Chapter 4

Chapter 4

Tahimik na naghari ang buong sala matapos kong sabihin ang tungkol sa financial reports.

Ngunit kitang-kita ko ang takot na mabilis na dumaan sa mukha nina Veronica at Bianca.

At doon ko lalong natiyak. May tinatago sila. At mukhang malaki ang tinatago nila.

"Financial reports?" pilit na kalmadong tanong ni Veronica.

"Oo." Tumayo ako mula sa kinauupuan ko. "May problema ba doon?"

"Wala kang karapatang humingi ng mga dokumentong iyon."

Napataas ang isang kilay ko. "Talaga?" Napatingin ako kay Dad. "Dad, sabihin mo nga."

Muling bumagsak ang katahimikan. Halatang nahihirapan siya. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi ko siya tutulungang makaiwas.

"Althea..."

"Yes or no?" Mariin kong tanong. "May karapatan ba ako o wala?"

Napapikit siya sandali. At nang muli siyang dumilat ay tila tumanda siya ng sampung taon.

"Meron."

Parang binuhusan ng malamig na tubig sina Veronica at Bianca.

"Dad!" Sigaw ni Bianca.

Ngunit hindi na siya pinansin ng aking ama. At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon. Pinili niya ang katotohanan kahit huli na.

Malamig akong ngumiti. "Narinig mo?" Napatingin ako kay Veronica. "Kaya siguraduhin mong nasa opisina ko bukas ang lahat ng records."

"Althea, hindi mo naiintindihan—"

"Hindi." Putol ko. "Kayo ang hindi nakakaintindi." Nakita kong kumuyom ang kanyang mga kamay. "Sa loob ng tatlong taon, hinayaan ko kayong gawin ang gusto ninyo." Humakbang ako palapit. "Pero tapos na iyon."

"Akala mo ba madali ang pagpapatakbo ng kompanya?" singhal ni Bianca. "Akala mo ba dahil bumalik ka, pwede mo nang kunin lahat?"

Napatawa ako. Ngunit wala iyong bahid ng saya. Puro pangungutya lamang.

"Kunin?" Mabagal akong tumango. "Interesting."

Tumingin ako sa buong sala. Sa mamahaling chandelier. Sa mamahaling mga kasangkapan. Sa lahat ng bagay na pagmamay-ari ng pamilya ko.

"Paano naging pagkuha ang pagbawi ng sariling pag-aari?"

Namula ang mukha ni Bianca. Ngunit wala siyang naisagot. Dahil alam niyang tama ako. Lahat ng mayroon siya ngayon ay nagsimula sa mana ng aking ina.

At ngayon ay unti-unti ko iyong babawiin. Makalipas ang ilang minuto ay umakyat ako sa ikalawang palapag. Kasunod ko ang ilang katulong.

Pagdating namin sa dating silid ko ay agad akong natigilan. Maraming bagay ang nagbago. Iba na ang kulay ng dingding. Iba na ang mga kurtina. Iba na ang mga muwebles. At higit sa lahat ay wala nang bakas ng dating ako. Parang binura nila ang bawat alaalang minsang naroon.

"Mam, ano po ang unang ipapatanggal?" tanong ng isa sa mga katulong.

Mabagal akong umikot sa silid. At saka tumigil sa gitna.

"Lahat." Nagkatinginan sila.

"Lahat po?"

Tumango ako. "Lahat." Malamig ang boses ko."Wala akong gustong matira rito."

Agad silang nagsimulang kumilos. Isa-isang tinanggal ang mga gamit.

Ang kama. Ang cabinet. Ang mga dekorasyon. Lahat.

Habang pinagmamasdan ko iyon, biglang bumukas ang pinto. Pagpasok ko si Bianca.

Galit na galit at namumula ang mukha.

"Stop this!"

Malamig akong napalingon sa kanya. "Hindi."

"Althea!"

"Labas."

Napatigil siya. "Ano?"

"Labas." Mas malamig ang boses ko ngayon.

"At huwag kang papasok sa silid ko nang walang permiso."

Nanlaki ang kanyang mga mata. "Your room?"

Tumango ako. "My room."

Halos manginig siya sa galit. "Dahil ba anak ka ni Dad kaya feeling mo superior ka?"

Napangiti ako ngunit mapanganib na ngiti iyon. "Hindi." Humakbang ako palapit sa kanya. "Alam mo kung ano ang pinagkaiba natin?" Tahimik siya. "Ako, hindi ko kailangang magnakaw para magkaroon ng lugar sa bahay na ito."

Parang sinampal siya sa sinabi ko. "Ako, hindi ko kailangang gamitin ang apelyido ng ibang tao para maging mahalaga." Lalong namutla ang kanyang mukha.

"Ako..." Huminto ako sa harapan niya. At diretso siyang tiningnan sa mga mata. "...hindi kailangang mang-agaw."

