Chapter 6

Hindi agad nagising si Lena.

Ang unang bagay na naramdaman niya ay ang bigat ng kanyang katawan—parang may kung anong nakadagan sa kanya, hindi pisikal, kundi emosyonal. Nang unti-unti niyang iminulat ang kanyang mga mata, sumalubong sa kanya ang malawak na kisame ng isang silid na hindi kanya.

Malamig. Tahimik. Marangya.

At saka niya naalala.

Ang gabing iyon.

Napapikit siya muli, mariing pinipigilan ang pagbabalik ng alaala. Ang bawat haplos, bawat tingin, bawat sandali—lahat ay malinaw pa rin sa kanyang isipan. Parang sariwa pa rin. Parang nangyari lang kahapon.

Dahan-dahan siyang bumangon. Naramdaman niya ang bahagyang kirot sa kanyang katawan, paalala ng kapalit na pinili niya.

Para sa kanyang ina.

Agad niyang hinanap ang kanyang mga gamit. Nandoon ang bag niya sa tabi ng kama—maayos na nakapatong, parang walang nangyaring magulo sa buhay niya. Ngunit alam niyang hindi na iyon totoo.

Hindi na siya ang dating Lena Cruz.

Habang nagbibihis, napansin niya ang isang sobre sa mesa. Natigilan siya. Dahan-dahan niya itong nilapitan, parang may takot sa kung anong laman nito.

Nang buksan niya, bumungad ang isang tseke.

Seven million.

Kasama nito ay isang maikling note.

"Everything has been settled. Your mother’s surgery will proceed today."

—A.V.

Nanginginig ang mga kamay ni Lena habang hawak ang papel.

Totoo. Ginawa nga ni Adrian ang sinabi nito. Walang kulang. Walang kondisyon na idinagdag. Isang gabi… kapalit ng lahat.

Dapat matapos na.

Iyon ang napag-usapan nila.

Ngunit bakit parang hindi ganoon ang pakiramdam?

Pagdating ni Lena sa ospital, sinalubong siya agad ng doktor.

“Miss Cruz, we were just about to call you,” sabi nito. “The surgery has been approved. We’ll begin in a few hours.”

Parang nabunutan ng tinik ang dibdib niya.

“Salamat po… salamat…” halos hindi niya mapigilan ang luha.

Nakita niya ang kanyang ina, nakahiga pa rin sa kama, mahina ngunit buhay. Lumapit siya at hinawakan ang kamay nito.

“Ma… magiging okay ka na…” mahina niyang bulong.

Sa sandaling iyon, pinilit niyang paniwalaan na tama ang naging desisyon niya.

Kahit masakit.

Kahit may kapalit.

Lumipas ang ilang oras.

Matagumpay ang operasyon.

At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming linggo, nakahinga nang maluwag si Lena.

Pero kasabay ng pagluwag ng kanyang pakiramdam ay ang pagbabalik ng isang bagay na pilit niyang tinatakasan—

Si Adrian Valdez.

Kinabukasan, bumalik siya sa trabaho.

Parang walang nangyari.

Pareho pa rin ang gusali. Pareho pa rin ang mga tao. Pareho pa rin ang ingay ng opisina.

Ngunit hindi na pareho ang tingin niya sa lahat.

At higit sa lahat—

Hindi na pareho ang tingin niya sa kanyang boss.

Habang naglalakad siya sa hallway, naramdaman niyang bumibilis ang tibok ng kanyang puso. Alam niyang hindi niya maiiwasan. Hindi sa lugar na ito.

At tama nga siya.

“Miss Cruz.”

Napatigil siya.

Ang boses na iyon.

Dahan-dahan siyang lumingon.

Nakatayo si Adrian sa di kalayuan—nakasuot ng perpektong suit, kalmado, kontrolado… at tila walang kahit anong pagbabago.

Parang walang nangyari.

“Sir…” mahinang sagot niya.

Sandaling nagtagpo ang kanilang mga mata.

At sa simpleng titig na iyon, bumalik ang lahat.

“Come to my office,” utos nito, diretso at walang emosyon.

Hindi siya nakasagot agad.

