Mag-log inGood night <3
Kinabukasan, maaga akong nagising. Ang sikat ng araw ay banayad na tumatagos sa malalaking bintana ng aking kwarto. Pagmulat ko, ang unang hinanap ng mga mata ko ay ang aking paboritong companion.At naroon siya. Si Mr. Robot.Nakatayo siya sa gilid ng bintana, tuwid na tuwid, nakaharap sa labas na tila nagmamasid sa buong perimeter ng mansyon. Suot pa rin niya ang puting V-neck shirt at gray sweatpants na ipinasuot ko sa kaniya kahapon.Ang liwanag ng araw ay nagbibigay-diin sa perpektong hulma ng kaniyang malalapad na balikat at matitipunong braso.“Good morning, Mr. Robot!” masigla kong bati, nag-inat at bumangon mula sa kama.Dahan-dahan siyang lumingon. Ang kaniyang mga mata ay madilim at walang emosyon, tulad ng inaasahan ko mula sa isang perpektong makina. Ngunit may napansin akong kakaiba. Ang kaniyang panga ay bahagyang nakakuyom, at ang kaniyang mga mata ay may bakas ng matinding pagka-alerto, tila ba buong gabi siyang nag-scan ng mga banta sa paligid.“Naka-recharge ba ang
Isa siyang mafia spy na kailangang makuha ang impormasyon tungkol sa nasabing weapon na kayang lipulin ang buong underground world.Ilang segundo lang ay bumaling sa kan’ya ang nagrorondang guard. Pero bago pa man makapag-react, sa isang iglap, sumugod si Snyder mula sa dilim.Sinakmal ni Snyder ang leeg nito gamit ang kaniyang isang kamay at marahas itong isinandal sa pader, bahagyang naiangat mula sa marmol na sahig.Mabilis na humugot ang kabilang kamay niya ng isang matalim na letter opener mula sa kalapit na mesa at itinutok ito sa mismong lalamunan nito.“Where are the files for Project LZ?” madiin at puno ng banta niyang tanong, ang boses ay malamig, malalim, at nakamamatay. “Speak or I’ll sever your vocal cords.”Ngunit ang nakapagtataka, hindi man lang nag-panic ang guard. Ang mukha nito ay nanatiling blangko. Walang takot, walang gulat. Ang kaniyang mga mata ay tila walang buhay na nakatitig sa lalaking sumasakal sa kaniya.“State your authorization code,” kalmadong sagot nit
“Fuck!”Isang malakas at malutong na mura ang kumawala sa kaniyang mga labi. Bigla niyang binawi ang kaniyang kamay at napakuyom siya. Ang buong katawan niya ay nangisay sa matinding reaksyon. Ang mga ugat sa kaniyang leeg at braso ay halos pumutok. Ang kaniyang mga mata ay nanlilisik habang nakatingin sa akin, humihingal nang malalim.Natigilan ako. Nakanganga.“Oh. My. God.” tili ko, halos mabitawan ang bote ng alcohol. “May pain simulation algorithm ka?! At may profanity vocabulary database?! The realism is insane!”Napasapo si Mr. Robot sa kaniyang noo gamit ang walang sugat na kamay, marahas na hinila ang kaniyang buhok. Narinig ko siyang bumulong ng mga salitang hindi ko maintindihan, pero mukhang frustrated na frustrated ang system niya.“Wow. That reaction was flawless,” mangha kong patuloy. “Okay, okay, I’ll be gentle. Pangako.”Dahan-dahan kong kinuha ulit ang kamay niya. Sa pagkakataong ito, naramdaman ko ang matinding panginginig ng kaniyang mga kalamnan. Pinunasan ko nang
“Mr. Robot...” bulong ko, ang boses ko ay halos hindi lumabas. “Bakit... bakit parang totoong dugo ng tao ang lumalabas sa'yo?”Ang buong dining room ay nabalot ng nakabibinging katahimikan. Ang tanging naririnig ko ay ang mahinang pag-spark ng sirang system ni Chef Gordon sa background at ang mabigat na pag-angat at pagbaba ng matipunong dibdib ni Mr. Robot.Nakita ko kung paano umigting ang kaniyang panga.Ang kaniyang adam's apple ay gumalaw pataas at pababa sa isang marahas na paglunok. Ang kaniyang mga mata ay mabilis na nag-scan sa paligid, na tila naghahanap ng exit o nagko-compute ng susunod na hakbang sa kaniyang system.At pagkatapos, sa unang pagkakataon simula nang buksan ko ang kaniyang shipping pod, bumuka ang kaniyang mga labi.“It is...”Napasinghap ako. Ang boses niya! Oh my god, ang boses niya!Napakalalim. Napakagaralgal.Isang boses na parang ginawa para mag-utos, manakot, at magpalambot ng tuhod ng sinumang babaeng makakarinig nito. Walang kahit anong robotic stutt
