัญกวาดสายตาอ่านรายละเอียดรายงานยอดขายอย่างตั้งใจ

“วัตถุดิบก็นำเข้าจากฝรั่งเศส เชฟก็จ้างมาจากสถาบันระดับโลก การตลาดก็ทุ่มไม่อั้น แต่ทำไมกราฟมันถึงหัวทิ่มลงแบบนี้”

รัญกุมขมับพลางหลับตาลง ภาพร้านไม้เก่า ๆ ในซอยแคบที่มีคนยืนต่อแถวกันอย่างมีความสุขลอยเข้ามาในหัว ภาพพี่สาที่ทักทายลูกค้าทุกคนอย่างเป็นกันเอง ภาพน้ำผักปั่นขม ๆ ที่แฝงไปด้วยความห่วงใย ทุกอย่างในร้านของพี่สามันมีจิตวิญญาณซึ่งเป็นสิ่งที่ห้องทำขนมอันทันสมัยของรัญไม่มี

รัญวางรายงานยอดขายลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเสียงดังปัง ความเงียบในห้องทำงานทำให้อีโก้ในตัวเธอยิ่งพลุ่งพล่าน เธอพิงหลังกับพนักเก้าอี้พลางนึกถึงประโยคสุดท้ายของพี่สาที่บอกให้เธออย่ากลับมาที่นั่นอีก

“เด็กเอาแต่ใจงั้นเหรอ? แล้วมันทำไมล่ะ?”

รัญพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนล้าเป็นความท้าทาย เธอรู้แล้วว่าคำตอบที่จะช่วยร้านของเธอได้ ไม่ได้อยู่ในแฟ้มรายงานเล่มนี้ แต่มันอาจจะอยู่ที่สาวิตรีก็เป็นได้

“พี่เปิดร้านขนมมาตั้งสิบปี ทำไมเรื่องแค่นี้พี่จะช่วยรัญไม่ได้...นอกซะจาก พี่ไม่อยากช่วย”

รัญควงปากกาด้ามสีทองในมือไปมา พร้อมกับในหัวก็คิดแผนการบางอย่าง

“รัญช่วยเป็นไม้กันหมาจัดการกับแฟนเก่าพี่ทั้งที...แค่หม่าล่ามื้อเดียวมันไม่พอหรอก หึ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • 72 ชั่วโมงที่รักผลิบาน   บทที่ 7 ของหวานที่อร่อยที่สุด

    ค่ำคืนนี้ยาวนานกว่าปกติ แสงไฟนีออนสีชมพูหม่นจากป้ายร้านด้านล่างสาดสะท้อนขึ้นมาถึงหน้าต่างกระจกของห้องพักชั้นสาม กลายเป็นเงารำไรที่วาดผ่านเตียงกว้าง กลิ่นอายในห้องยังคงเป็นส่วนผสมที่ลงตัวระหว่างน้ำหอมแนวดาร์กของรัญญาวีร์และกลิ่นโลชั่นแป้งเด็กอ่อนนุ่มของสาวิตรี แต่วันนี้มีกลิ่นหอมของ ดอกกุหลาบอังกฤษ จากกระถางริมระเบียงที่รัญซื้อให้เมื่อวันวาเลนไทน์โชยเข้ามาด้วย เพิ่มบรรยากาศให้ความเงียบสงัดนี้ดูเย้ายวนใจมากกว่าที่เคยสาวิตรีเอนกายอยู่บนที่นอนหนานุ่ม เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เส้นผมยังมีความชื้นจาง ๆ ทิ้งตัวลงบนหมอนสีขาวสะอาด ร่างกายที่เคยล้าจากการทำขนมมาทั้งวันดูผ่อนคลายลงภายใต้ชุดนอนผ้าไหมลื่นสีครีม ทว่าความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อแรงยุบตัวของเตียงข้างกายบอกให้รู้ว่า เจ้าหมาป่า ในคราบหมาเด็กกำลังคืบคลานเข้ามาหา“พี่สาคะ...”รัญญาวีร์กระซิบ เสียงของเธอทุ้มต่ำและแหบพร่ากว่าปกติรัญขยับตัวเข้ามาชิดจนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดอยู่ที่ซอกคอขาว เธอสวมเพียงเสื้อกล้ามตัวบาง และกางเกงนอนผ้าแพรขายาวที่สวมไว้อย่างหมิ่นเหม่ ผิวพรรณของรัญที่ได้รับการดูแลอย่างดีสะท้อนแสงไฟสลัวดูเนียนละเอียด แขนเรียวพาดผ่านเอว

