Chapter 5

Chapter 5

Pagkapasok ko sa guest room ay agad kong isinara ang pinto.

At sa unang pagkakataon mula nang bumalik ako sa mansyong ito...

Nawala ang matigas na maskarang suot ko.

Napagod ako.

Hindi sa pakikipagtalo.

Kundi sa pag-alala.

Sa bawat sulok ng bahay na ito ay may alaala ng aking ina.

Mga alaalang pilit kong kinalimutan sa loob ng maraming taon.

Dahan-dahan akong umupo sa kama.

Tahimik ang buong silid.

Tanging ang mahinang ihip ng hangin mula sa bukas na bintana ang maririnig.

Napatingin ako sa labas.

Sa hardin.

Sa fountain.

Sa malaking puno ng acacia na minsang pinagtataguan ko noong bata pa ako.

Unti-unting namuo ang luha sa aking mga mata.

At sa wakas ay pinakawalan ko ang buntong-hiningang matagal ko nang kinikimkim.

"Mom..."

Mahina kong bulong.

Parang natatakot akong may makarinig.

Parang natatakot akong masaktan muli.

Ngunit wala nang dahilan para pigilan pa ang sarili.

"I'm back."

Isang luha ang dahan-dahang pumatak sa aking pisngi.

"I finally came back."

Napayuko ako.

Biglang bumalik sa isip ko ang mukha ng aking ina.

Ang kanyang ngiti.

Ang kanyang yakap.

Ang kanyang mabining boses tuwing tinatawag niya ang pangalan ko.

Minsan, iniisip ko pa rin kung ano kaya ang magiging buhay ko kung hindi siya nawala.

Marahil...

Hindi ako magiging ganito.

Marahil...

Hindi ako matututong mag-isa.

At marahil...

Hindi ko mararanasan ang sakit ng paulit-ulit na pagkawala.

Napahawak ako sa aking tiyan.

At kusang lumambot ang ekspresyon ko.

Dahil hindi na ako nag-iisa ngayon.

May kasama na ako.

May isang maliit na buhay na umaasa sa akin.

"Mom..."

Napangiti ako habang pinipigilan ang mga luha.

"Magiging lola ka na sana."

Natawa ako nang mahina.

Kasabay ng pagpatak ng mas marami pang luha.

"Alam mo ba?"

Napatingin ako sa kalangitan sa labas ng bintana.

"Natatakot ako."

Sa lahat ng laban na hinarap ko.

Sa lahat ng sakit na tiniis ko.

Ito ang unang pagkakataong inamin ko ang takot ko.

"Natatakot akong magkamali."

"Natatakot akong hindi maging sapat."

"Natatakot akong masaktan ang anak ko."

Napayakap ako sa sarili ko.

At sa isang iglap ay para bang bumalik ako sa pagiging batang Althea.

Iyong batang nawalan ng ina.

Iyong batang naghahanap ng pagmamahal.

Iyong batang gustong may masandalan.

Ngunit mabilis ko ring pinahid ang mga luha ko.

Hindi.

Hindi na ako ang batang iyon.

Dahan-dahan akong tumayo at lumapit sa bintana.

Pinagmasdan ko ang buong mansyon.

Ang mansyong itinayo ng aking ina.

Ang mansyong unti-unting inagaw ng iba.

Ang mansyong muli kong babawiin.

"Huwag kang mag-alala, Mom."

Malamig ngunit matatag kong sabi.

"Hindi na ako ang dating Althea."

Napakuyom ang aking kamao.

"At sisiguraduhin kong mababawi ko ang lahat ng iniwan mo para sa akin."

Humugot ako ng malalim na hininga.

Pagkatapos ay bahagyang napangiti.

Ngunit sa pagkakataong ito...

Hindi na iyon ngiti ng isang sugatang babae.

Kundi ngiti ng isang babaeng handang lumaban.

At handang maghiganti.

Hindi para sa sarili lamang.

Kundi para sa anak na dinadala niya.

At para sa alaala ng isang inang pinagkaitan ng hustisya.

Sa labas ng bintana, unti-unting lumiliwanag ang buwan.

At sa ilalim ng malamlam nitong liwanag...

Tahimik akong nangako.

"Walang sinuman ang muling aagaw sa nararapat na para sa akin."

