The Surgeon's Regret: Chasing His Runaway Wife

SAMARA POV

May mga gabi na kahit anong lakas ng buhos ng ulan sa labas, mas naririnig ko pa rin ang sarili kong tibok ng puso. O ang kawalan nito.

Tumingin ako sa orasan sa dingding ng kusina. 2:14 AM.

Malamig na ang niluto kong hapunan sa lamesa. Dalawang taon. Dalawang taon ko nang ginagawa ang routine na ito. Naghihintay sa asawa kong si Cassian Valdez. Ang sikat na neurosurgeon at CEO ng Valdez Medical Group. Ang lalaking pinangarap ko noon pa man, pero naging simula rin ng sarili kong impiyerno.

Kasal kami, oo. Isang marangyang arranged marriage na pinalabas na fairytale sa media para isalba ang nalulubog na kumpanya ng tatay ko. Pero sa loob ng mansyong ito, ako lang ang nakakaalam kung gaano kalamig ang reyalidad. Para kay Cassian, isa lang akong responsibilidad. Isang obligasyon na kailangan niyang tiisin.

Narinig ko ang ugong ng makina ng kanyang sports car sa labas. Agad akong napatayo, inayos ang suot kong silk robe, at mabilis na pumunta sa p***o.

Bukas ang p***o ng opisina niya sa dulo ng pasilyo nang makapasok siya. Pero bago ko pa siya matawag, may narinig akong boses ng babae. Isang pamilyar na boses na nagpatigas sa buong katawan ko.

"Cassian, please... hanggang kailan ba tayo ganito?"

Si Evelyn. Ang ex-girlfriend niya na bigla na namang sumulpot sa buhay namin nitong mga nakaraang buwan.

Humakbang ako palapit, dahan-dahan, parang magnanakaw sa sarili kong bahay. Bahagyang nakabukas ang p***o ng opisina. At doon, parang sinaksak ng paulit-ulit ang puso ko sa nakita ko.

Evelyn was clinging to his suit jacket, her hands gripping his chest. Habang si Cassian naman, kahit mukhang pagod mula sa mahabang operasyon sa ospital, ay hindi siya itinutulak. He just stood there, letting her hold him.

"I told you to wait, Evelyn. It’s complicated," mababa at malalim ang boses ni Cassian. Ang boses na bihirang-bihira kong marinig dahil halos hindi niya ako kinakausap kapag kaming dalawa lang.

"Complicated? Dahil ba sa babaeng 'yon?" Evelyn sobbed, looking up at him with tearful eyes. "Dahil ba kay Samara? Cassian, asawa mo siya! Araw-araw akong namamatay sa selos habang naiisip kong magkasama kayo sa iisang bubong!"

Gusto kong sumigaw. Gusto kong pumasok sa silid at sabihing, *'Wala kaming ginagawa! Hindi niya ako hinahawakan!'* Pero nanatiling nakadikit ang mga paa ko sa sahig. Nanginginig ang buong katawan ko, naghihintay sa isasagot ng asawa ko. Nagbabakasakali na kahit kaunti, ipagtatanggol niya ang posisyon ko bilang asawa niya.

Pero nagkamali ako.

Huminga ng malalim si Cassian at hinawakan ang mga kamay ni Evelyn para ilayo ito sa dibdib niya, pero hindi niya binitiwan ang pagkakahawak dito.

"You don't have to be jealous of Samara," malamig na sagot ni Cassian. Bawat salita niya ay parang yelo na bumaon sa sistema ko. "I never loved her. She’s just a tool for my family. Pagkatapos ng contract na pinirmahan ng mga magulang namin, ibibigay ko rin sa kanya ang divorce na gusto mo. Sa'yo lang ako babalik."

I never loved her. She’s just a tool.

Parang nawalan ng hangin ang buong paligid. Ang mga luhang matagal kong pinipigilan ay tuluyan nang umagos sa mga pisngi ko. So, ganoon lang pala 'yon? Lahat ng pag-aalaga ko, lahat ng pagtitiis ko sa malamig niyang pakikitungo sa loob ng dalawang taon, basura lang para sa kanya? Isang tool. Isang kasangkapan.

Hindi ko na kaya. Bago pa nila ako mapansin, dahan-dahan akong umatras. Bawat hakbang ko pabalik sa kwarto namin ay parang pagtapak sa mga bubog.

Pumasok ako sa kwarto at ni-lock ang p***o. Napasandal ako sa kahoy na p***o habang dahan-dahang napaupo sa sahig. Doon ko ibinuhos ang lahat ng sakit. Niyakap ko ang sarili ko habang humihikbi nang walang tunog, natatakot na marinig nila ako.

I sacrificed my youth, my dreams, and my dignity for a man who treated me like an invisible object. Akala ko, kung magiging mabuti akong asawa, kung magiging masunurin ako, matututunan niya rin akong mahalin. Pero tanga ko. Dahil ang puso ni Cassian Valdez, nakalaan lang sa isang babae. At hinding-hindi ako 'yon.

Tumingin ako sa wedding ring ko. Kumikinang ito sa dilim, pero para sa akin, isa na lang itong kadena na sumasakal sa buhay ko.

"Tama na," bulong ko sa sarili ko, habang pinapahid ang mga luha sa mukha ko. Hinarap ko ang salamin at nakita ang isang babaeng sirang-sira na ang pagkatao.

I have hit my rock bottom tonight. Wala nang itatagal ang pagtitiis ko. Kung gamit lang ang tingin niya sa akin, mas mabuting umalis na ako bago pa ako tuluyang mawala sa sarili ko.

Bukas. Bukas na bukas din, tatapusin ko na ang kahibangan na ito.