Pero sumunod siya.

Wala siyang pagpipilian.

Pagpasok niya sa opisina, agad niyang naramdaman ang parehong bigat ng hangin tulad ng gabing iyon.

Isinara ni Adrian ang pinto.

Click.

Ang tunog na iyon ay parang senyales—isang paalala na mag-isa na naman sila.

“Your mother?” tanong nito.

“Okay na po… successful ang surgery,” sagot ni Lena, pilit pinapanatiling kalmado ang boses.

Tumango si Adrian.

“Good.”

Tahimik.

Hindi iyon ang inaasahan ni Lena.

Akala niya… may sasabihin ito. May babanggitin tungkol sa nangyari. Pero wala.

Parang trabaho lang ulit.

Parang wala silang pinagsamahan.

At hindi niya alam kung mas nakakagaan ba iyon… o mas masakit.

“Is there anything else, sir?” tanong niya, pilit pinipigilan ang kaba.

Hindi agad sumagot si Adrian.

Sa halip, dahan-dahan itong tumayo.

At lumapit.

Bawat hakbang nito ay parang bumabagal ang oras.

Hanggang sa muli—

Nasa harap na naman siya nito.

Mas malapit kaysa dapat.

“You really thought it ends that easily?” mahina nitong sabi.

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Lena.

“Sir… napag-usapan po natin—”

“Yes,” putol ni Adrian.

Isang bahagyang ngiti ang lumitaw sa labi nito.

“Napag-usapan natin na one night.”

Huminto ito saglit.

Tinitigan siya.

Malalim.

Mapanganib.

“And you gave me that,” dagdag nito.

Napakapit si Lena sa gilid ng mesa.

“Then… that’s it, right?” pilit niyang tanong.

Hindi agad sumagot si Adrian.

Sa halip, itinaas nito ang kamay—at marahang hinawakan ang kanyang baba, pinapaharap siya.

Hindi siya nakagalaw.

Hindi siya nakaiwas.

“You’re still shaking,” bulong nito.

Nanlaki ang mga mata ni Lena.

“Stop…” mahina niyang sabi, halos pabulong.

Pero hindi siya kumalas.

Hindi niya kaya.

“I told you,” patuloy ni Adrian, “I’ve been watching you.”

Dahan-dahan nitong ibinaba ang kamay.

Pero mas lalo lamang lumalim ang tensyon sa pagitan nila.

“And now that I’ve had you…”

Tumigil ito.

Ngumiti.

“I don’t think I can stop.”

Parang gumuho ang mundo ni Lena.

“Hindi po iyon ang napag-usapan natin,” halos pakiusap na ang boses niya.

“Then walk away,” sagot ni Adrian, diretso.

Napatigil siya.

“What?”

“Walk away,” ulit nito. “Leave this job. Forget everything.”

Tahimik.

Parang may kumapit sa lalamunan ni Lena.

“Can you?” dagdag nito.

Hindi siya nakasagot.

Dahil pareho nilang alam ang sagot.

Hindi niya kaya.

Hindi ngayon.

Hindi habang umaasa pa rin ang kanyang ina sa kanya.

Hindi habang hawak pa rin ni Adrian ang kapangyarihan sa buhay niya.

Ngumiti si Adrian.

Alam nito.

“Exactly.”

Lumabas si Lena ng opisina na parang hindi niya maramdaman ang sarili niyang mga paa.

Hindi pa pala tapos.

Hindi pa pala siya malaya.

At mas masakit doon—

May bahagi sa kanya na hindi sigurado kung gusto ba talaga niyang matapos iyon.

Dahil sa kabila ng takot…

May kung anong damdamin ang unti-unting nabubuo.

Isang bagay na mas delikado pa kaysa sa kahit anong kondisyon.

Sa loob ng opisina, naiwan si Adrian.

Tahimik.

Kalmado.

Ngunit sa likod ng kanyang mga mata ay may apoy na hindi niya kayang itago.

Lumapit siya sa bintana.

Pinagmasdan ang lungsod.

Then he smirked.

“One night…” bulong niya sa sarili.

Umiling siya nang bahagya.

“That was never going to be enough.”