  • 72 ชั่วโมงที่รักผลิบาน   ตอนพิเศษ 6 รดน้ำดำหัว (ที่รัก)

    แสงแดดยามบ่ายของเดือนเมษายนแผดเผาลงมายังผืนดินของฟาร์มเกษตรแห่งหนึ่งในจังหวัดนครปฐม แต่ความร้อนกลับไม่สามารถทำลายความสดชื่นและความรื่นเริงของเทศกาลสงกรานต์ไปได้วันนี้บรรยากาศรอบฟาร์มถูกตกแต่งด้วยพวงมโหตรซึ่งเป็นกระดาษสีสันสดใสที่พริ้วไหวตามสายลมเย็น ๆ ที่พัดมาจากทุ่งหญ้า กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกมะลิและน้ำอบไทยลอยฟุ้งไปทั่ว ผสมผสานกับกลิ่นหญ้าและกลิ่นอายของธรรมชาติที่คุ้นเคยวันนี้รัญสวมเสื้อยืดตัวหลวมทับด้วยเชิ้ตสีดำแขนสั้น กางเกงขาสั้นสีเบจ และรองเท้าแตะคีบสีน้ำเงิน ผมยาวสีดำถูกมัดรวบหลวม ๆเธอยืนหมุนตัวไปมาหน้ากระจกบานใหญ่ในห้องพักชั้นสองของบ้านไม้ทรงไทย พยายามจัดทรงผมหางม้าให้ดูเรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ใบหน้าที่เคยดูเคร่งขรึมในตอนทำงาน ตอนนี้กลับดูสดใสและตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด“ที่รักคะ รัญแต่งตัวแบบนี้ดูโอเคมั้ยคะ? เรียบร้อยพอมั้ยคะ”รัญหันไปถามคนรักที่กำลังนั่งทำขันน้ำอบอยู่บนเตียงสาวิตรียิ้มละมุน วันนี้เธออยู่ในชุดเสื้อลายดอกสีอ่อน กางเกงขาสั้นสีฟ้า ผมยาวประบ่าถูกรวบครึ่งศีรษะดูน่ารักมากทีเดียว“โอเคมากเลยค่ะ ดูสดใสเข้ากับเทศกาลดีออก พ่อกับแม่พี่ท่านไม่ถือสาเรื่องการแต่งตัว

