Chapter 5

Ang umaga pagkatapos ng pag-amin ni Riguel ay tila nababalot ng isang kakaibang katahimikan.

Hindi na ito ang nakabibinging katahimikan ng takot, kundi isang uri ng paghihintay—isang "calm before the storm." Habang pinapanood ko ang sikat ng araw na tumatama sa bintana ng kwarto ni Lily, alam ko sa loob ko na hindi titigil si Charlotte.

Kagabi, nakita ko ang poot sa kanyang mga mata nang paalisin siya ni Riguel. Hindi siya ang tipo ng tao na tumatanggap ng pagkatalo nang ganoon na lang.

"Lily, breakfast is here," masiglang sabi ko.

Dinala ko ang tray sa kwarto niya. Pinilit kong gawing espesyal ang pagkain niya—pancakes na may hugis puso at sariwang gatas. Pinapanood ko siyang kumain. Dahan-dahan ang bawat subo niya, tila ba tinitiyak niya kung totoo bang sa kanya ang pagkaing iyon. It broke my heart every single time. Paanong ang isang lalakeng kasing-kapangyarihan ni Riguel ay hinayaang maging ganito ang kalagayan ng sarili niyang kadugo?

"Sofia?"

Napalingon ako sa pinto. Nakatayo doon si Riguel.

Hindi na siya naka-boot at maong. He was wearing a tailored charcoal suit, his hair slicked back. This was the Billionaire look. This was the man who ruled boardrooms, not just fields.

"I’m leaving for the city for a few hours. May kailangang ayusin sa opisina," sabi niya. Ang boses niya ay walang emosyon, pero hindi na rin ito kasing talim ng dati.

"Okay. Mag-iingat ka," sagot ko, pilit na hindi nagpapakita ng epekto ng hitsura niya sa akin.

Bakit ba ang gwapo niya kapag naka-suit?

Tumitig siya sa akin ng ilang segundo, pagkatapos ay kay Lily. "Stay in the house. And... watch out for Charlotte. I’ve warned her, but she’s been with the Scotts for a long time. She thinks she owns this place."

"I can handle her, Riguel. Mas mag-alala ka sa sarili mo," matapang na sagot ko.

Tumango siya at umalis. Nang marinig ko ang pag-andar ng kanyang sasakyan, doon ko lang naramdaman ang bigat sa dibdib ko. I was alone with Charlotte.

Pagkalipas ng ilang oras, habang tinutulungan ko si Lily sa kanyang drawing, pumasok si Charlotte sa kwarto. Wala na ang galit sa mukha niya. Sa halip, isang plastik na ngiti ang nakapaskil sa kanyang mga labi.

"Madam, pasensya na po sa nangyari kahapon. Masyado lang po akong naging emosyonal," sabi niya, pilit na nagpapakumbaba. "Bilang pambawi, may dumating pong package para sa inyo mula sa siyudad. Iniwan po ng delivery rider sa lumang gate sa dulo ng farm. Ayaw daw po pumasok dahil baka maligaw."

Napakunot ang noo ko. "Package? Wala akong inaasahang package."

"Baka po mula kay Sir Manuel? Ang sabi po ay urgent."

Nang marinig ko ang pangalan ni Papa, bigla akong kinabahan. Baka may nangyari sa kanya.

Baka may kailangan siyang pirmahan. "Nasaan ang gate na 'yon?"

"Doon po sa likod ng malaking barn. It’s a bit of a walk, but if you want, I can stay here with Lily."

Tumingin ako kay Lily. She looked at me with those big, worried eyes. Sumenyas siya na parang ayaw niya akong paalisin. Pero ang isip ko ay nasa kalagayan ni Papa.

"Okay. I’ll be back in fifteen minutes. Huwag mong lalapitan si Lily, Charlotte. Manatili ka lang sa labas ng pinto," babala ko.

"Opo, Madam. Makakaasa kayo."

Mabilis akong lumabas ng mansyon. Ang init ng araw ay tumitindi habang naglalakad ako patungo sa dulo ng farm. Lumampas ako sa malaking barn kung saan ko nakita ang mamahaling sasakyan ni Riguel noon. Pero habang palayo ako nang palayo sa mansyon, lalong tumatahimik ang paligid.

Pagdating ko sa gate, wala akong nakitang delivery rider. Walang package. Ang tanging naroon ay isang lalakeng nakasandal sa puno, naninigarilyo. He looked like a local thug—marumi ang damit at may tattoo sa braso.

"Excuse me, may nakita ka bang delivery rider dito?" tanong ko.

The man smirked. Inihulog niya ang sigarilyo niya at lumapit sa akin. "Ikaw ba si Sofia? Ang asawa ng asyendero?"

"Sino ka? Paano mo nalaman ang pangalan ko?"

"May nagbayad sa akin para makipagkita sa iyo, ganda. Sabi nila, bored ka na raw sa asawa mong suplado. Gusto mo raw ng... kaunting saya."

My blood ran cold. This was a setup. Agad akong tumalikod para bumalik sa mansyon, pero hinablot niya ang braso ko.

"Saan ka pupunta? Hindi pa tayo nag-uumpisa."

"Bitawan mo ako! I’ll scream!"

"Sumigaw ka. Walang makakarinig sa iyo dito," sabi niya, pilit akong hinahatak sa madilim na bahagi ng mga puno.

