Chapter 7

“We will get married tomorrow morning,” sabi ng CEO pagkapasok na pagkapasok namin sa loob ng kanyang unit.

Hindi siya nagsisinungaling nang sinabi niya kay Inay na malapit lang ito sa ospital dahil tumawid lang kami sa intersection at ikalawang building ito. Ngunit hindi pa rin siya nagsabi ng totoo dahil hindi naman ito Condominium Unit, kundi isa sa Penthouse ng kanilang building kung nasaan ang opisina ng Dela Torre Mines.

“Bukas? May nagkakasal ba ng Linggo?” nagtataka kong tanong dahil sigurado akong civil wedding lang naman ang puwedeng maganap kapag mabilisang kasal.

“Kahit Holiday. I can make it happen. Do you still doubt my capability?” kunot noong tanong ng lalaki sa akin.

“Puwede bang after na lang ng operasyon ni Ayah tayo magpakasal?” Natatakot kasi ako sa sitwasyon ng kapatid ko.

Huminto maglakad si Abe at binalikan ako nang tingin. Napaiwas ako nang tingin nang subukin niyang hulihin ang aking mga mata, nagulat na lamang ako ng inilang hakbang lang niya ang kinatatayuan ko. Nahigit ko ang aking hininga nang hawakan niya ang baba ko para matingnan ang aking mga mata. “Are you backing out on me?”

Naamoy ko ang minty niyang hininga. Bigla akong nakaramdam ng hiya dahil baka bad breath na ako lalo na at kanina pa ako nagugutom. Wala pa akong kinakain ngayong araw na ito.

Umakto akong naiinis para ilayo ang aking mukha sa kanya. “Hindi sa ganun pero paano kung ikaw ang umatras?”

Lalong nagsalubong ang mga kilay ng lalaki. Hinawakan niya ang aking palapulsuan at hinila papasok hanggang sa marating namin ang kitchen. Pinaupo niya ako sa counter kung saan naroon din ang lutuan. Nagulat ako nang mabilis siyang kumuha ng kaldero at pan at nagsimulang magluto sa harapan ko. 

“Do you have any food allergies?” seryoso niyang tanong.

Napailing ako. “Wala naman.”

Sa bilis niyang gumalaw ay para akong nasa restaurant na mismong chef ang nagluluto sa harap ko. After 20 minutes, inilalagay na niya ang pasta sa harap ko.

“That’s Chicken Aglio Olio. Iyan lang ang alam kong mabilis lutuin.” Wala akong makitang emosyon sa kanyang mukha. “Eat. Kanina ko pa naririnig na tumutunog ang tiyan mo.” 

Napauwang ang mga labi ko sabay hawak sa aking tiyan. Ganun ba kalakas ang pagmamarakulyo ng tiyan ko?

“‘Yung niluto ko ang kainin mo. Huwag ako ang titigan mo,” pang-aasar pa niyang sabi.

Naramdaman ko ang pag-iinit ng mga pisngi ko at sa paraan nang pagngiti niya ngayon ay siguradong napakapula ko na.

“H-Hindi ka ba kakain?” kunwari’y tanong ko nang tumalikod siya sa akin.

“Kakain. Pero mauna ka na. Mukhang maghapon nang walang laman ang tiyan mo,” sagot ng lalaki at saka kumuha ng isa pang plato sa drawer.

Naglapag siya ng dalawang baso at malamig na tubig sa counter bago naupo sa bakanteng upuan sa tabi ko. Tahimik kaming kumain.

Masarap ang niluto ni Abe, kaya lang ay eksakto lang sa aming dalawa ang niluto niya kaya hindi na ako makahirit na gusto ko pang kumain. Binusog ko na lang ang sarili ko sa tubig tutal maghapon din naman akong walang inom.

“Malikot ka bang matulog?” parang wala lang na tanong niya sa akin.

Kumunot ang noo ko. Siguro ay isa lang ang silid niya rito. “Hindi pero sa couch na lang ako matutulog.”

Tinitigan niya ako sa aking mga mata. “We need to learn to act like real husband and wife. Magtatabi lang tayo sa kama pero pangako walang mangyayari.”

