ログインUmiling si Kate. “Natawa ako dahil si Tanya ay asawa ng Vice President ng kumpanya. As the Vice President's wife, it makes total sense for her to attend such an important event. Kung si Tanya ang humingi ng gown na ito, hindi ko lang basta ibibigay—kusa kong ireregalo sa kanya. Pero ikaw, Mitch? In what capacity are you representing Vincent’s company at this party?”Biglang namutla at nawalan ng dugo ang mukha ni Mitch sa matinding pagkapahiya.“A-ako... ako...” paulit-ulit na nauutal si Mitch. Nanuyo ang kanyang lalamunan at sa gitna ng matinding kagipitan, humihingi ng tulong na tumingin siya kay Tanya.Subalit dahan-dahang binawi ni Tanya ang kanyang braso mula sa pagkakahawak ni Mitch, tsaka ngumiti nang napakalambing kay Kate. “Huwag na, Kate. Bagay na bagay sa'yo ang gown na 'yan, nakakaganda sa skin tone mo. Besides, I already had a custom gown made for the event.”“Tanya!” gulat na gulat na bulalas ni Mitch. Hindi siya makapaniwalang hindi man lang siya ipinagtanggol o tinulung
Alam ni Mitch na tumatanggap lang ng regular customers ang studio na ito, at nabara na siya rito noon. Pero ganoon talaga ang tao kapag mas hindi makuha, mas lalong gustong angkinin. Isang simpleng designer shop lang ito rito sa lugar. Nakakabili nga siya ng mga luxury brands kapag gusto niya, tapos magmamalaki pa itong maliit na designer?Sakto naman na dating regular customer rito ang asawa ni Norman, kaya nakiusap siya kay Norman na sabihan ang asawa nitong isama siya ngayong araw. Isang beses pa lang siyang nakapunta rito kaya inakala niyang hindi na siya maalala ng mga empleyado.Siyempre, naaalala pa rin siya ng assistant, pero pinanatili nito ang propesyonal na ngiti. “I’m sorry, Ma'am, pero nakalaan na po ang gown na ito para sa ibang customer.”Alam ni Mitch na may nakalaan na rito, hindi ba't nakatayo ang assistant sa harap ni Kate?Lumingon siya kay Kate at sinabi, “Kate, ibigay mo na sa akin itong gown, please?”Pagkatapos ay hinarap niya muli ang assistant, “Magkaibigan ka
“Oo,” kumuha si Charles ng ilang pares ng cufflinks mula sa drawer. “Lahat ito sold out na. Dati kapag may gustong bumili, ayaw niyang pumayag. Pero kamakailan lang, pumayag na siya, at napakaraming nakapila ngayon. Sabi ko nga hindi na pwede dahil hindi na tumatanggap ng orders ang misteryosong designer. Sakto, ire-settle ko na sa kanya ang kita niya rito.”Tinitigan ni Mattheus ang elegante at makinang na purple diamond cufflinks sa kanyang kamay, at mas lalong nagdilim ang kanyang mga mata.Wala namang kaalam-alam si Kate sa pinag-uusapan sa labas. Nakasuot siya ng champagne-colored gown at inalalayan siya ng assistant palabas ng fitting room.“Maganda ba, Kuya?” tanong ni Kate habang medyo naiilang sa paglalakad.Ito ang kulay na karaniwang gusto ni Kate—malamig, malambot, at napaka-gentle tingnan.“Napakaganda,” komento ni Mattheus sa kanyang kapatid. “Pero... malayo pa sa standard ko.”Sinalubong niya ng masamang tingin si Charles.“Gusto mo 'yung Queen of the Night vibe?!” Utos
Biglang nagtanong si Barry, “Bakit naman? Anong nangyari?”Buntis ang asawa ni Barry nitong mga nakaraang buwan kaya hindi siya masyadong nakakasama sa kanila at marami siyang hindi alam sa mga kaganapan.“Wala naman,” sagot ni Norman. “Nakabalik na kasi si Kate, at natatakot si Mitch na baka magkaroon ng maling akala si Kate kaya ayaw na niyang makipagkita kay Vincent.”Napakunot ang noo ni Vincent pero sinabi rin niya, “Hindi naman kailangan maging ganyan. Isama mo na lang siya, sabihin natin na company assistant siya.”“Sige,” sagot ni Norman. “Ako na lang ba ang bibili ng gown niya?”“Sige,” sabi ni Vincent. “Padadalhan kita ng pera.”Hindi na kumibo si Norman at mabilis na nag-text sa phone niya.Kinabukasan, sa fashion studio… Nagsabi na si Kate kay Charles na may-ari ng studio na pupunta siya para pumili ng gown. Kaya bukod sa inihandang linya ng mga damit na ayon sa sukat at panlasa ni Kate, mismong si Charlesang naghintay sa kanya sa shop.Nang lumitaw si Kate habang nakahawa