  • 72 ชั่วโมงที่รักผลิบาน   ตอนพิเศษ 5 หมอดูหมอเดา

    ท้องฟ้าที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยาในเช้าวันหยุดนี้ดูแจ่มใสเป็นพิเศษ รัญญาวีร์และสาวิตรีตัดสินใจจัดทริป ไหว้พระ 9 วัด เพื่อเสริมสิริมงคลให้กับชีวิตคู่และกิจการที่กำลังเติบโตอย่างต่อเนื่องวันนี้รัญอยู่ในชุดกางเกงผ้าลินินสีครีมดูทะมัดทะแมง เดินจูงมือคนรักที่สวมชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตา ทั้งคู่ดูเหมือนกิ่งทองใบหยกที่เดินสายทำบุญด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยศรัทธาจนกระทั่งเดินทางมาถึงวัดที่ 9 ซึ่งเป็นวัดเก่าแก่นอกเกาะเมือง บรรยากาศรอบข้างค่อนข้างร่มรื่นด้วยต้นไม้ใหญ่ แต่ในความสงบนั้น รัญญาวีร์กลับสัมผัสได้ถึงสายตาแปลก ๆ จากใต้ต้นโพธิ์ใหญ่หน้าวิหาร“พี่สาคะ รัญว่าเราไหว้พระประธานข้างในเสร็จแล้วรีบกลับกันเถอะ รัญรู้สึกไม่ค่อยดีกับตรงนั้นเลย” รัญกระซิบบอกคนรัก“คิดมากไปรึเปล่าคะ นี่ในวัดนะคะไม่มีอะไรหรอก” สาวิตรียิ้มปลอบใจแต่ทันทีที่ทั้งคู่เดินก้าวพ้นประตูวิหารออกมาเพื่อจะไปยังที่จอดรถ หญิงชราท่าทางประหลาดที่สวมชุดนุ่งขาวห่มขาวแต่ดูมอมแมมก็เดินเข้ามาดักหน้า พร้อมกับจ้องเขม็งไปที่ทั้งคู่ด้วยสายตาที่ดูน่ากลัว“หยุดก่อนแม่หนู!” หญิงชราผู้นั้นตะโกนขึ้นจนนักท่องเที่ยวคนอื่นหันมามอง“ดวงของพวกแกสองคนน่ะ

  • 72 ชั่วโมงที่รักผลิบาน   ตอนพิเศษ 4 เทรนด์ดอกบัวของเจนซี

    บ่ายวันหยุดที่อากาศในกรุงเทพค่อนข้างร้อนระอุ รัญญาวีร์สังเกตเห็นความผิดปกติของแฟนสาวมาตั้งแต่ช่วงเช้า สาวิตรีเอาแต่นั่งจ้องหน้าจอมือถือพลางใช้นิ้วเลื่อนดูรูปภาพในโซเชียลมีเดียซ้ำแล้วซ้ำเล่า บางครั้งก็แอบถอนหายใจยาวจนรัญที่กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ใกล้ ๆ ต้องละสายตาจากสมุดบัญชีร้านขึ้นมามอง“เป็นอะไรรึเปล่าคะที่รัก ตั้งแต่เช้ามาพี่ถอนหายใจไปแปดสิบครั้งแล้วนะคะ”“บ้า ไม่เยอะขนาดนั้นสักหน่อย” สาวิตรีหันไปมองค้อนแล้วถอนหายใจออกมาอีกครั้ง“นั่นไง ถอนหายใจอีกแล้ว แล้วนั่นดูอะไรอยู่คะ”รัญขยับเข้าไปแล้วชะโงกหน้าดูหน้าจอมือถือของคนรัก ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือเหล่าอินฟลูเอนเซอร์และวัยรุ่นเจนซี (Gen Z) ที่กำลังฮิตเทรนด์ถือดอกบัวสีชมพูฉลุกลีบอย่างประณีต ถ่ายรูปคู่กับสถาปัตยกรรมวัดเก่าหรือกำแพงวังในชุดไทยประยุกต์ดูละมุนตา“นั่นมันคอนเทนต์ดอกบัวที่กำลังฮิตตอนนี้นี่คะ”รัญเองก็เห็นภาพเหล่านี้บ่อย ๆ ผ่านหน้าฟีดมือถือ เมื่อเห็นคนรักเลื่อนดูรูปภาพเหล่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอก็พอจะเข้าใจสาเหตุที่ทำให้สาวิตรีถอนหายใจนับครั้งไม่ถ้วนในวันนี้“รูปพวกนี้สวยจังเลยนะรัญ ดอกบัวสีชมพูตัดกับผ้าสไบ พี่เห็นแล้วรู้สึกว่ามั

