CHAPTER 6 : ARE YOU SICK?

“So, ano’ng ginagawa mo nga rito?!” Pag uulit na tanong ni Miguel kay Joanne.

Nanginig sa takot ang mga tuhod ni Joanne, agad naman niyang pinakalma ang sarili. Yumuko siya para damputin ang nahulog na cellphone.

Kumunot naman ang noo ni Miguel ng hindi siya pansinin ni Joanne. “Sinong kausap mo kanina?” Tanong ni Miguel na halatang gusto niya talagang malaman kung sino ang kausap ng asawa sa kabilang linya.

“Si Yumi lang,” sagot ni Joanne.

Bumilis ang tibok ng puso ni Miguel ng maalala nito ang mukha ng bata. Maamo, bilugan ang pisngi, Sa pagbanggit pa lang ng pangalan, may kung anong gumalaw sa dibdib niya. Parang may naramdaman siyang excitement ulit Katulad noong una niya itong makita.

Habang iniisip niya kung bakit siya biglang nagkaganon isang malamig na boses ang narinig niya mula kay Joanne.

“Pwede ko na bang kunin ang phone ko?” Walang gana nitong tanong.

Napansin ni Miguel na may basag ang screen ng cell phone ni Joanne.Hindi niya namalayan na iniabot na pala ni Joanne ang kanang kamay, saka inilipat sa kaliwa para tanggapin.

Nang makita niyang may benda ang kamay ng babae , nagbago ang ekspresyon niya. Isang buntong hininga ang pinakawalan niya.

“Ang kamay mo, saabi ni Dok Vince, kailangan mong ipahinga ‘yan ng isang linggo. Huwag mong babasain.” Mababakas sa boses ni Miguel ang Kunting pag alala para kay Joanne.

Kinuha ni Joanne ang cellphone ng walang imik. Tumalikod na siya at umalis, wala siyang paki alam sa sinabi ng asawa dahil iniisip niyang hindi bagay dito ang magpakita ng Kunting awa.

---

Kinaumagahan, lumapit si Butler Ben sa hapag-kainan at inabot ang isang box kay Joanne.

“Ma’am, regalo po ito mula kay sir Miguel .”

Nagulat si Joanne at hindi makapaniwala . Simula nang ikasal sila, ni minsan hindi siya nakatanggap ng kahit ano galing kay Miguel.

Ngayong maghihiwalay na sila, bakit bigla na lang nagiging mabait.

Binuksan niya ang box, tumambad sa harapan niya ang mamahaling cellphone na halatang limited edition.

Ngumiti si Butler Ben.

“Ma’am, sabi po ni Sir nasira raw ang phone niyo kahapon. Kaya binilhan niya po kayo ng bago.”

“Hindi na kailangan. Kaya ko naman—”

Hindi pa niya natatapos ang sasabihin nang biglang inagaw ni Mariz ang box.

“Hindi dapat sa kanya ‘yan! Butler Ben, nagkakamali ka ng binibigyan. Para sa akin ‘to.” malditang wika ni Mariz sabay ngisi kay Joanne.

Ilang saglit pa ng pumasok si Miguel sa loob, nakita niyang Hawak-hawak ng kapatid ang cellphone na dapat ay sa asawa niya.

“Mariz, anong ginagawa mo?” malamig niyang tanong habang mabigat ang awra at presensya.

“Kuya, hindi ba’t para sa akin ‘to?” naglalambing na tanong ni Mariz.

“Kung gusto mo, pwede ka naman bumili ng sayo. Ibalik mo ‘yan,” matigas na sagot ni Miguel.

Agad na sumimangot si Mariz. Sinulyapan niya si Joanne na tahimik lang sa hapag, habang ang mga mata niya ay puno ng panglalait ang tingin kay Joanne.

“Kuya, probinsyana lang naman siya. Bakit mo pa bibigyan ng bago? Masasayang lang!” Inis na sabi ni Mariz at nagdabog pa.

Dumilim ang mukha ni Miguel ng mga oras na iyon.

“Mariz! Miyembro ka ng pamilyang Villanueva . Nasaan ang respeto mo?” Galit na sambit ni Miguel.

Nanahimik si Mariz ng mga sandaling iyon, galit niyang sinulyapan si Joanne at inihagis niya ang box sa mesa saka umalis.

Itinulak din ni Joanne ang box sa gitna ng mesa.

“I'm sorry , but I don't need this. Salamat.”

Tiningnan siya ni Miguel ng may pagtataka at walang emosyon. Napansin niyang ibinaba ng lalaki ang kutsara at matalim siyang tiningnan.

“Nasira ang phone mo kahapon. Kasalanan ko rin ‘yon. Ituring mo na ‘tong bayad. Bahala ka na kung gagamitin mo.” May bahid ng inis ang boses ni Miguel.

Magsasalita pa sana si Joanne nang tumunog ang phone ni Miguel. Hindi alam ni Joanne kung na nanadya ba si Miguel na iparinig sa kanya kung sino ang nasa kabilang linya. Awtomatikong umangat ang isang kilay ni Joanne ng mabosesan kung sino ang nasa vedio call. Narinig niya ang malambing na boses ni Jasmine. Naiinis siya dahil sa pamamaraan ng boses ni Jasmine kung paano mag lambing.

