Mag-log inAng gabi na dapat ay puno ng saya dahil sa pagkakaayos namin ni Riguel ay biglang naging kulay kahel at pula. The heat was instantaneous. Ang lumang barn, na gawa sa tuyong kahoy at puno ng mga mamahaling sasakyan at dayami, ay naging isang higanteng sulo sa gitna ng kadiliman ng Scott Estate."LILY!" Ang sigaw ko ay halos mapatid ang aking lalamunan.Nakita ko siya. Sa maliit na bintana sa ikalawang palapag ng barn, ang maliit na kamay ni Lily ay humahampas sa salamin. The smoke was thick, black, and suffocating, swirling around her like a hungry beast."Sofia, stay back!" sigaw ni Riguel. Hubad na ang kanyang suit jacket, at ang kanyang puting polo ay basang-basa na ng pawis."Hindi ko siya pwedeng iwan, Riguel! Charlotte is out of her mind!"Sa ibaba ng barn, nakita namin si Charlotte. She was laughing—isang matinis at nakatatawang tunog na mas nakakatakot pa sa lagitik ng apoy. She was holding a gasoline canister, her clothes stained with soot."Burn! Burn it all!" sigaw ni Char
Ang byahe pabalik sa mansyon mula sa villa ay ang pinakatahimik na sandali ng buhay ko. Hawak ni Riguel ang manibela nang napakahigpit na tila ba madudurog ang balat nito. Sa backseat, mahimbing na natutulog si Lily, pagod mula sa takot at gulo ng nagdaang mga oras. Pero ako? Ang isip ko ay tila isang bagyo.*Bella.* Ang kapatid ko sa labas. Ang babaeng buong buhay ay itinuring akong karibal. Bakit siya nandito? At paano niya nalaman ang tungkol sa kwintas?"Riguel, makinig ka sa akin," panimula ko, ang boses ko ay nanginginig. "Hindi ko alam kung anong ginagawa ni Bella dito, pero kilala ko siya. She’s manipulative. Gagawin niya ang lahat para makuha ang gusto niya."Hindi lumingon si Riguel. Ang kanyang panga ay nananatiling matigas. "Sabi ng security, may dala siyang ebidensya, Sofia. Isang kwintas na kaparehong-kapareho ng sa iyo. At isang litrato nating dalawa noong bata pa tayo.""Pero ako ang kasama mo noon! Ako ang binigyan mo ng kwintas!""Alam ko ang nararamdaman ko, Sofia.
Ang pag-alis ni Charlotte ay nag-iwan ng isang malaking puwang sa mansyon, pero sa halip na katahimikan, tila napuno ito ng isang bagong uri ng enerhiya. For the first time since I arrived at the Scott Estate, hindi ko naramdaman na may matalas na matang nakabantay sa bawat galaw ko. Pero alam ko, hindi pa tapos ang lahat. Charlotte’s parting words—na hindi ako karapat-dapat—ay tila isang sumpa na nakabitin sa hangin."Sofia, handa ka na ba?"Napalingon ako sa pintuan ng kwarto ko. Nakatayo doon si Riguel. He wasn't in his dusty work clothes. He was wearing a dark navy polo shirt that hugged his broad shoulders perfectly, and his hair was neatly styled."Saan ba talaga tayo pupunta?" tanong ko habang kinakabit ang aking gintong hikaw. I chose a simple but elegant sundress—floral, light, and very 'Pinterest aesthetic.'"Sabi mo, namimiss mo ang siyudad. I can't take you back to Manila yet, but I can show you that the province has its own version of luxury," sabi niya, may maliit na n
Ang umaga pagkatapos ng pag-amin ni Riguel ay tila nababalot ng isang kakaibang katahimikan. Hindi na ito ang nakabibinging katahimikan ng takot, kundi isang uri ng paghihintay—isang "calm before the storm." Habang pinapanood ko ang sikat ng araw na tumatama sa bintana ng kwarto ni Lily, alam ko sa loob ko na hindi titigil si Charlotte. Kagabi, nakita ko ang poot sa kanyang mga mata nang paalisin siya ni Riguel. Hindi siya ang tipo ng tao na tumatanggap ng pagkatalo nang ganoon na lang. "Lily, breakfast is here," masiglang sabi ko. Dinala ko ang tray sa kwarto niya. Pinilit kong gawing espesyal ang pagkain niya—pancakes na may hugis puso at sariwang gatas. Pinapanood ko siyang kumain. Dahan-dahan ang bawat subo niya, tila ba tinitiyak niya kung totoo bang sa kanya ang pagkaing iyon. It broke my heart every single time. Paanong ang isang lalakeng kasing-kapangyarihan ni Riguel ay hinayaang maging ganito ang kalagayan ng sarili niyang kadugo? "Sofia?" Napalingon ako sa pinto. N
Hindi ako nakatulog nang maayos pagkatapos ng komprontasyon namin ni Riguel. Ang bawat salita niya—ang pag-amin niya ng guilt tungkol sa kapatid niya—ay paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko. Pero mas nanaig ang galit ko para kay Lily. I couldn’t just sit around and wait for Riguel to "talk" to Charlotte. I knew women like Charlotte; they don't listen to talk. They only understand power.Alas-siyete pa lang ng umaga, bumangon na ako. I wore a simple white linen shirt and jeans, tied my hair up in a practical ponytail, and marched straight to the kitchen.Doon, naabutan ko si Charlotte na nagtitimpla ng kape, habang si Lily ay nakaupo sa isang maliit na bangko sa sulok, kinakain ang isang pirasong tuyong tinapayy."Charlotte," tawag ko. My voice was calm but cold as steel.Nilingon niya ako, isang mapanuyang ngiti ang agad na sumilay sa kanyang labi. "Good morning, Madam. Ang aga niyo yata para sa isang 'city princess.' Gusto niyo ba ng kape?""I want Lily’s things moved to the guest ro
Hindi ako nakatulog nang maayos pagkatapos ng nangyari sa hapunan. Bawat pikit ko, ang nakikita ko ay ang malamig na mga mata ni Riguel at ang takot sa mukha ni Lily. The mansion felt like a living creature, breathing and groaning in the middle of the night. Ang tunog ng mga sanga ng puno na humahampas sa bintana ko ay tila mga daliri na kumakatok, naghahanap ng paraan para makapasok.Pagsapit ng madaling araw, hindi ko na matiis ang katahimikan ng kwarto ko. I needed to move. I needed to see if Lily was okay. Nagsuot ako ng isang makapal na cardigan at dahan-dahang binuksan ang pinto. The hallway was pitch black, save for the faint moonlight filtering through the high windows.Naglakad ako nang nakapaa para hindi lumikha ng ingay. I remembered the direction Lily went yesterday. Dinala ako ng mga paa ko sa dulo ng kabilang wing, kung saan mas lalong luma at madilim ang paligid. This part of the mansion felt abandoned. Ang mga wallpaper ay nagbabakbak na, at ang amoy ng amag ay mas lal







