Mag-log inJACOB ALDEGUIRE'S POV
From across the room, I watch them. The way Xavier’s hand closed around Elowen’s elbow. Not the grip of a concerned fiancé, but of someone reminding her who owned the leash. What unsettled me most wasn’t his roughness. It was her reaction. Dahil parang wala lang sa kanya ang ginawa ni Xavier. Ni gulat at bakas na nasasaktan siya ay wala akong nakita. At para bang sanay na sanay na siya sa inaasal ng b*bo kong pamangkin. All she did was to stand there, in front of him as if it was normal. As if she’d learned long ago that resistance was pointless. Then, they stopped walking near the hallway. Xavier leaned closer to her, his face hovering near her neck. I couldn’t hear what he said, but I saw what he did next. He inhaled. Slowly and deeply. After that his expression changed. It wasn’t anger. It wasn’t jealousy. And that's when I moved. I walked toward them calmly, unhurried, like I was merely passing by. No urgency. No confrontation written on my face. Just another guest enjoying the evening. At nang nakarating na ako sa tabi nila ay huminto ako sa paghakbang para kunin ang kanyang atensyon. “You’re being a little possessive with your fiancée, Xavier,” I said evenly. “Let her enjoy the evening.” Sambit ko at tiningnan niya ako. Malamig. Para bang kina-kausap niya ako sa pamamagitan ng tingin niya. At gaya ng inaasahan ko ay hindi siya sumagot. Kaya hindi na din ako naghintay at ipinagpatuloy ang paglalakad ko at iniwanan sila. By the time I reached the living room, the noise swallowed everything again. The laughter bursting from every corner, glasses clinking, conversations overlapping one another like nothing tense had ever happened in the hallway. They followed shortly after. Elowen returned to Xavier’s side, sitting across from me. He placed a possessive hand at the back of her chair, his thumb pressing lightly against the wood as if reminding her he was there. She didn’t react. She rarely did. I took a seat, leaning back, letting the room settle into its usual rhythm. Then, aomeone poured me a drink. Another guest started a story. The night resumed its performance. At sa kalagitnaan ng masayang usapin ay umalingawngaw mula sa isang kilalang bisita ang seryosong tanong. Pero hindi ako sigurado kung dapat ko ba talaga iyong tawaging seryosong tanong. “Jacob,” one of my sister’s guests said, grinning, clearly emboldened by alcohol. “Do you have any plans on getting married anytime soon?” Ang tanong na iyon ang siyang nagpatahimik sa lahat. Huminto sila sa pagtawa at ang iba ay inihinto ang pag-uusap na para bang nag-abalang din sila kung ano ang isasagot ko. I smiled. Not serious, but a playful one. I reached for the glass in front of me, fingers curling around the cool surface as I looked at the man who dared to ask. “Not now,” kalmadong sambit ko. “That woman doesn’t seem to have an interest in me yet.” The room erupted. Someone laughed too loudly. Another whistled. A few joked about how impossible that was. “Who wouldn’t be interested?” bulalas ng isang lalaking bisita. “You’re handsome, powerful, rich—” he paused for a bit. “—and completely irresistible.” I laughed along with them, tipping the glass slightly before taking a slow drink. “Maybe,” I said lightly, lowering the glass, “she thinks I’m just playing with her.” A few chuckles followed. I continued, voice still casual, unthreatening. “Besides,” I added, “she has to leave something first… and decide later.” The laughter returned, louder this time. Jokes flew across the room. No one questioned my words. No one noticed the shift beneath them. Wlaang ibang nakapansin niyon maliban sa kanya. Si Elowen. I lifted the bottle of beer to my lips, drinking as the room stayed alive around us. And over the rim of the bottle, I glanced at Elowen. Just for a second. She didn’t smile. Neither laugh. She only looked back at me. Eyes wide and unreadable. Like she knew exactly who those words were meant for. Slowly… I moved my foot under the table. Just enough for it to brush against hers. A light, accidental-feeling contact. Not