  • 72 ชั่วโมงที่รักผลิบาน   ตอนพิเศษ 3 สาวิตรีบาร์เบอร์

    ทุกวันที่หนึ่งและสิบหกของเดือน ร้านเบเกอรีจะปิดทำการ ด้วยเหตุผลที่ว่า วันหวยออกบรรยากาศมักจะเงียบ และเพื่อให้พนักงานได้หยุดพักด้วยและวันนี้ก็เป็นวันที่สิบหก บรรยากาศภายในร้านจึงเงียบกว่าปกติ แสงแดดอ่อน ๆ ทอดผ่านกระจกหน้าร้านเข้ามายังเคาน์เตอร์ไม้ที่ไร้กลิ่นขนมปังอบใหม่ แต่กลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นสะอาดของน้ำยาถูพื้นและกลิ่นหอมของดอกไม้จาง ๆรัญญาวีร์นั่งอยู่บนโซฟาในห้องพักชั้นสาม เธอส่องกระจกบานเล็กในมือพลางใช้นิ้วม้วนปลายผมที่เริ่มยาวระต้นคออย่างขัดใจ ผมทรงเดิมที่เคยเซตมาอย่างดีเริ่มดูยุ่งเหยิงและหนาเกินไปจนรำคาญสายตา“พี่สาคะ...” รัญเอ่ยเสียงลากยาว สองตาจ้องมองร่างบางที่กำลังนั่งอ่านนิตยสารเบเกอรีอยู่ข้าง ๆ“ว่าไงคะ” สาวิตรีละสายตาจากหน้ากระดาษ หันมามองแฟนเด็กที่ทำหน้ามุ่ย“รัญว่าผมรัญยาวไปแล้วค่ะ มันจิ้มคอจิ้มหูไปหมดเลย รัญอยากตัดผม...”“งั้นไปตัดพรุ่งนี้มั้ยคะ ตอนที่ออกไปซื้อของที่ห้าง รัญแวะไปตัดผมก็ได้ค่ะ พี่ไปซื้อของคนเดียวได้สบายมาก”สาวิตรีเสนอแนวทางอย่างใจดี แต่แฟนเด็กของเธอกลับส่ายหน้าพลางทำหน้ามุ่ย“ไม่เอาค่ะ รัญไม่อยากไป ไม่อยากเจอคนเยอะ ไม่อยากไปนั่งรอคิว” รัญขยับตัวเข้าไป

  • 72 ชั่วโมงที่รักผลิบาน   ตอนพิเศษ 2 วาเลนไทน์แบบรัญ

    บรรยากาศในร้านขนมวันนี้อบอวลไปด้วยความหอมหวานมากกว่าปกติ กลิ่นสตรอว์เบอร์รีสดและช็อกโกแลตเกรดพรีเมียมลอยฟุ้งไปทั่วร้าน รัญญาวีร์สั่งตกแต่งร้านด้วยลูกโป่งหัวใจโทนสีชมพูและไฟนีออนรูปหัวใจสีแดงสลัว เพื่อต้อนรับเทศกาลวาเลนไทน์ที่เวียนมาถึงลูกค้าคู่รักทยอยเข้ามาจับจองที่นั่งตั้งแต่ช่วงสาย เกี๊ยววิ่งวุ่นกับการเป็นตากล้องรับถ่ายรูปฟรี ในมือเธอมีกล้องถ่ายรูปโพลารอยด์ที่สามารถรอรับรูปได้เลย เป็นหนึ่งในสิทธิพิเศษสำหรับลูกค้าที่มาใช้บริการเป็นคู่แน่นอนว่ากิจกรรมนี้รัญเป็นคนคิด และจ้างเกี๊ยวมารับงานพิเศษ ซึ่งผลตอบรับดีเกินคาด ลูกค้าที่มาซื้อขนมปังวันนี้ต่างก็ยิ้มกริ่มกันทุกคน เพราะนอกจากได้ขนมปังอร่อย ๆ กลับบ้านแล้ว ยังได้ภาพถ่ายคู่กับคนรักที่มีฉากหลังเป็นร้านของรัญ กลับไปเป็นที่ระลึกอีกด้วยส่วนสาวิตรีก็ยุ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์กับการแพ็ก กล่องขนมเซตวาเลนไทน์ ซึ่งเธอคิดค้นขนมปังสูตรพิเศษที่สอดไส้สตรอว์เบอร์รีลูกโต และมีจำหน่ายแค่วันที่สิบสี่กุมภาพันธ์วันเดียวเท่านั้น จึงทำให้มียอดจองถล่มทลายรัญญาวีร์เดินตรวจความเรียบร้อยรอบร้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ในมือของเธอถือไอแพดคอยเช็กคิวลูกค้า แต่สายตามักจะเ