Tumulo ang luha sa kanyang mga mata. Ngunit wala akong naramdamang awa. Hindi matapos ang lahat ng taon na ako ang umiiyak habang sila ang masaya. Hindi matapos nilang pakinabangan ang lahat ng iniwan ng aking ina.

At lalo na ngayon, na alam kong may batang umaasa sa akin. Hindi na ako pwedeng maging mahina. Hindi na ako pwedeng magpatawad nang basta-basta. Dahil ang Althea na umalis sa mansyong ito tatlong taon na ang nakalipas ayy hindi na ang Althea na bumalik ngayon. At sa pagkakataong ito ay hindi ako titigil hangga't hindi ko nababawi ang lahat ng kinuha nila sa akin.

Ilang sandali pa ay dumating si Dad sa harap ng silid. Mukhang may nagsumbong na agad. At hindi na ako nagtaka kung sino. Pagpasok pa lamang niya ay agad kong nakita si Bianca na umiiyak.

Nakayakap kay Veronica habang nagpapanggap na siya ang biktima. Parang siya ang inagawan. Parang siya ang nawalan. Hindi ako nakapigil ay npailing na lamang ako.

"Althea, sumusobra ka na!" Mariing sambit ni Dad.

Napalingon ako sa kanya. Pagkatapos ay itinuro ko ang sarili ko. "Huh? Ako?" Napatawa ako. Ngunit halatang-halata ang pangungutya sa boses ko. "Sumusobra?" Napailing ako. "Napapatawa ba ninyo ako, Dad?"

Tahimik siya. "Sumosobra ba ang pagbawi ko sa para sa akin?"

Wala siyang naisagot. At lalong wala siyang naisagot nang ituro ko ang paligid.

"Silid ko ito." Isa-isang lumabas sa bibig ko ang bawat salita. "Silid ko bago pa man dumating sila sa mansyon natin." Tahimik. "Silid ko bago pa man nila angkinin ang lahat."

Tahimik pa din at muli niyang ginawa ang nakasanayan niyang gawin sa loob ng maraming taon.

"Dad!" Biglang singit ni Bianca. Lumapit siya rito habang umiiyak. "Dad, saan ako matutulog ngayong gabi?" Parang bata niyang tanong. "Kinuha ni Althea ang silid ko."

Agad akong tumingin sa kanya. "Correction." Tumigil siya. "Binawi." Malamig kong sabi. "Hindi kinuha."

Napangisi ako. "Magkaiba ang dalawang iyon, Bianca." Namula ang mukha niya.

Habang si Veronica naman ay halos sumabog na sa galit.

"Dad!"

Muling reklamo ni Bianca. "Saan ako matutulog?"

Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. Pagkatapos ay nagkibit-balikat.

"May maid's room naman."

Parang natamaan siya ng kidlat. "What?!" Nanlaki ang kanyang mga mata. "Are you crazy?!"

Tumawa ako. Hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil ngayon niya nararanasan ang kahit katiting ng naranasan ko noon.

"What? Hindi ba kuwarto rin iyon?"

"How dare you!"

"Ano?"

Napataas ang kilay ko. "Wala namang bakanteng kuwarto." Pagkatapos ay itinuro ko ang hallway. "At ngayong gabi, sa guest room muna ako matutulog habang inaayos ang silid ko."

Lalong namula si Bianca. Parang gusto na niya akong sugurin. Ngunit hindi ko siya pinansin. Sa halip ay ibinaling ko ang tingin kay Veronica.

Nanginginig ito sa galit. "What? Are you crazy?" singhal niya.

"Patutulugin mo ang kapatid mo sa kuwarto ng mga katulong?"

Napatawa ako. Ngunit sa pagkakataong ito, wala nang natitirang init sa boses ko.

Malamig. Napakalamig.

"Kapatid?" Napatigil silang lahat. "Kailan pa naging kapatid ko ang isang taong nakinabang sa lahat ng dapat ay akin?" "Madrasta lang kita."

Isa pang hakbang. "Hindi ko sila kadugo." Isa pang hakbang. "At lalong hindi ko obligasyong unahin ang komportable nilang buhay."

Nakita kong napahiya si Dad. Ngunit hindi ako naaawa. Dahil saan siya noong ako ang nawawalan? Saan siya noong ako ang unti-unting nawawalan ng lugar sa sarili kong tahanan? Saan siya noong sila ang mas pinili niya?

Mabagal kong kinuha ang bag ko. At saka dumaan sa pagitan nilang tatlo. Pagdating ko sa tabi ni Dad ay saglit akong huminto. Hindi ko siya tiningnan. Dahil natatakot akong makita ang sarili kong sakit.

"Don't worry, Dad." Mahina ngunit malinaw kong sabi. "Hindi pa ito ang sobra."

Nanigas siya at bago pa siya makapagsalita ay nagpatuloy na ako sa paglalakad. Patungo sa guest room. Habang sa likuran ko ay naiwan ang katahimikan. At ang unang pagkakataon sa maraming taon na hindi nila makuha ang gusto nila. Dahil nagsisimula pa lamang akong bawiin ang lahat.