Tahimik kong pinagmamasdan ang buwan mula sa bintana nang biglang umilaw ang screen ng aking cellphone.

Naputol ang aking pag-iisip.

Napakunot-noo ako habang dinadampot ang telepono mula sa kama.

Ngunit nang makita ko ang pangalan sa screen ay agad na nawala ang anumang emosyon sa aking mukha.

Cyrus Calling...

Mapait akong napangiti.

Tumatawag siya.

Ngayon?

Matapos kong makita kung paano niya ako niloko?

Matapos niyang durugin ang puso ko?

Nakakatawa.

Paulit-ulit na nag-ring ang cellphone.

Ngunit hindi ko iyon sinagot.

Sa halip ay tahimik ko lamang itong tinitigan.

Parang isang estrangherong pilit na kumakatok sa isang pinto na matagal nang isinara.

Muli itong tumunog.

At muli.

At muli.

Halatang desperado siyang makausap ako.

Ngunit ano pa ba ang dapat naming pag-usapan?

May maipapaliwanag pa ba siya?

May mababago pa ba ang kahit anong sasabihin niya?

Wala.

Dahil malinaw kong nakita ang lahat.

At hindi kayang burahin ng mga salita ang katotohanan.

Muli akong napahawak sa aking tiyan.

At sa pagkakataong iyon ay mas lalo akong naging sigurado sa aking desisyon.

"Huli na, Cyrus."

Mahina kong bulong.

Pagkatapos ay pinatay ko ang tawag.

Ilang segundo lamang ang lumipas ay muling nag-ring ang cellphone.

Napailing ako.

Hindi ba talaga siya titigil?

Agad kong binuksan ang contact details niya.

At walang pag-aatubiling pinindot ang Block Number.

Lumabas ang confirmation message.

Are you sure you want to block this contact?

Napatingin ako sandali sa pangalan niya. Sa pangalang minsan kong minahal. Sa pangalang minsan kong pinangarap na maging apelyido ko.

Ngunit ngayon ay wala na itong kahulugan. Dahan-dahan kong pinindot ang Confirm.

At sa isang iglap ay tuluyan nang nawala ang pangalan niya sa screen. Kasabay noon ay para bang may isang bahagi ng buhay ko ang tuluyan ko ring isinara. Humugot ako ng malalim na hininga. Hindi ko alam kung bakit. Pero pakiramdam ko ay gumaan nang kaunti ang dibdib ko.

Masakit pa rin. Sobrang sakit.

Ngunit kahit paano. Nagsisimula na akong bumitaw.

Maya-maya pa ay sunod-sunod na notification ang pumasok. Mga mensahe mula sa hindi kilalang numero. Halos hindi ko na kailangang hulaan kung sino iyon.

Please answer me. Althea, we need to talk. Please let me explain.

Napakuyom ang kamao ko. At saka mapait na napangiti. Ipaliwanag? Nakakatawa.

Noong mga oras na yakap-yakap niya ang ibang babae, naisip ba niyang may ipapaliwanag pa siya?

Noong mga oras na masaya siyang nakikipagtawanan habang ako ay walang kamalay-malay?

Noong mga oras na pinagtaksilan niya ang tiwalang buong puso kong ibinigay? Hindi niya naisip iyon. Kaya bakit ngayon?

Tahimik kong dinelete ang lahat ng mensahe.

Isa-isa walang natira, walang panghihinayang lalong walang pagdadalawang-isip.

Pagkatapos ay inilapag ko ang cellphone sa bedside table.

At saka muling tumingin sa madilim na kalangitan.

"Cyrus Del Monte..."

Malamig kong bulong at ang pangalan niya ay wala nang dulot na kilig.Wala nang pagmamahal. Tanging sakit na lamang at unti-unti. Papalitan iyon ng kawalan.

"Dati, ikaw ang mundo ko." Napangiti ako nang mapait. "Pero ngayon..." Dahan-dahan kong ipinikit ang mga mata ko. "Isa ka na lang parte ng nakaraan."

At hindi ko alam na sa mismong oras na iyon. Sa kabilang panig ng siyudad. Isang desperadong Cyrus ang paulit-ulit na sinusubukang tawagan ako.Habang unti-unti niyang nararamdaman ang bagay na matagal ko nang tiniis. Ang takot na mawalan.