  • 72 ชั่วโมงที่รักผลิบาน   บทที่ 11 บังเอิญโลกกลม

    ไม่ทันขาดคำ วรารักษ์ หรือ รัก พี่สาวคนโตของตระกูลจิรเดชารัตน์ก็เดินออกมาหน้าบ้านเพื่อจะรับเค้กพร้อมกับไทน์แฟนเด็กของเธอที่ยิ้มกว้างมาแต่ไกล และพี่รักก็ชะงักไปทันทีเมื่อเห็นน้องสาวตัวเองลงมาจากรถเก๋งคันเล็กพร้อมกับผู้หญิงอีกคน “รัญ...” วรารักษ์ขมวดคิ้วเบา ๆ “มาทำอะไรที่นี่เนี่ย วันนี

  • 72 ชั่วโมงที่รักผลิบาน   บทที่ 10 เด็กดี

    เมื่อกลับมายังพื้นที่ทำขนมเล็ก ๆ ในบ้านไม้หลังที่รัญคุ้นชินไปแล้ว เธอก็เข้าสู่โหมดเด็กดีโดยที่สาวิตรีไม่ต้องบอก ผ้ากันเปื้อนที่แขวนไว้ยังมุมเดิม รัญหยิบมาสวมใส่อัตโนมัติ จัดการรวบผมและใส่หมวกคลุมผมอย่างที่เคยทำ ทุกอย่างเป็นไปอย่างคล่องแคล่วประหนึ่งว่าเธอกลายเป็นผู้ช่วยของสาวิตรีแบบเต็มตัวไป

  • 72 ชั่วโมงที่รักผลิบาน   บทที่ 8 บล็อกทุกคน

    การรอคอยสิ้นสุดลง เมื่อรัญตื่นขึ้นมาในเช้าวันพุธ วันนี้เธอดีดตัวลุกจากเตียงตั้งแต่นาฬิกายังไม่ปลุก ดวงอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า เพราะมันเป็นเวลาตีห้าใช้เวลาไม่นานในการอาบน้ำแต่งตัว รัญก็พาตัวเองมาอยู่หน้าบ้านของสาวิตรีที่ยังคงปิดเงียบรัญญาวีร์จ้องมองไปยังประตูรั้วไม้ที่ยังคงคล้องโซ่สนิท แสงสลัวย

  • 72 ชั่วโมงที่รักผลิบาน   บทที่ 7 เหมือนขาดอะไรไป

    ประตูบ้านของสาวิตรีถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับหนึ่งประโยคที่ดังลั่น“แล้วเรื่องที่เราเป็นแฟนกันแล้วล่ะคะ?”“ว่าไงนะ?”เจ้าของบ้านหันมามองค้อน เธอคิดว่าเรื่องนี้จะจบไปแล้วซะอีกและเธอก็คิดว่ารัญกลับไปแล้วด้วยซ้ำ แต่เจ้าตัวดันมายืนหน้าจ๋องอยู่ตรงหน้า“รัญบอกแฟนเก่าพี่สาไปแล้วว่ารัญเป็นแฟนปัจจุบันของพ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status