Chapter 6

Habang umiiyak ako sa dibdib ng CEO nanatiling nakayakap sa likod ko ang isang braso niya habang ang isang kamay ay dumukot sa bulsa ng suot na pantalon para kuhanin ang cellphone.

“Go to the hospital now and arrange the transfer and immediate surgery of Ayah Aguilar to Grace Global Hospital. I want results in 15 minutes,” utos niya sa kanyang kausap.

Muling may pinindot ang lalaki sa kanyang cellphone at saka muling nagsalita, “Prepare the chopper. We will fly to Manila tonight.”

Direkta at tunog istrikto siya kung mag-utos sa kanyang mga tauhan. Parang hindi 27 years old ang naririnig kong nagbibigay ng instructions, para na siyang mas matanda. Bahagyang gumaan na ang pakiramdam ko kaya tinuyo ng mga palad ko ang aking mga pisngi.

Tumunog ang cellphone ko kaya humiwalay na ako sa kanya. Gayunman, ramdam ko pa rin ang init ng kanyang palad dahil nananatiling nakalapat sa likod ko ang kanyang kamay. 

Nakita ko ang text message ni Inay sa akin. Nangangamusta siya kung may nahiram ako sa kumpanya dahil nagtanong daw ulit ang doktor kung ooperahan na ba nila ang kapatid ko. Napatingin ako sa harap ng sasakyan at nangapa kung paano ko sasabihin sa aking ina na maipapagamot na namin si Ayah.

Napalingon ako sa kasama ko nang i-off niya ang makina ng sasakyan at saka niya tinapik nang marahan ang likod ko. 

“Pack your mom and sister’s clothes good for at least a week. Let’s move fast,” pautos niyang sabi pero mahinahon iyon at saka siya mabilis na bumaba ng sasakyan.

Isinilid ko ang cellphone sa aking bag at saka akmang bubuksan ang pinto pero naunahan niya akong magbukas. 

“T-Thank you!”

Tumango lamang siya at saka ako pinauna sa paglalakad patungo sa bahay. 

“Sir, tuloy po kayo,” nahihiya kong sabi pagbukas ko ng pinto.

Malinis naman ang munting bahay namin pero nahiya ako nang makitang kailangan pa niyang yumuko para makapasok sa aming pintuan. 

“Mabilis lang po ako,” paalam ko sa kanya. 

Sa tingin ko ay hindi magkakasya sa isang linggo ang na-empake kong mga damit dahil iilan lang naman ang maayos na damit nina Inay at Ayah. Dinamihan ko na lang ng underwear.

Kumatok siya sa pinto ng silid at bumukas din agad ito. “Isla, pack your clothes too, but good for just three days. We need to go back on Tuesday.”

“Okay, sir,” tipid kong sagot at saka kinuha ang back pack ko. Naglagay lang ako ng limang panty, tatlong bra, isang maong, isang slacks at tatlong blouse. Nagpalit ako ng kulay puting sneaker para mas komportable.

Kinuha ni Abe ang malaking duffle bag sa kamay ko pati ang backpack sa likod ko at inilagay niya lahat sa likod ng kanyang sasakyan. Pagdating namin sa ospital ay inabutan namin ang mga doktor na inilalagay sa stretcher si Ayah.

Nakita ko si Inay na nasa isang tabi at aburido. Bahagyang nagliwanag ang mukha niya nang makita ako.

“Anak, ang sabi nila babiyahe daw tayo sa Maynila ngayong gabi para maoperahan ang kapatid mo. Totoo ba iyon?” aburidong tanong niya.

“Opo, Inay,” pagkumpirma ko.

“Bakit sa Maynila pa ang operasyon, anak? Hindi ba mas mahal doon? Paano tayo pupunta sa Maynila? Sasamahan ba tayo ni Lemuel?” magkakasunod na tanong ni Inay.

Bahagyang bumigat ang dibdib ko sa paghahanap ni Inay sa walanghiya kong ex-boyfriend.

“Hindi po, Inay. ‘Diba ang sabi ko sa iyo sa opisina ako hihingi ng tulong?” sagot ko habang pinipigilan ang sarili na maiyak.

