CHAPTER 2

Akala ko kapag iniwan mo na ang taong nanakit sa'yo, gagaan na ang pakiramdam mo nang ganon ganon na lang.

Pero hindi pala.

It's been three days since I walked out on Jared, and yet here I am-nakahiga pa rin sa kama, walang gana kumain, and feeling like trash. Nakatingin lang ako sa kisame habang paulit-ulit na tumutugtog sa utak ko ang sinabi niya.

"I love her, Ellyn. Minahal ko na siya kesa sa'yo."

Bullshit.

Pumikit ako at pilit na pinipigilan ang pagbagsak ng luha sa mga mata ko. I shouldn't cry. I told myself that I wouldn't. Pero bakit ganito? Bakit parang ako pa rin ang talo?

My phone buzzed for the fourth time today. I ignored it, but curiosity got the best of me. Hinila ko ang kumot pababa, bumangon, at tinignan kung sino ang nag-message.

[12 messages from Jared]

Delete.

Nanginginig ang daliri ko pero pinilit kong pindutin ang delete. I cannot let myself fall into that trap again. I deserve better. And I won't let this man have access to me again.

Bigla namang nag-pop up ang message ni Carla, one of my closest friends.

> Carla: Besh, you okay? Wanna hang out later? Fresh air might help.

Huminga ako nang malalim. Maybe she's right. Maybe getting out of the house will help me breathe, even for a little while.

---

Pagkatapos kong maligo at magbihis, I decided to meet Carla sa milk tea shop malapit sa school. Hindi pa rin ako officially pumapasok since nag-leave ako sa first few days of the new semester. Wala pa akong lakas ng loob makaharap sa mga tao, lalo na sa mga taong may alam na sa issue namin ni Jared.

Pagkarating ko sa shop, agad akong sinalubong ng yakap ni Carla. "Oh my god, girl. You look like crap."

"Thanks. You look amazing too," sarkastikong sagot ko, pero tinawanan lang niya ako.

We sat down and ordered our usuals—Wintermelon with nata para sa kanya, Okinawa with pearls for me. She looked at me, her eyes soft. "Okay lang mag-breakdown, El. Di mo kailangang pigilan."

"I know," mahinang sagot ko.

"Gusto mo pa rin bang i-choke 'yung babae sa restaurant?"

Napatawa ako kahit papano. "A bit."

"Gusto ko nga sanang isama 'yung team natin sa PE tapos mag-set tayo ng confrontation. Yung tipong may choreography pa," biro niya.

"Baliw ka talaga."

"At 'yan ang gusto ko. Narinig ko rin tawa mo. We're getting there."

Natahimik kaming dalawa habang pinapakinggan ang mellow na musika mula sa maliit na radyo ng milk tea shop.

"Anyways," pagbasag ni Carla sa katahimikan. "Let's catch up some things na hindi naman kasama diyan sa hayop na 'yan, shall we?"

—

After an hour of milk tea and chismis, Carla walked me back home. Habang naglalakad kami, may nadaanan kaming grupo ng students na excited na excited. Para bang mga kiti-kiti-ay este, mga mukhang fans ng isang kpop group.

"Siya 'yung bagong transferee sa school natin!"

"Ang gwapo, grabe!"

"Parang artista 'yung aura. At ang height, girl, pang-model!"

Napakunot ang noo ko. "New transferee?"

Carla smirked. "Oh, right. May bagong student nga raw from Baguio. Kakauwi lang daw dito this week. Sa kabilang section siya, pero I heard nasa same strand natin."

I shrugged. "Eh ano naman ngayon kung may bago?"

"Wala lang, dagdag pogi raw sa school. Baka sa wakas eh matabunan na rin ang 'king Jared' mo sa popularity," panukso niya sa'kin sabay pagsiko sa tagiliran ko.

Sinamaan ko sya ng tingin. "Baliw." Inirapan ko siya at biglang ngumisi. "Not my Jared anymore though. I'm done with him."

Ngumisi siya pabalik at inakbayan ako. "That's my girl!"

—

Pag-uwi ko, I tried to sleep early pero hindi ako makatulog. Bumaling ako sa gilid ng kama, tumingin sa phone ko, and for the first time, instead of crying, I felt something else.

Hindi na sakit. Hindi na lungkot.

Galit.

Galit na kahit pa nasira na ang relasyon namin, parang si Jared pa rin ang panalo. Siya 'yung may bago. Siya 'yung mukhang okay. Siya 'yung parang walang naramdamang epekto.

Hindi ba dapat ako rin?

Hindi ba dapat ramdam niya ang pagkawala ko?

Hindi ba dapat ako ang makaramdam na malaya ako?

Pumikit ako at kinuyom ang kama. I can't let him walk away from this unscathed. I can't just cry and disappear like a weak girl from some cliché love story.

Ayoko maging sobrang ma-sad girl.

If he can move on that fast, then so can I. No, better yet, I will make him fucking regret losing me.

Hindi ako papayag na magiging happy ending sila ng babae niya.

The wait is fucking over.

###