enough for anyone to notice. But enough for her to feel it. She froze for a fraction of a second. I could see it in the corner of my eye. Mula sa loob ng aking bibig ay tinusok ko ang kaliwa kong pisnge gamit ang aking dila ng maitago ang ngising kumukurba sa aking labi. "You were supposed to be mine, I thought, watching her reaction, but this f*cker got his way to you first," inside my head. And as I lifted my glass, pretending to join in the laughter of the others, I never took my eyes off her. "Aagawin kita sa kanya..." sa isipan ko habang nagkatitigan kaming dalawa. Ilang segundo lang din ang itinagal niyon dahil iniwas ko din ang tingin ko sa kanya. Tumutungga ako ng beer, pero bahagya pa ring nakangisi. At sa kalagitnaan ng tawanan ay natigilan ang lahat ng umalingawngaw ang malakas na tunog ng paghampas ng mesa. "What are you doing, Uncle Jacob?" boses iyon ni Xavier. Unti-unti akong bumaling sa kanya. At nang tuluyang nagtagpo ang aking tingin ay sobrang talim ng kanyang mga mata. "Do you think... I'm st*pid?" TO BE CONTINUED...ALISTAIR VAUGHN ALDEGUIRE'S POV A low groan escaped my lips the moment my hands tightened around her waist. And the sight beneath me was enough to destroy whatever control I had left. Olivia’s fingers were gripping the headboard tightly while her body trembled against the sheets. Her long hair cascaded down her back, exposing the delicate curve of her shoulders and spine beneath the dim light of the room. And every little sound coming from her... Soft. Breathless. Completely ruined me. “Alistair…” mahina niyang usal, halos maputol ang boses habang pilit na kumakapit sa natitirang katinuan sa kanyang katawan. My jaw clenched. I slowly leaned down, pressing my chest against her back while my hand slid upward along her waist. “You have no idea what you’re doing to me right now,” I muttered against her ear. Naramdaman kong lalo siyang nanginig dahil doon. A dangerous smirk tugged at the corner of my lips before I pressed slow kisses along her shoulder. My other han
OLIVIA JUAREZ’S POV Mahigpit kong hawak ang strap ng bag ko habang naglalakad palabas ng shop. Gabi na. Tahimik na rin ang paligid kumpara kanina. Isa-isa nang nagsiuwian ang ibang staff habang ako naman ay mabagal na naglalakad sa sidewalk, pagod pero kahit paano ay magaan ang pakiramdam ko matapos ang unang araw ko sa trabaho. Ngunit agad ding nawala ang gaan na iyon nang biglang mag-vibrate ang cellphone ko sa loob ng bag. Napahinto ako. At nang makita ko ang pangalan sa screen… Biglang kumabog nang malakas ang dibdib ko. Alistair. Nanlamig agad ang mga daliri ko habang mabagal iyong binubuksan. "We’ll start today" Maikli lang ang message na iyon. Walang kahit na anong paliwanag, dahil hindi na kailangan. Kasi alam ko na kung ano ang ibig niyang sabihin . Mariin kong kinagat ang loob ng labi ko habang paulit-ulit na binabasa ang message niya. At kahit gustong-gusto kong tumanggi ay hindi na pwede.nBecause I already used the money. I already signed the contract and agre
ALISTAIR VAUGHN ALDEGUIRE’S POV Tahimik ang buong opisina. Tanging mahinang pag-ugong lang ng air conditioner at tunog ng ulan mula sa glass windows ang maririnig sa paligid. Ngunit kahit gano’n katahimik… Pakiramdam ko mas lalong magulo ang utak ko ngayon. Dahil hanggang ngayon ay nakatitig pa rin ako sa iisang message sa screen ng cellphone ko. The message from Olivia. “Thank you for the flowers and cake… the girls really loved it.” Maikli lang iyon. Simple. Walang kahit anong lambing. Wala ring espesyal. Pero put*ngina. Simula kagabi ko pa paulit-ulit binabasa iyon na parang may mali sa utak ko. Napailing ako habang mabigat na sumandal sa swivel chair ko. What the hell is wrong with me? I already sent the flowers. I already helped her. Dapat tapos na. Pero bakit parang mas lalo lang gumugulo ang lahat? Humigpit ang hawak ko sa cellphone habang muling bumalik sa isip ko ang gabing nasa penthouse siya. Her trembling hands. Her tears. The way she looked so scared