“Open your mouth.”Hindi siya gumalaw. Nakatitig lang siya sa strawberry, pagkatapos ay tumingin pabalik sa mga mata ko. Ang kaniyang mga labi ay nanatiling nakasara nang mahigpit.“Come on. Hiningi ko sa pabrika na lagyan ka ng synthetic digestive system para pwede tayong mag-date sa mga restaurants. Hindi pwedeng hindi ka kumakain. Say 'Ahhh',” pamimilit ko, idinidiin ang dulo ng prutas sa kaniyang ibabang labi.Nakita ko ang pag-igting ng kaniyang panga. Ang kaniyang mga mata ay naglabas ng mabilis na kislap ng pagrerebelde bago siya marahas na bumuntong-hininga. Dahan-dahan, napilitan niyang ibinuka ang kaniyang mga labi.Ipinasok ko ang strawberry sa bibig niya.Ang init ng kaniyang hininga ay tumama sa mga daliri ko. Nang kagatin niya ang prutas, hindi ko maiwasang hindi mapatitig sa paraan ng pagnguya niya. Ang adam's apple niya ay gumalaw habang nilulunok niya ito. Ang kaniyang ekspresyon ay pinaghalong inis at pagtitiis, tila ba pinapakain ko siya ng lason sa halip na prutas.
Ang bango-bango niya talaga!“Tara na sa walk-in closet! Mamimili tayo ng susuotin mo for today. Gusto ko 'yung casual but deadly ang vibe!” tili ko, hinila muli siya palabas ng kwarto.Pumasok kami sa aking mala-boutique na closet. Ibinukas ko ang section ng mga damit niya at mabilis na naghanap ng perpektong outfit.“Ito!” sigaw ko, inilalabas ang isang hapit na hapit na puting V-neck shirt at isang mamahaling gray sweatpants. “Isuot mo 'to. Gusto kong makita kung paano babakat 'yung broad shoulders mo rito.”Inabot ko sa kaniya ang mga damit. Tulad kagabi, tinitigan niya lang iyon nang ilang segundo bago marahas na kinuha mula sa kamay ko.Dahan-dahan niyang hinubad ang navy blue silk pajamas niya. Hindi ko inalis ang tingin ko sa kaniya.Bakit ko aalisin? Ang ganda-ganda ng pagkakagawa sa kaniya! Ang bawat linya sa abs niya, ang perpektong kulay tanso ng kaniyang balat, at ang mga makatotohanang peklat na nagbibigay sa kaniya ng danger-factor.Nang isingit niya ang kaniyang mga bra
APAT NA TAON ANG LUMIPAS.LEONREI FERUZZI’S POV“Daddy, no! I don’t want that! It looks like plastic!”Napabuntong-hininga ako habang hinihilot ang sentido ko. Nasa loob kami ng custom-made na bulletproof black Maybach, binabagtas ang trapikong kalsada ng Maynila.Sa labas, ako ang kinatatakutang p
“M-Ma... nasaan ang baby?” bungad ko.Tumayo ang foster mother ko. Wala man lang reaksyon sa mukha. May kinuha siyang isang maliit na kumot na may bahid ng dugo, at inabot iyon sa akin. Walang galaw. Walang tunog.“P-Patay na,” malamig na sabi niya. “Mahina raw ang baga. Binalot na namin para maipa
ROSELEI RIVAMONTE’S POVMasakit.Iyon ang unang pumasok sa isip ko nang unti-unting magising ang diwa ko.Parang binugbog ang buong katawan ko. Dumilat ako at sinalubong ang manipis na sinag ng araw mula sa basag na bintana ng abandonadong kwarto.Gumalaw ako at naramdaman ko ang isang mabigat na b
“I’m gonna prove na to you, malulula ka sa sarap ng hotdog ko…”Pagkasabi noon, walang pasabi niyang inabot ang labi ko, dinampi ang mainit at malambot niyang labi.Awtomatiko akong napakapit sa leeg niya at napapikit, bigla niyang ginalaw ang mga labi niya, ang halik niya ay mapusok, nag-aalab, at