Lumapit sa amin ang CEO. “Good evening, Ma’am! I am Abe, Isla’s boss.”

Nilingon ko sa aking gilid ang lalaki.  Bakit siya nagpapakilala? Nagsimula akong kabahan dahil baka magtanong pa lalo si Inay.

“Sir, salamat po sa tulong ninyo!” umiiyak na sabi ni Inay sa lalaki.

“Maliit na bagay lang po ito, ‘Nay. Tara na po para makaalis na tayo,” seryosong sagot ng lalaki at inakbayan pa ang Nanay ko.

Sandali akong natuod sa narinig. Anong itinawag niya sa nanay ko?

Huminto maglakad si Abe at nilingon ako. “Let’s go!”

Nagmamadali akong humabol sa kanila. Pagdating namin sa open field ay naroon na ang chopper. 

“Diyan tayo sasakay?” Nakita ko ang takot sa mukha ni Inay.

“Opo, ‘Nay. Mas mabilis po kasi iyan. Thirty minutes nasa Maynila na tayo,” tipid ang ngiting sagot ng lalaki.

Nagulat pa ako nang hubarin niya ang kanyang jacket at ipasuot iyon sa matanda. Doon ko lang din napansin na manipis na sando at shorts na pambahay lamang ang suot ni Inay. Hindi na niya nagawang magbihis sa sobrang pagkataranta kanina.

Unang isinakay si Ayah sa chopper kasama ang isang doktor. Pagkuwan ay sinundo ng isang bodyguard si Inay at saka ako inakbayan ni Abe para igiya patungo sa chopper. Siniguro pa ng lalaki na nakasuot nang maayos ang aking seatbelt. 

Nilingon din niya si Inay na nasa kabilang gilid ko. “‘Nay, okay po ba kayo diyan?”

“Oo, anak. Ipipikit ko na lang at sasabayan ng dasal,” pasigaw na sagot ni Inay dahl maingay ang makina ng chopper. 

Magkahawak ang kamay namin ni Inay mula nang umangat ang helicopter. Pareho kaming tahimik at nagdarasal para sa aming kaligtasan. Lagpas 30 minutes ay naramdaman kong  bumabababa na kami sa hellipad ng ospital. Paglapag namin ay mabilis kaming sinalubong ng mga doktor. Diniretso rin kami sa VIP Wing. Malaki ang silid ni Ayah at may extrang kama para sa kanyang bantay.  

Ayon sa mga doktor ay susuriin muna nila ang kondisyon ni Ayah para malaman kung handa na ang katawan ng kapatid ko na maoperahan, oobserbahan din siya overnight. Matapos ang endorsement ng doktor na sumama sa amin ay ipinahatid na ni Abe sa Claveria ang doktor gamit ulit ang chopper nila.

“‘Nay, inilagay ko po sa cabinet ang bag ninyo. Kaya po ba ninyo na mag-isa rito?” tanong ni Abe kay Inay na ikinagulat ko.

“Oo naman. Saan ba kayo tutuloy?” parang wala lang na tanong ni Inay.

“Malapit lang po dito ang Condo Unit ko. Kapag may kailangan po kayo tawagin niyo lang po ang nurse pero kapag kami ni Isla ang kailangan ninyo, isang tawag niyo lang nandito na kami agad,” paliwanag ng lalaki.

“Salamat ulit, iho,” ani Inay.

Napatingin ako kay Inay. Kung kanina ay aburido ang mukha niya, ngayon ay mas normal na siyang tingnan.

“Isla, let’s go!” pagyaya ni Abe.

“D-dito na lang po ako matutulog, Sir,” nahihiya kong sagot. At saka wala naman akong planong sumama sa boss ko sa kanyang Condo Unit.

Sumeryoso ang mukha ng lalaki. “May ipapagawa pa ako sa iyong presentation kailangan ko iyon sa Lunes.”

Napatingin ako kay Inay na ngayon ay nakatingin na rin sa akin. 

“Anak, sige na. Sumama ka na sa boss mo. Okay lang kami rito ni Ayah, nasa ospital kami,” pagtutulak pa sa akin ni Inay.