Chapter 2

Lena’s POV

“Your mother is in the hospital.” Napakurap si Lena. Parang biglang bumigat ang hangin sa paligid niya. Sa loob ng isang segundo, hindi siya sigurado kung tama ba ang narinig niya. Nanlamig ang kanyang mga daliri habang mahigpit niyang hinawakan ang strap ng kanyang bag. 

“Sir…?” mahina niyang sagot. Hindi gumalaw si Adrian. Bahagya lamang itong sumandal sa upuan, ang mga daliri ay magkasalubong sa ibabaw ng mesa.

“Your mother is in critical condition, right?” patuloy nito, parang nagbabasa lamang ng isang ulat. Unti-unting nanlamig ang buong katawan ni Lena. Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya habang naririnig ang mga salitang iyon. 

“Magkano ang kailangan?” tanong ni Adrian. Napayuko si Lena. Nahihiya siya sa halaga. Nahihiya siyang sabihin iyon sa kahit kanino. Mahigpit niyang hinawakan ang strap ng kanyang bag habang pilit kinokontrol ang panginginig ng kanyang mga daliri, alam niyang wala siyang ibang mapupuntahan. 

“…Seven million,” mahina niyang sagot, halos pabulong.

Tahimik ang opisina. Sa labas, patuloy ang galaw ng lungsod. Ang mga ilaw at mga sasakyan ay parang malayo sa kanya. Ngunit sa loob ng silid na iyon, pakiramdam niya ay huminto ang oras. Ngumiti si Adrian. Hindi iyon ngiti ng awa. Ngiti iyon ng lalaking sanay makuha ang gusto niya.

“Maliit na halaga, Lena.” Napatingin si Lena, hindi makapaniwala sa narinig.

“Sir…?” Dahan-dahang tumayo si Adrian mula sa kanyang upuan. Ang tangkad nito ay mas lalong nagmukhang dominante habang lumalakad papalapit sa kanya. Sa bawat hakbang nito, mas nararamdaman ni Lena ang presensya nito. Ang kapangyarihan. Ang kontrol. Huminto si Adrian ilang hakbang lamang mula sa kanya.

“Seven million is nothing to me,” sabi nito nang mahinahon, habang tinitigan siya nang diretso sa mata. “But to you…that’s your mother’s life.”

Napakagat si Lena sa labi. Parang biglang bumigat ang dibdib niya sa mga salitang iyon. Bumibilis ang tibok ng puso niya habang pilit niyang inuunawa kung saan papunta ang usapan nila. Alam niyang hindi basta-basta ibinabanggit ng isang lalaking tulad ni Adrian ang ganoong halaga nang walang kapalit. At iyon ang bagay na mas lalong nagpapakaba sa kanya.

“Sir… kung may extra work po—” Pinutol ni Adrian ang salita niya.

“Lena,” Mababa ang boses nito, ngunit sapat na iyon para mapatahimik siya. Napataas siya ng tingin, at sa sandaling iyon ay sinalubong siya ng malamig at matalim na mga mata ni Adrian

“I'm not offering work.” May kung anong kumirot sa dibdib ni Lena. Lumapit pa si Adrian nang bahagya. Hindi siya hinawakan, ngunit sapat na ang lapit nila para maramdaman niya ang init ng presensya nito.

“I’ll pay for the surgery, hospital bills, medication, everything,” sabi nito. Nanlaki ang mga mata ni Lena. Hindi makapaniwala sa mga naririnig niya 

“But first…there’s a condition.” Bahagya itong ngumiti. At sa sandaling iyon, may malamig na pakiramdam na gumapang sa sikmura ni Lena. 

“Ano pong kapalit?” mahina niyang tanong, halos pabulong na para bang natatakot siya sa sagot na maaaring marinig. Ramdam niya ang unti-unting bigat sa dibdib, ang pagpintig ng puso na parang gusto niyang tumakas ngunit alam niyang hindi siya makakaalis. 

“One night.” Napatigil si Lena. Hindi niya agad naintindihan ang sinabi nito.

 “…Sir?” mahinang tinanong niya, halos hindi marinig ang sarili niya. Lumapit pa si Adrian ng isang hakbang, at sa bawat galaw nito, parang mas lumalalim ang bigat sa sikmura niya. Ngayon, halos magkatapat na sila, at ang init ng presensya nito ay bumabalot sa kanya.

“I want one night with you, and everything—your debts, your life—will be secured.” Parang biglang umikot ang mundo ni Lena.

“W-what?” Mahinahon pa rin ang boses niya, ngunit sa loob ng isip niya ay nagkakagulo ang lahat. Ang ospital. Ang nanay niyang nakahiga sa kama. Ang mga doktor na nagsasabing kailangan ng operasyon. Ang mga bayarin na patuloy na dumarami araw-araw. Wala siyang ganung pera. Wala siyang paraan.

“Bakit ako?” mahina niyang tanong. Ngumiti si Adrian nang bahagya. 

“I’ve been watching you… for months.” Nanlaki ang mga mata ni Lena. Dahan-dahan nitong inilagay ang isang kamay sa mesa sa tabi niya, halos kinukulong siya sa espasyong iyon.

“You work harder than anyone in this building,” sabi nito. Ang mga mata nito ay hindi umaalis sa kanya.

“And you look at me like you're afraid.” Mahinang napalunok si Lena. “I like that.” 

Ang simpleng pangungusap niya ay nagdulot ng kakaibang gulo sa isip ni Lena—takot at pagnanasa ang sabay na naglalaro sa bawat hibla ng kanyang damdamin. Hindi niya alam kung paano lalaban sa damdaming iyon, at parang bawat titig ni Adrian ay tila kinukulong siya nito.

“Think about your mother. Her surgery. Her life,” bulong ni Adrian.

Parang bumibigat ang dibdib niya sa bawat segundo. Unti-unting bumagsak ang balikat ni Lena. Ayaw niyang tanggapin ang alok na ito. Ayaw niyang umabot sa ganitong sitwasyon. Pero mas ayaw niya ang isang bagay—ang mawalan ng nanay. Dahan-dahan siyang napapikit. Isang luha ang gumulong sa kanyang pisngi. Pagkaraan ng ilang segundo, muli siyang nagbukas ng mga mata.

“At pagkatapos ng gabing iyon… tapos na?” mahina niyang tanong. Tumango si Adrian.

“Yes, and everything will be paid.” Tahimik si Lena. Parang pinipiga ang puso niya sa loob ng kanyang dibdib. Pagkatapos, mahina siyang tumango.

“I’ll accept…for my mother’s sake.” Isang mabagal na ngiti ang lumitaw sa labi ni Adrian. Ang ngiti ng lalaking nakuha na ang gusto niya.

“Good.” Kinuha nito ang coat mula sa likod ng upuan at muling tumingin kay Lena. Nanlamig ang katawan ni Lena habang sumusunod siya palabas ng opisina. Sa sandaling iyon, alam niyang may binuksan siyang pinto sa buhay niya—isang pinto na maaaring hindi na niya maisara.

“Then come with me, tonight.” At sa sandaling iyon, naiintindihan niya na hindi ito basta isang gabi lang; may kasunduan, may kapangyarihan, at may pag-aangkin na hindi niya lubos maipaliwanag.