Kinalaban ko siya. I used my heels to stomp on his foot and my nails to scratch his face. "Tulong!

Riguel!"

Habang nagpupumiglas ako, narinig ko ang mabilis na yabag ng mga paa. I expected it to be one of the farmhands, or maybe Riguel miraculously returning. Pero laking gulat ko nang makita ko si Lily.

She was running—or rather, limping as fast as her weak leg could carry her. She was holding a large, heavy gardening shears.

"Lily! Go back!" sigaw koo.

But Lily didn't listen. With a look of pure rage that I’ve never seen on a child, she lunged at the man and stabbed the shears into his thigh.

"AAAGH! Putang-ina!" sigaw ng lalake, nabitawan niya ako habang hawak-hawak ang dumudugong hita niya.

Kinuha ko ang pagkakataon. Hinila ko si Lily at tumakbo kami pabalik sa mansyon. Kahit hirap siyang lumakad, binuhat ko siya. My heart was pounding so hard I thought it would burst.

Pagdating namin sa harap ng mansyon, doon ko nakita ang sasakyan ni Riguel. He was back early.

"Riguel!" sigaw ko, hingal na hingal.

Bumaba si Riguel sa sasakyan, ang mukha niya ay agad na naging madilim nang makita niya ang hitsura ko—ang gulo-gulong buhok ko at ang mga gasgas sa braso ko. At ang duguang gardening shears na hawak pa rin ni Lily.

"What happened?! Sofia!" lumapit siya sa amin, kinuha si Lily mula sa bisig ko.

"Charlotte... she set me up. May lalakeng naghihintay sa gate. She sent me there!"

Eksaktong lumabas si Charlotte mula sa mansyon, kunwari ay gulat na gulat. "Master! Buti andito na kayo! Nakita ko si Madam na tumatakbo palabas kanina para makipagkita sa isang lalake! Sinubukan ko siyang pigilan pero ayaw niyang makinig! Sabi niya, sawa na raw siya sa inyo—"

"Shut up, Charlotte!" sigaw ni Riguel. Ang boses niya ay parang kulog na yumanig sa buong paligid.

Lumapit si Riguel kay Charlotte. He gripped Charlotte’s shoulder so hard she winced. "I told you to watch out for her. Hindi ko sinabing gumawa ka ng kwento."

"Master, totoo ang sinasabi ko! Tumingin kayo sa kwarto niya! May mga sulat doon mula sa lalakeng 'yun!"

"Pumunta tayo sa gate," malamig na sabi ni Riguel.

Hinila niya si Charlotte patungo sa gate, habang karga pa rin niya si Lily at hawak ang kamay ko.

Pagdating namin doon, nakita namin ang lalakeng nakaupo sa lupa, namimilipit sa sakit.

"Sino ang nag-utos sa iyo?" tanong ni Riguel. He didn't even yell. The calmness in his voice was scarier than any scream.

Ang lalake, sa takot kay Riguel, ay agad na itinuro si Charlotte. "Siya! Siya ang nagbigay sa akin ng pera! Sabi niya, takutin ko lang 'yung babae at kumuha ng litrato na magkasama kami!"

Natahimik ang lahat. Charlotte’s face turned pale as a ghost.

Riguel looked at Charlotte, and for the first time, I saw no pity in his eyes. Only pure, unadulterated coldness. "Ten years, Charlotte. Binigyan kita ng tiwala dahil sa kapatid ko. Pero ang saktan ang asawa ko at gamitin ang bata para sa mga laro mo? That is where it ends."

"Master, please! Ginagawa ko lang ito para sa inyo! Hindi siya karapat-dapat—"

"Leave," Riguel whispered. "Ngayon din. Kung ayaw mong mabulok sa kulungan, umalis ka sa asyendang ito bago lumubog ang araw. And if I ever see your face near Lily or Sofia again, I will destroy you."

Nang makaalis si Charlotte, dinala kami ni Riguel pabalik sa loob. He was surprisingly gentle. He cleaned my scratches and then spent an hour sitting by Lily’s bed.

"She saved me, Riguel," bulong ko habang pinapanood namin si Lily na mahimbing nang natutulog. "She limped all the way to the gate just to protect me."

Riguel reached out and took my hand. This time, he didn't pull away. "I was wrong about a lot of things, Sofia. I thought by ignoring the problems in this house, they would disappear. But you... you forced me to look."

"Isang araw pa lang ito, Riguel. Marami pa tayong kailangang ayusin."

Tumingin siya sa akin, ang kanyang asul na mga mata ay tila naglalambot. "Salamat, Sofia. For not giving up on her. And for not giving up on... this."

I felt a spark of something new. Hindi na lang ito tungkol sa utang ni Papa. May namumuo nang bago sa pagitan namin. Pero sa likod ng isip ko, naaalala ko ang necklace ko. *The Sun and the Moon.

Alam kong tapos na ang laban kay Charlotte. Pero ramdam ko, may mas malaking bagyo pang darating. Isang sikreto na magpapayanig sa pundasyon ng Scott Estate.

"Magpahinga ka na," sabi ni Riguel, hinalikan niya ang noo ko bago siya lumabas.

Naiwan akong mag-isa sa dilim, hawak ang aking necklace. *Wait for me, Sofia,* ang bulong ng alaala sa isip ko. Sino ka nga ba, Riguel Scott? At ikaw ba ang batang matagal ko nang hinahanap?