“Tss parang kambing na sinasakal!” Bulong ni Joanne sa sarili at pinigilan na huwag matawa.

“Babe , hinihintay kita. Susunduin mo ba ako?” Tanong ni Jasmine.

“Sige, pupuntahan kita.” Sagot ni Miguel na walang pag alinlangan saka iniwan si Joanne mag isa sa hapag.

Nagpatuloy sa pagkain si Joanne, wala naman siyang paki-alam sa mga narinig niya. Dahil sa loob ng apat na taon sinanay siya ni Miguel sa ganoong sitwasyon. Kaya kahit maglambingan pa ang mga ito sa harapan niya mismo balewala lang iyon sa kanya. Bumalik lamang sa tamang wisyo si Joanne ng marinig ang boses ni Butler Ben.

“Ma’am, tanggapin niyo na. Apat na taon na rin ‘yang phone niyo.” Nakayukong sabi ni Butler Ben.

Ilang minuto niya tinitigan ang box sa harapan, ilang taon din naman siyang nag tipid para sa dalawa niyang anak at sa nanay sa nursing home. Totoong napakaluma na talaga ang cellphone niya. Napabuntong hininga siya at kinuha ang box.

“Sige,salamat.” Nakangiting sabi niya kay Butler Ben.

Sa isip niya marami na rin naman siyang nagawa para sa lalaking ‘yon. Karapatan niyang tanggapin ang ano man bagay na ibibigay sa kanya.

Siya ang nag-alaga dito noong unang taon niya sa Royal Bay, inaral niya lahat ng paborito nitong pagkain. Gumawa pa siya ng mga masustansyang sopas para hindi sumakit ang tiyan nito.Kinuha niya ang phone saka umalis.

---

*VALERIE BOTIQUE*

Malamig ang aircon at amoy na amoy ni Joanne ang mamahaling pabango sa shop na iyon.

Naka-upo si Joanne sa gilid, naka-low ponytail, simpleng damit at may dalang backpack. Halatang hindi siya bagay sa mamahaling store na iyon.

Katabi niya sa kabilang upuan si Mr. Lin na magalang siyang kinakausap.

“Ms. Jo, salamat sa pagsama sa asawa ko mag-fitting. Pumili ka na rin bilang pasasalamat ko.” Anyaya ni Mr, Lin.

“Baku, hindi na po” ngiti niyang sagot.

Samantala, naroon din sa boutique na iyon si Jasmine kasama si Miguel. Habang naghahanap ng mabibili si Jasmine ng matuon ang paningin niya kay Joanne at sa lalaking kasama nito. Agad na rumehistro sa mukha niya ang ngisi.

“Joanne?” Malakas nitong tawag sa pangalan.

Nang marinig iyon ni Joanne napalingon siya sa likuran, nandoon si Jasmine naka angkla sa braso ni Miguel ang isang kamay nito. Tinapunan niya ng tingin ang asawa naka itim na suit—matangkad, guwapo, at malamig ang tingin sa kanya.

Nang makita ni Miguel si Joanne na kausap si Mr. Lin, kumunot agad ang noo niya sa inis. Kumuyom ang mga kamao ng palihim.

“Ate Joanne, sino ‘tong kasama mo?” kunyaring tanong ni Jasmine na naguguluhan. Pagkatapos ay biglang nagtakip ng bibig na parang nagulat sa nakita . “Ay, pasensya na naistorbo ko ba kayo?” Tanong ulit ni Jasmine.

“Jasmine , sa susunod na makita mo ako, magkunwari ka na lang na hindi mo ako kilala. Ang malas ng araw ko dahil ikaw pa ang nakita ko.” Natigilan si Jasmine sa narinig.

“Ate Joanne,binabati lang naman kita nang maayos. Bakit mo ako sinisigawan?” kunwari nitong nasasaktan at may bahid ng kahihiyan.

Tiningnan lamang siya ni Joanne mula ulo hanggang paa. At sarkastiko na ngumisii.

“Huwag mo kong tawaging Ate! Dahil mas mukha kang matanda kaysa sa akin!”

Mas matanda pa nga ito kay Miguel ng isa o dalawang taon. Hindi niya alam kung saan kinukuha ng babaeng iyon ang kapal ng mukha para tawagin siyang ate.

Nanating walang ekspresyon si Miguel. Kasing lamig ng yelo ang mga mata niya.

“Joanne, anong klaseng ugali ‘yan? Hindi ba’t sinabihan na kitang mag-ingat ka sa mga sinasabi mo? Bingi ka ba?” Umiigting ang panga ni Miguel dahil sa galit.

Tiningnan lamang sila ni Joanne na walang kabuhay-buhay na parang mga basura na patapon na ang buhay. Dahan-dahan siyang tumayo mula sa kina-uupuan at inayos ang sarili. Mabilis na nagbago ang awra niya ng muling humarap sa dalawa. Katulad ng kay Miguel, walang emosyon at ekspresyon sa mukha ni Joanne. Bagay na natutunan niya kay Miguel.

“Miguel, masakit ba ang ulo mo?” malamig niyang tanong sa asawa. Kaya naman napakunot ang noo ni Miguel dahil hindi niya alam kung bakit iyon ang naging tanong ni Joanne.