Chapter 3

Chapter 3

"Lorenzo... magsalita ka!"

Hindi na napigilan ni Veronica ang sarili.

Halata ang pagkataranta sa kanyang mukha habang paulit-ulit na tumitingin sa aking ama.

Parang umaasa siyang may sasabihin itong pabor sa kanila.

Parang umaasa siyang muli niya akong isasantabi.

Ngunit sa pagkakataong ito...

Hindi na ako iyong dating Althea.

"Althea..." mahinang tawag ni Dad.

"Althea, hindi mo pwedeng gawin ito."

Napatawa ako.

Ngunit walang saya sa tawang iyon.

Puro pait lamang.

Puro sama ng loob.

"Why, Dad?"

Tahimik siya.

"Kasi ba mas mahal mo sila kaysa sa akin?"

Nakita kong nanikip ang kanyang panga.

Ngunit hindi ako tumigil.

Hindi matapos ang lahat ng taon na pinabayaan niya ako.

"Hindi ba ako ang tunay mong anak?"

Muling bumagsak ang katahimikan sa buong sala.

"Mas matimbang ba sa'yo ang dalawang iyan na wala namang dugong dumadaloy sa kanilang mga ugat?"

"Althea!" saway ni Veronica.

Ngunit agad ko siyang tiningnan. At sa isang tingin pa lamang ay natahimik siya.

"So pathetic..." Mapait akong napailing. "Alam mo, Dad?"

Tumulo ang isang luha sa aking pisngi. Hindi dahil mahina ako. Kundi dahil nasasaktan pa rin ako. Sa kabila ng lahat. Anak pa rin niya ako. "Buong buhay ko, akala ko kulang lang ako." Napayuko ako sandali. "Akala ko may mali sa akin."

Naramdaman kong bumigat ang dibdib ko habang isa-isang bumabalik ang mga alaala.

Mga kaarawan na hindi niya nadaluhan. Mga recognition day na wala siya. Mga gabing hinihintay ko siyang umuwi. Mga panahong mas pinili niyang samahan ang bagong pamilya niya kaysa ang sarili niyang anak.

"Pero ngayon naiintindihan ko na." Napatingin ako sa kanya. "Never akong naging problema." Nanlaki ang kanyang mga mata.

"Dad..." Napangiti ako nang mapait. "Ikaw."

Parang may kung anong bumagsak sa pagitan naming mag-ama. Isang pader na hindi na kayang sirain.

"Althea, hindi ganoon ang nangyari."

"Talaga ba?" Mabilis kong tanong. "Dahil sa nakikita ko, ganoon na ganoon ang nangyari."

Napahawak siya sa noo niya. Mukhang nahihirapan. Ngunit wala na akong pakialam. Tatlong taon akong nasaktan. Panahon naman para marinig niya ang katotohanan.

"Sabihin mo nga sa akin, Dad." Diretso akong tumingin sa kanyang mga mata. "Noong umalis ako rito..." Humugot ako ng malalim na hininga. "...sinubukan mo ba akong hanapin?" hindi ito sumagot. "Noong umiiyak ako mag-isa..." Tahimik pa rin. "Noong kailangan kita bilang ama..." Wala pa ring sagot. Dahan-dahan akong tumango.

Naramdaman kong lalong sumikip ang dibdib niya. Ngunit hindi na ako umurong. Hindi na ngayon.

"Dahil ang katahimikan mo ang sagot."

"Althea..." basag ang boses niya.

Pero huli na. Masyado nang huli. Biglang tumayo si Bianca.

"Enough!"

Napalingon kaming lahat sa kanya. Galit na galit ang mukha niya.

"Akala mo ba ikaw lang ang nasaktan?!"

Napataas ang kilay ko. "Excuse me?"

"Oo!" Nanginginig ang boses niya. "Pinaghirapan namin ang lahat ng mayroon kami rito!"

Napatawa ako. At sa pagkakataong iyon, hindi ko na itinago ang pangungutya sa aking mukha.

"Talaga?" Humakbang ako palapit sa kanya. "Pinaghirapan?" Nakita kong napalunok siya. "Sabihin mo nga sa akin, Bianca." Tinuro ko ang paligid. "Kaninong pera ba ang nagpatayo ng mansyong ito?"

Tahimik siya. "Kaninong pamilya ang nagtatag ng kumpanyang tinatamasa ninyo ngayon?" Wala pa ring sagot. "At kaninong mana ang ginagamit ninyo sa loob ng maraming taon?"

Namula ang kanyang mukha. Dahil alam niyang tama ako. At alam kong alam niya iyon.

"Everything you have..." Malamig akong ngumiti. "...came from my mother."

Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong sala. At sa unang pagkakataon. Wala ni isa sa kanila ang nakasagot. Dahil ang katotohanan ay isang bagay na hindi nila kayang takasan. At ngayong nakabalik na ako. Sisiguraduhin kong haharapin nila ang bawat kasinungalingang itinayo nila sa loob ng maraming taon.

"Manong, pakiakyat ang gamit ko sa aking silid."

Agad na tumango si Mang Roberto. "Yes, Miss Althea."

Ngunit bago pa man siya makaalis ay biglang sumingit si Bianca.

"No!"

Malakas ang kanyang boses. Lalo pa siyang nagmukhang galit nang makita niyang sinusunod ako ng mga katulong.

"Silid ko na iyon!"

Napalingon ako sa kanya. At saka malamig na ngumiti. "Silid mo?" Napatawa ako nang mahina. "Yes, in the first place, silid ko iyon." Tumigas ang kanyang mukha. "At ikaw ang umagaw niyon sa akin."

"Althea!" sigaw niya.

Ngunit hindi ako natinag. Sa halip ay tumingin ako sa mga katulong na tila hindi malaman kung sino ang susundin.

"Narinig n'yo ang sinabi ko." Tumango ang ilan sa kanila. "Ang lahat ng gamit sa loob ng silid ay tanggalin."

Nanlaki ang mga mata ni Bianca. "Ano?!"

"At palitan ng bago."

"How dare you!"

Mabilis siyang lumapit sa akin. Ngunit hindi ako umatras. Hindi tulad noon. Hindi na ako iyong batang tahimik na inaapi. Hindi na ako iyong batang umiiyak sa sulok habang inaagaw nila ang lahat ng para sa akin.

"How dare me?" ulit ko. Malamig akong tumawa. "Mas magandang itanong mo iyan sa sarili mo." Nakita kong namula ang kanyang mukha sa galit. "Three years akong wala rito." Humakbang ako palapit sa kanya. "Three years mong ginamit ang silid ko."

Isa pang hakbang. "Three years mong inangkin ang mga bagay na hindi naman para sa'yo."

Isa pang hakbang. Hanggang sa tuluyan siyang mapaatras. "Kaya huwag mo akong tanungin kung paano ako nagkaroon ng lakas ng loob." Nanlaki ang kanyang mga mata. "Dahil ang tanong ay..." Malamig akong ngumiti. "...paano mo nagawang angkinin ang hindi naman sa'yo?"

"Mom!" galit niyang tawag kay Veronica.

Agad naman itong lumapit. "Althea, sobra ka na."

Napalingon ako sa kanya. "Sobra?" Tumawa ako. "Sobra na ba agad kapag kinukuha ko ang sarili kong pag-aari?" Hindi siya agad nakasagot. "Dahil sa pagkakaalam ko, kayo ang sumobra."

Tahimik silang dalawa. At doon ko nakita ang galit sa kanilang mga mata. Pero wala na akong pakialam. Hindi na ako natatakot sa kanila. Hindi na matapos kong malaman kung gaano sila kadaling talikuran ang katotohanan para sa sariling kapakanan.

"Mang Roberto."

"Yes, Miss?"

"Simulan na ninyo."

Nagkatinginan ang mga katulong. Pagkatapos ay sabay-sabay silang tumango.

"Yes, Miss Althea."

"Ano?!"

Halos mapasigaw si Bianca nang makitang nagsimula nang umakyat ang mga katulong sa ikalawang palapag.

"Huwag kayong gagalaw!"

Ngunit walang sinuman ang sumunod sa kanya. Dahil alam nilang lahat kung sino ang tunay na may-ari ng silid na iyon.

At marahil kung sino rin ang tunay na tagapagmana ng pamilyang Monteverde. Nakita kong namumula sa galit si Bianca habang isa-isang umaakyat ang mga katulong.

Samantalang si Veronica naman ay halos hindi makapaniwala sa nangyayari.

At si Dad? Tahimik lamang siyang nakatayo. Pinagmamasdan ang lahat. Parang ngayon lang niya napagtatanto kung gaano karaming bagay ang hinayaan niyang mangyari habang nakapikit siya sa katotohanan.

"At isa pa pala."

Napalingon silang lahat sa akin. Malamig kong inilapag ang aking bag sa sofa.

"Mula bukas, gusto kong makita ang lahat ng financial reports ng Monteverde Group."

Nanlaki ang mga mata ni Veronica. "Ano'ng kinalaman niyan dito?"

Napangisi ako. "Malalaman mo bukas."

At sa unang pagkakataon mula nang makabalik ako sa mansyong ito. Nakita ko ang takot sa kanilang mga mukha. Takot na baka mabunyag ang lahat ng sikreto nilang matagal nang nakatago. At sisiguraduhin kong mangyayari iyon. Dahil ang pagbawi ko sa aking silid. Simula pa lamang ng lahat.