OLIVIA JUAREZ’S POV Hindi ko namalayang mabilis pala talagang lumipas ang oras kapag busy. Sunod-sunod abg customer na nagsidatingan ng sumapit ang hapon. May nagpapagawa ng bouquet para sa anniversary. May bibili lang sana ng isang sunflower pero nauwi sa sampung roses dahil mas maganda raw tingnan ang roses. At mayroon ding umiiyak pang girlfriend habang yakap ang flowers na gawa namin ni Mia. “Ayoko na talaga sana sa boyfriend ko…” umiiyak niyang sabi habang hawak ang bouquet. “…pero ang ganda kasi ng flowers...nabago tuloy ang desisyon ko." Halos mapatawa ako habang pinapanood siyang hilahin palabas ng boyfriend niyang paulit-ulit humihingi ng sorry. “You’ll get used to weird customers, Olivia..." natatawang sambit ni Mia habang inaayos ang ribbons sa counter. Napailing na lang ako habang napapangiti. Nakakapagod. Pero hindi nakakasakal. At sobrang layo no’n sa trabaho ko noon. “BREAK TIME!” Napalingon agad ako nang marinig ang malakas na sigaw mula sa kabilang side ng
OLIVIA JUAREZ’S POV Maagang-maaga akong nakarating sa shop kinabukasan. Tahimik pa ang paligid habang naglalakad ako papunta sa flower section. Habang mahigpit ang hawak ko sa strap ng bag ko at hindi na mabilang kung ilang beses akong bumubuntong-hininga. Kinakabahan ako. Hindi dahil ayaw ko sa trabaho. Kundi dahil wala akong gaanong alam sa nga bulaklak. Dahil ang huli kong trabaho ay nagbebenta ng sigarilyo sa isang bar habang suot ang damit na halos makita na ang kaluluwa ko.Ikinuyom ko ang aking kamao habang tumitingin sa paligid. “Darling!” Napalingon agad ako nang marinig ang masayang boses ni Ma’am Elowen. Nakasuot siya ngayon ng eleganteng cream-colored dress habang may hawak na tasa ng kape. “Good morning po,” bati ko habang bahagyang yumuyuko. Ngumiti siya nang malawak bago mabilis akong nilapitan at hinawakan ang magkabilang kamay ko. “You came!” exaggerated niyang sambit na parang natutuwa talaga siyang makita ako. “Akala ko ay hindi ka tutuloy," Napatawa ak
OLIVIA JUAREZ'S POV May hawak-hawak akong kahoy...hindi gano'n kalaki pero sapat na upang mapabagsak ang kung sino man na magtangka sa buhay ko.Hinawakan ko ang doorknob, pumikit ako saglit at bumuntong-hininga bago ko tuluyang binuksan ang pintuan."Delivery po--MA'AM NAMAN!!" Malakas na napasigaw sa gulat ng rider na nasa harapan ko nang itutok ko sa mukha niya Ang matulis na kahoy na hawak ko. "Hala...s-sorry po k-kuya.." agad ko at mabilis na binitawan ang hawak kong kahoy.Kitang-kita ko kung paanong namutla ang mukha ng rider dahil sa gulat. Mabilis na tumataas-baba ang dibdib niya dahil sa kaba at halos hindi ako matingnan nang maayos. "Pap*tayin niyo naman ako sa nerbyos, Ma'am..." reklamo niya.Bahagya kong nakagat ang labi ko. Nahihiyang tumingin sa kanya habang inaayos ang bitbit niyang box."Pasensya na po talaga kuya. Nagtataka lang kasi kami dahil wala naman po kaming inaasahang bisita sa ganitong oras. Pasensya na po talaga," paulit-ulit kong paghingi ng paumanhin.
ELOWEN GARCIA'S POV (Continuation) Hindi ko agad nasagot. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakayanig—ang tanong niya, o ang katotohanang napansin niya iyon. Dahan-dahan niyang ibinaba ang isang kamay mula sa balikat ko, pero hindi para umatras. Sa halip, bahagya niyang itinagilid ang ulo ko, p
ELOWEN GARCIA'S POV “Please…” muli kong pakiusap, at ngayon ay nakahawak na sa kanyang papulsuhan. Xavier’s fingers were still gripping my chin, forcing me to look at him. His eyes searched my face like he was trying to see if I was lying. “I wasn’t trying to run,” I whispered. “I just… I jus
ELOWEN GARCIA’S POVKINABUKASAN....Naalimpungatan ako nang maayos ko ang hindi pamilyar na amoy ng unan ko. Mas lalo ko pa iyong idiniin sa mukha ko, hanggang sa napagtanto kong amoy iyon ng lalaki. Mabilis akong bumalikwas ng bangon, at nang iginala ko ang paningin ko sa paligid at doon ko lang
ELOWEN GARCIA'S POV Tanging ang mahinang ingay ng sasakyan at ang tunog ng gulong sa kalsada ang naririnig ko. I stared outside the window the entire time. My thoughts were a mess. Gregorio Hernandez. Why would he send people to protect me? I barely even knew him. Hindi ko namalayang d