Ilang araw na hindi lumalabas ng bahay si Kate dahil gusto niyang samahan si Lola. Kagagaling lang ni Lola sa ospital, at kahit paunti-unti na itong gumagaling araw-araw, mahina pa rin ang katawan nito kaya mas makakabuting magpahinga muna sa bahay.Naging napaka-busy naman ni Mattheus. Maaga siyang umalis at gabi na kung umuwi, kaya halos hindi na sila nagkikita. Lumabas lang siya ng samahan niya si Lola para sa visa interview.Nag-sorry pa nga si Mattheus sa mag-lola dahil sa kawalan niya ng oras.“Syempre mas importante ang trabaho mo, maayos naman kami rito sa bahay,” nakangiting sabi ni Lola.Nabanggit muli ni Mattheus ang tungkol sa gagawing welcome party ng kumpanya. “Gusto mo bang pumunta, Kate? Kung gusto mo, magpapadala si Mr. Greco ng mga gown at alahas mamaya para masukat mo.”Umiling si Lola habang nakangiti. “Huwag na ako. Ikaw na lang, Kate, pumunta ka at mag-enjoy.”Naisip ni Kate—unang beses ito ng pinsan niya rito sa bansa, at siya ang host ng event. Baka kailangan ni
Sa huli, wala pa ring nagawa si Vincent kundi ang tumayo sa harap ng matanda.Ang lola na dating sobrang nagmamahal, nag-aalaga, at nagmamalasakit sa kanya ay nakatingin na lang sa kanya ngayon ng may halong matinding lungkot, pait, at kapaguran. Nakatayo ito sa gitna ng hallway ng ospital, maingat na inaalayan sa dalawang panig ni Kate at ng mga tauhan.“Lola...” sa wakas ay nakapagsalita si Vincent, ngunit napakapao at basag ng kanyang boses. “Nandito po ako para sunduin kayo. Umuwi na po tayo sa bahay.”Napakabait at napaka-alalahanin pa rin ng mukha ni Lola, tulad ng dati nitong gawi sa kanya. Subalit sa pagkakataong ito, ang tanging naisagot lamang nito sa kanya ay isang napakalalim at napakabigat na buntong-hininga.“Lola, I’m so sorry... Sorry po dahil hindi kita nailigtas agad...” Hindi man lang maiisip ni Vincent kung gaano katindi ang pinagdaanan ng matanda sa loob ng kalahating buwang iyon sa kamay nina Oscar. Sa tuwing naglalaro iyon sa isip niya, parang sinaksak ng patalim
“Vincent…” hindi niya napigilan ang sariling humikbi. Binigkas niya ang pangalan nito na parang isang panalangin na mahina, basag, puno ng pagod.“Hmm? Kate?” marahan nitong hinawakan ang kamay niya. “What’s wrong? Naiiyak ka ba? If you want to cry, just cry. Huwag mong pigilan ang sarili mo.”Napak
PAGKATAPOS ng gabing iyon, muli ni Kate pinulot ang mga libro. Noong una, hindi siya nag-isip ng malalim. Ang gusto lang niya ay bigyan ng kahit konting kulay ang maputla at tahimik niyang buhay, isang lihim na sandalan, isang bagay na pagkakaabalahan. Dahil kapag may ginagawa siya, hindi niya masya
MAINGAT na inobserbahan ni Mitch ang sitwasyon at saka siya sumingit sa tamang sandali.“Vincent, huwag kang magalit dahil sinasabi ng lahat na hindi maganda ang asawa mo,” malumanay niyang sabi. “They’re just worried about you. Think about it—ilang taon na kayong magkakaibigan. Kahit may nasabi sil
NGUNIT ang labis na pinalaking pagtatanghal na iyon ay lalo lamang nagdulot ng walang tigil na tawanan sa loob ng private room. Si Mitch, na nakaupo sa tabi ni Vincent, ay halos mapatawa nang husto at napasandal pa sa balikat nito.At si Vincent ay tahimik lang. Wala siyang sinabi kahit isang salita







