Chapter 3

ELOWEN GARCIA'S POV

Huminga ako nang malalim, pilit pinapakalma ang panginginig ng mga kamay ko. Habang ramdam ko pa rin ang init ng mga palad niya sa aking balat, parang isang marka na ayaw mabura.

“Jacob,” mariing bulong ko, mababa ngunit matalim ang tono, “huwag mo akong itulak sa sitwasyong pagsisisihan nating dalawa.”

Sa sinabi kong iyon ay bahagya siyang ngumiti. Hindi malaki, hindi rin mayabang, pero may bahid ng banta.

“Too late for that,” mahinang sagot niya. “You’re already in it.”

Sa labas ng pinto ay muling umalingawngaw ang boses ni Xavier.

“What the h*ll are you doing there, Elowen?!”

Napapikit ako saglit. Isang segundo lang. Isang segundo para pigilan ang sarili kong tuluyang bumigay sa taong nasa harapan ko ngayon.

“Makinig ka sa’kin,” bulong ko kay Jacob, mas lumapit ako sa kanya hindi dahil gusto ko, kundi dahil kailangan ko para hindi kami marinig ni Xavier. “Kung may mangyari sa’kin ngayon, kung may nakakita sa pagpasok mo rito ay hindi lang ikaw... kundi pati ako ay masisira.”

Tumingin siya sa’kin. Sa unang pagkakataon ay may nakita akong pag-aalinlangan sa mga mata niya.

“I'm not going to hurt you,” sagot niya, halos pabulong. “Kahit kailan ay hindi ko iyon gagawin.”

Napatitig ako sa kanya. At ilang saglit ay napayuko at pumikit ng muling umalingawngaw ang sigaw ni Xavier.

“ELOWEN, LAST WARNING!”

Nanginginig na ang tuhod ko, pero pinili kong tumayo nang tuwid. Nilakasan ko ang loob ko, hindi para sa kanila, kundi para sa sarili ko.

Ayaw ko ng bumalik sa sitwasyong iyon. Ayaw ko ng mapahiya ulit sa harapan ng maraming tao.

"Hindi porket tinanggap ko ang imbitasyon na iyon ay papasok sa isipan ko na patulak ka..." usal ko at unti-unting nag-angat ng tingin sa kanya.

Napatitig lamang siya sa akin at hindi nagsalita.

“Kung talagang gusto mo akong tulungan,” dugtong ko, mababa pero buo ang tinig, “lumayo ka sa akin. Dahil sa ginagawa mo ngayon ay mas lalo lang nagiging komplikado ang sitwasyon."

Isang maikling katahimikan ang namagitan sa amin. Tanging ang mabigat naming paghinga at ang boses ni Xavier sa labas ang maririnig.

“ELOWEN! BUKSAN MO ANG PINTO!”

Huminga ako ng malalim. At dahan-dahan kong inabot ang doorknob, pero bago ko tuluyang buksan ang pinto ay tumingin muna ako kay Jacob... tumingin ako ng diretsyo sa mga mata niya.

"Wag ka ng gumawa ng bagay na mas lalong magpapahirap sa sitwasyon ko..." usal ko at tinalikuran na siya...

Binuksan ko ang pinto at lumabas ng banyo. Pero bago pa man tuluyang lumapat ang paa ko sa sahig ng hallway ay sinalubong na agad ako ng mabigat at galit na galit na tingin ni Xavier.

“Finally... Akala ko ay nalunod kana sa toilet at wala ng balak na lumabas.." malamig niyang sambit.

Hindi niya ako tinanong kung ayos lang ba ako. Hindi niya inusisa kung bakit ako natagalan. Sa halip, mabilis niyang inabot ang siko ko, mahigpit at masakit iyong hinawakan at sapat na para mapapikit ako sandali.

Pero hindi ako umimik. Dahil sanay na ako.

Hinila niya ako palapit sa kanya, ang mga daliri niya nakabaon sa laman ko. Ramdam ko ang kirot, pero mas ramdam ko ang pamilyar na pakiramdam... ang paalala kung sino raw ang may hawak ng sitwasyon.

“Sorry,” maikli kong sagot, walang emosyon.

Mas lalo lang siyang nainis. Kita ko iyon sa panga niyang mahigpit na nakatirik, sa paraan ng paghinga niyang kontrolado pero mabigat.

"Don't make me feel like I'm st*pid, Elowen," aniya. "Baka gusto mong kaladkarin ulit kita patungo sa parking lot?" dugtong niya na para bang pinapaalala sa akin ang ginawa niya noon.

Sumulyap siya sa likuran ko—sa direksyon ng banyong iniwan ko.

“May kasama ka ba?” tanong niya, mababa ang boses.

Hindi ako nag-alinlangan.

“Wala,” sagot ko agad.

“Good,” aniya. “Dahil ayokong may umaaligid sa’yo.”

Kung dati ay natutuwa Ako sa t'wing sinasabi niya ang mga salitang iyon... ngayon ay gusto ko na lamang matawa at sumuka sa harapan niya.

Mahigpit ang hawak ni Xavier sa siko ko habang hinihila niya akong palayo sa hallway. Hindi ako umangal. Hindi ako nagpumiglas. Wala na rin naman iyong saysay.

“Umayos ka,” malamig niyang utos, ang mga daliri niya mariing nakabaon sa balat ko.

Tumango lang ako, hinahayaan siyang pangunahan ako pabalik sa living room. Sa harap ng ibang tao, bahagya niyang niluwagan ang hawak sa aking siko. Para magmukha kaming maayos at masaya na mag-fiancé.

Maya-maya pa ay bigla siyang huminto. Kaya napahinto rin ako.

Hindi siya agad nagsalita. Sa halip, dahan-dahan siyang umikot paharap sa akin.

Nanigas ang katawan ko.

“Bakit…” mahinang usal niya, ang tono’y hindi galit, kundi mapanganib na kalmado, “…iba ang amoy mo?”

Tumigil ang mundo ko.

Hindi ako gumalaw. Hindi ako huminga. Hindi ako sumagot.

Inangat niya ang kamay niya, ang hinlalaki dumampi sa ilalim ng panga ko, bahagyang iniangat ang mukha ko para pilitin akong humarap sa kanya.

“Hindi ito ang pabango mo,” dugtong niya, mas mababa ang boses. “At hindi ito amoy ng banyo.”

Lumunok ako.

“Sabon lang,” sagot ko agad, pantay ang tinig kahit nanginginig ang loob ko. “I used the hand soap.”

Pinagmasdan niya ako. Matagal. Masyadong matagal.

His hand was still wrapped around my elbow, fingers tight enough to hurt me, but I barely felt it when he leaned closer. Not touching, just close enough that his presence pressed into my space.

Then he inhaled.

Once and Slow.

Nang maramdaman ko ang paghigpit ng hawak niya sa aking siko ay agad na sumikip ang dibdib ko sa kaba.

“Why,” he asked quietly, his voice stripped of emotion, “do you smell different?” tanong niya ulit.

Hindi ako makasagot at nakatingin lamang sa kanya.

He leaned in again, closer this time. His nose brushed the side of my neck... deliberate and unhurried.

Then, his jaw hardened.

“…Why,” he continued, his voice dropping into something cold and unfamiliar, “do you smell like a man?”

The room blurred.

I swallowed hard as my heartbeat roared in my ears.

"Did he caught me?"

TO BE CONTINUED....