Ang Maid sa Bisig ng Dalawang Bilyonaryo

VIOLET

Kilala siyang babaero. Halos gabi-gabi, may ibang babaeng pumapasok sa kuwarto niya, at kinaumagahan, panibagong mukha na naman ang palihim na lumalabas. Kahit sa laundry room lang ako nakatalaga, sapat na ang mga naririnig ko para malaman kung anong klaseng lalaki siya.

Kaya hindi ko inakalang darating ang gabing ako mismo ang uutusan nilang pumasok sa kuwarto niya.

“Violet, ikaw na ang maghatid nito kay Sir Killian.”

Napalingon ako kay Martha, ang mayordoma ng mansyon, saka sa tray ng pagkain na hawak niya.

“Bakit po ako?” tanong ko.

Hindi naman kasama sa trabaho ko ang pagsisilbi ng pagkain. Ang paglalaba, pamamalantsa, at pag-aayos ng mga damit lang ang ginagawa ko sa bahay.

Nakapagbihis na ako at handa nang umalis para makipagkita sa best friend kong si Angela sa mall. Isang linggo naming pinagplanuhan ang araw na ito dahil bihira lamang kaming magkasabay ng libreng oras.

“Abala ang ibang maid sa paghahanda para sa mga bisita bukas,” sagot ni Martha. “Ihatid mo lang ang pagkain niya. Pagkatapos, maaari ka nang umalis.”

Napabuntong-hininga ako.

Wala rin naman akong dahilan para tumanggi. Ilang minuto lang siguro ang kailangan ko. Ilalapag ko ang pagkain, magpapaalam, at aalis agad.  

Kinuha ko ang tray mula kay Martha. Mahigpit kong hinawakan ito habang naglalakad sa mahabang hallway patungo sa kuwarto ni Killian.

Tahimik ang buong mansyon. Wala roon sina Don Emilio at Doña Estrella dahil nasa Singapore sila para dumalo sa isang malaking business event. Kaya mas malaya si Killian na gawin ang kahit anong gusto niya.

At batay sa mga naririnig ko gabi-gabi, talagang sinusulit niya ang pagkawala ng kaniyang mga magulang.

Napababa ang tingin ko sa mini dress na suot ko. Simple lang naman iyon at bagay sa mainit na panahon, pero bigla akong nailang nang maalalang haharap ako kay Killian. Kung alam ko lang na uutusan akong pumunta sa kuwarto niya, sana nagpalit muna ako.

Pagdating ko sa p***o, sandali akong huminto. Maingat kong inilapit ang tainga ko sa p***o.

Tahimik sa loob. Wala akong narinig na boses o kahit anong kakaibang tunog gaya ng madalas kong marinig kapag dumaraan ako sa hallway.

Nakahinga ako nang maluwag.

Kakatok na sana ako nang biglang may aninong lumitaw sa sahig. Unti-unti iyong lumapit mula sa likuran ko.

Napalingon ako. Halos mabitawan ko ang tray nang makita si Killian.

Nakatayo siya ilang hakbang lang mula sa akin. Naka-itim siyang polo na nakabukas ang dalawang butones sa dibdib at nakatiklop hanggang siko ang mga manggas. Bahagyang basa ang buhok niya, na para bang bagong ligo lang.

Ngayon ko lang siya nakita nang ganito kalapit. Matangos ang ilong niya, makapal ang kilay, at matalim ang panga. Bagay sa kaniya ang bahagyang magulong buhok, lalo na kapag pinagsama sa malamig niyang mga mata at mapang-asar na labi. Hindi nakapagtatakang maraming babaeng nahuhumaling sa kaniya.

Nakatitig siya sa akin. Dahan-dahang bumaba ang tingin niya sa tray bago muling bumalik sa mukha ko.

“Ano’ng ginagawa mo?”

“Sorry po, Sir!” Napaatras ako at muntik nang tumama sa p***o. “Hindi ko po kayo napansin. Ihahatid ko lang po ang pagkain mo.”

Nanatili ang mga mata niya sa akin. Parang sinusuri niya ang bawat kilos ko.

“I was asking what you were doing with your ear against my door.”

Biglang uminit ang mukha ko.

“Sinisigurado ko lang po na wala kayong—”

Napatigil ako. Ano bang sinasabi ko?

Bahagyang tumaas ang isang kilay niya. “Wala akong ano?”

“Wala po kayong ginagawa.”

May mahinang ngiti na lumitaw sa labi niya.

“At ano naman ang posibleng ginagawa ko sa loob ng sarili kong kuwarto na ayaw mong maabutan?”

Hindi ako nakasagot. Napalunok na lamang ako.

Alam niyang alam ko ang sagot. At base sa ngiti niya, mukhang natutuwa siyang makita akong nahihiya.

“Inutusan lang po ako ni Miss Martha na ihatid ang pagkain ninyo,” mabilis kong sabi. “Aalis na rin po ako pagkatapos.”

Dahan-dahang sinuri ng tingin niya ang suot ko, mula sa mukha ko hanggang sa mga hubad kong binti.

“Sigurado kang pagkain lang ang dinala mo rito?” tanong niya. “Tell me, Violet… sinadya mo bang pumunta rito nang ganiyan ang suot mo?”

“Day off ko po ngayon, Sir. Makikipagkita po ako sa—”

“Boyfriend mo?”

Hindi ko alam kung bakit kailangan niyang itanong iyon.

“Best friend ko pong babae.”

Bahagyang tumango siya, na para bang nasiyahan sa sagot ko.

Pagkatapos ay nilampasan niya ako at binuksan ang p***o ng kuwarto.

“Come in.”

Hindi ako agad gumalaw.

Napalingon siya. “Hindi mo ba ihahatid ang pagkain?”

“Opo.”

Huminga ako nang malalim bago sumunod sa loob.

Malaki ang kuwarto niya at cozy itong tingnan dahil sa mahinang ilaw sa tabi ng kama. Naamoy ko rin ang mamahalin niyang pabango na humahalo sa malamig na hangin mula sa aircon.

“Doon mo ilagay,” sabi niya, itinuro ang mesa sa gilid ng kama.

Inayos ko ang plato at kubyertos sa mesa. Akala ko makakaalis na ako, pero biglang nagsalita si Killian mula sa banyo. “Gusto ko ng juice.”

Napatingin ako sa pitsel at basong nasa tray. Wala akong nagawa kundi sumunod. Kumuha ako ng baso at nagsimulang magsalin ng juice.

Katatapos ko pa lang nang biglang bumukas nang tuluyan ang p***o ng banyo.

Napalingon ako.

Kalalabas lang ni Killian habang nagpupunas ng kamay gamit ang maliit na tuwalya. At hindi ko inaasahang napaatras ako at muntik nang matisod.

“Ah!”

Mabilis kong nahawakan ang kamay ni Killian bago pa ako tuluyang bumagsak sa kama. Dahil sa gulat, nabitawan ko ang baso at kumalat ang juice sa sahig.

Hinila niya ako palapit para saluhin, pero dahil sa lakas ng pagkakahawak ko sa kaniya, pareho kaming nawalan ng balanse at bumagsak sa kama.

Hindi ako makapaniwalang naglapat ang mga labi namin.