Naramdaman kong umiinit ang mukha ko. Kung ibang tao lang ang nasa harap ko ay nasagot ko na pero nakasalalay sa kanya ang buhay ng kapatid ko.

“H-Hindi po talaga ako komportable, Sir. Hindi pa rin tayo kasal kaya kung puwede…” 

Nakita kong umigting ang kanyang panga kaya huminto ako magsalita.

“I get it!” Mabilis siyang tumayo at iniwan akong mag-isa sa kusina. 

Napabuntong hininga ako at saka tumayo para hugasan ang aming mga pinagkainan. Pati ang kanyang mga pinaglutuan ay hinugasan ko na rin at saka pinatuyo sa dish drainer.

Nahiya akong mag-ikot sa buong penthouse at hindi ko makita ang CEO kaya naupo na lamang ako sa couch sa sala para maghintay sa kanya.

Amoy baby powder ang paligid at malamig. Malambot din ang kinahihigaan ko. May makapal akong kumot na ang sarap higitin. Bigla kong naalala na nasa penthouse ako ng CEO kaya agad kong dinilat ang aking mga mata. 

Ilaw mula sa lampshade lamang ang aking nakikita, madilim ang paligid at nakahiga ako sa kama. Nagsimula akong kabahan at natakot na baka pinagsamantalahan ako ng CEO. Dahan-dahan kong iniangat ang comforter at nakahinga nang maluwag nang makitang suot ko pa rin ang damit ko.

Muling nanlaki ang mga mata ko nang maisip na hindi ako nakaligo kagabi tapos ay siguradong binuhat ako ng CEO patungo sa kama at posibleng katabi ko siya ngayon. Yuck! Nakakahiya ka Isla!

Marahan kong iniikot ang aking katawan at nagulat ako nang makitang nag-iisa lang ako sa napakalaking kama. Napatitig ako sa digital clock sa kabilang side table. Alas siyete na ng umaga?

Napabalikwas ako sa kama at eksaktong bumukas ang isang pinto. Iniluwa noon ang CEO na nakatapis lamang ng tuwalya para takpan lamang ang pang-ibaba niya. Mabilis kong iniiwas ang aking mga mata pero hindi nakaligtas sa paningin ko ang pilyong ngiti ng lalaki.

“Go, take a bath. We will leave after breakfast,” pautos ang pagkakasabi ngunit marahan.

Nakita ko siyang naglalakad patungo sa harapan ko kaya inilingon kong muli ang aking mukha sa kabilang side para hindi siya makita pero huminto ang lalaki sa harap ko at saka inilapit ang kanyang mukha sa akin. Naamoy ko ang pinaghalong mala-citrus, mint and wood scent. Sakto sa gusto kong amoy dahil hindi masakit sa ilong. 

“Isla…”

Sa sobrang taranta ko ay napaikot ako sa kabilang side ng kama para lumayo sa kanya. Lumawak naman ang ngiti niya sa ginawa ko. Tumayo ako at mabilis na pumasok sa kung saan siya lumabas kanina. Napasandal ako sa pinto at nilanghap ang amoy ng kanyang bath gel na siya ring ginamit ko dahil wala namang ibang sabon at wala rin naman akong nadalang sariling sabon. Bibili na lang ako mamaya. Nakita ko ang nakalabas na bagong toothbrush sa lababo kaya iyon na ang ginamit ko. 

Nagtapis lamang ako ng tuwalya at kabadong sumilip sa silid kung naroon pa siya. Tuluyan akong lumabas nang makita kong wala si Abe at nasa kama na rin ang back pack ko. Nang makalapit ako ay doon ko lang napansin ang puting eyelet dress na sa tingin ko ay lagpas lamang ng tuhod ko.

Nagsalubong ang kilay ko nang mapagtantong, ikakasal nga kami ngayon kaya may kulay puting dress dito. 

May kumatok sa pinto kaya bigla akong kinabahan at napahawak ako nang mahigpit sa tuwalya na tanging tela na nakatapis ngayon sa aking katawan.