Chapter 7

Hindi nakuntento si Lena sa kanyang buhay bago ang gabing iyon. Pero ngayon, parang wala na siyang dating mundo.

Bawat hakbang sa opisina ay parang may anino ng nakaraan—ang malamig na titig ni Adrian, ang gabing iyon na pinili niyang isakripisyo ang sarili para sa kanyang ina, at ang mga lihim na hindi niya kayang ipagtapat sa kahit kanino.

Ngunit alam niyang kailangan niyang kumilos. Ang kanyang ina ay ligtas, ngunit ang mundo niya… ang mundo niya ay nagbago magpakailanman.

Pagkatapos ng ilang linggo, unti-unting bumalik si Lena sa kanyang trabaho. Parang wala sa kanila ang nagbago. Adrian ay nananatiling propesyonal, kontrolado, at tila walang iniwan sa nakaraang gabi. Ngunit sa bawat pagkakataon na nakikita niya ito—sa elevator, sa hallway, sa meeting room—parang may alon ng init na dumadaan sa kanya. Isang bagay na hindi niya maintindihan, ngunit hindi niya kayang balewalain.

Ngunit ang kanyang mundo ay hindi lamang tungkol kay Adrian.

Habang abala siya sa isang proyekto, nakatanggap siya ng tawag mula sa ospital.

“Miss Cruz, your mother needs further care,” sabi ng boses sa kabilang linya.

Hindi niya mapigilang huminga nang malalim.

“Paano po?” tanong niya.

“May mga komplikasyon po sa surgery. We need to extend the treatment,” sagot ng doktor.

Sa isang iglap, bumigat ang puso ni Lena.

“Okay po… I’ll arrange it,” sagot niya, pilit pinapigil ang luha.

Pagkatapos ng tawag, bumalik siya sa opisina, ngunit naramdaman niya agad ang presensya ng isang tao.

“You look troubled,” mahina ngunit matatag na boses.

Si Adrian.

Napatigil siya. Parang ang oras ay tumigil muli.

“Sir… it’s nothing,” sagot niya, ngunit alam niyang hindi siya pinaniwalaan.

Humakbang si Adrian papalapit, tahimik, at walang anumang balak na magmadali.

“I can help,” sabi niya, walang anino ng biro sa boses.

Lena napalunok.

“Sir… it’s not like that…” mahina niyang sabi.

“Don’t lie to me,” patigil ni Adrian, mahigpit ngunit kontrolado. “I know you’re struggling.”

Tahimik siya. Parang wala siyang karapatang sumagot.

“Then let me make it easier for you,” dagdag nito, halos pabulong.

Hindi niya alam kung paano niya tatanggihan.

Bawat salita ni Adrian ay may bigat, bawat kilos ay may tensyon.

Sa loob ng mga araw, unti-unti, nagsimulang lumapit si Adrian kay Lena.

Hindi sa paraan ng boss at empleyado, kundi sa paraan ng isang lalaking may lihim na kagustuhan, isang lalaking may kapangyarihan at kayang magpatigil sa mundo ng sinuman.

“Why do you keep doing this to yourself?” bulong niya isang gabi sa elevator, habang nakatayo silang magkatabi.

“Doing what, sir?” tanong ni Lena, pilit pinananatiling neutral ang boses.

“Working yourself to death,” sagot niya, matalim ngunit may tunog ng pagkabahala.

Napalingon siya. Ang mga mata ni Adrian ay tila sumisilip sa kaluluwa niya.

Hindi niya alam kung dapat ba siyang takot o mapakumbaba.

Isang gabi, habang pauwi, nakatanggap siya ng mensahe.

"Meet me at the rooftop. 9 PM."

Walang pangalan, walang paliwanag. Ngunit alam niyang ito ay mula kay Adrian.

Puno ng kaba at curiosidad, pumunta siya sa itinalagang lugar.

Nandoon si Adrian, nakatayo sa gilid ng rooftop, nakatingin sa lungsod.

“Sir…” bulong niya, halos hindi marinig.

Hindi siya tiningnan agad.

Ngunit nang lumingon siya, nakita niya ang isang bagong aspeto ng lalaki—malalim, mapanganib, at tila naglalaman ng lihim na hindi niya kayang basahin.

“You came,” sabi ni Adrian, walang ngiti.

“Why did you call me here?” tanong ni Lena, pilit pinapigil ang kaba.

“Because you’re avoiding it,” sagot nito.

“Sir… I—”

“It’s not about work,” patigil ni Adrian, at dahan-dahang lumapit. “It’s about us.”

Parang bumigat ang mundo ni Lena.

“What do you mean?” mahina niyang sabi.

“I can’t stop thinking about that night,” bulong nito.

Huminto siya. Parang may yelo na bumabalot sa puso niya, ngunit sa kabilang banda, may apoy na naglalagablab sa kanyang dibdib.

“What night? Sir… you know we—”

“I know exactly what we did,” patigil ni Adrian.

Tumigil siya sa isang sandali.

Hindi niya alam kung dapat ba siyang takot o malibang.

“Lena,” dagdag niya, malapit na ngayon, halos maramdaman ni Lena ang init ng katawan niya, “I didn’t offer you money for your mother just to be paid back and forgotten. That night… it wasn’t nothing to me.”

Napatigil siya.

“Sir… I…” hindi niya kayang tapusin ang salita.

“Shh,” putol ni Adrian, dahan-dahang hinawakan ang kanyang mukha. “I want more than that one night. And you—you feel it too. Don’t deny it.”

Nanlaki ang mata ni Lena.

“Sir… this isn’t right…” mahina niyang sabi.

“Right?” sabay tawa, mababa, malalim. “Since when do we care about right?”

Para sa isang iglap, nanahimik ang buong mundo.

At sa ilalim ng buwan at mga ilaw ng lungsod, alam ni Lena—alam niya sa puso niya—na hindi na siya makakawala.

Hindi sa opisina. Hindi sa kanyang trabaho. At higit sa lahat, hindi sa kanyang damdamin para kay Adrian.

Lumipas ang mga araw, at habang ang kanyang ina ay unti-unting gumagaling, si Adrian ay palaging naroroon—hindi sa anyo ng isang boss, kundi bilang isang lalaking naglalaman ng panganib at tukso sa bawat kilos.

Hindi niya alam kung paano haharapin ang sitwasyon.

Ang bawat mata ni Adrian sa kanya ay nag-iiwan ng marka sa puso niya.

Ang bawat salita nito ay may kahulugan na hindi niya kayang balewalain.

Ang bawat sandali sa presensya niya ay nagtatakda ng bagong batas—batas ng pagnanasa, batas ng kontrol, batas ng kapangyarihan.

At si Lena, sa kabila ng takot at pangamba, ay unti-unting natututo na ang kanyang mundo ay hindi na puro liwanag.

May dilim.

At siya ay nakalubog dito—magpakailanman.

Sa opisina, habang nakaupo si Adrian sa kanyang mesa, pinagmamasdan niya ang lungsod sa labas ng bintana.

“One night,” bulong niya sa sarili, isang ngiti sa labi.

“But one night will never be enough.”

End of Chapter 7

Kung gusto mo, puwede rin kitang tulungan gumawa ng Chapter 8, kung saan lalo pang lalalim ang emotional at physical tension ni Adrian at Lena, at magsisimula na ang “obsession vs. resistance” dynamic na classic sa dark billionaire romance.