Mag-log inChapter 92Eksaktong alas-siyete ng umaga.Matapos kong matiyak na ligtas na si Caleb at nasa pangangalaga ni Cyrus at ni Mrs. Del Monte, agad akong nagtungo sa presinto.Ang kasama ko lamang ay si Joan at si Don Zetro.Tahimik kaming naglalakad sa mahabang pasilyo ng presinto.Sa bawat hakbang ko ay bumabalik sa isip ko ang mga nangyari kagabi.Ang takot.Ang pag-iyak ng anak ko.At ang sandaling halos mawalan na ako ng pag-asa.Hindi ko namalayang mahigpit na pala ang pagkakakuyom ko sa aking kamao.Napansin iyon ni Joan.Marahan niyang hinawakan ang aking balikat."Bestie...""Relax.""Nandito lang kami."Bahagya akong tumango.Huminto kami sa harap ng holding area.Nandoon sina Lorenzo at Veronica.Pareho silang napalingon nang makita kaming tatlo.Tahimik akong lumapit sa rehas.Diretso kong tiningnan si Lorenzo."Wala na ba kayong ibang taong kayang saktan?"Mahina ngunit matatag kong tanong."Bakit pati ang anak kong walang kamalay-malay ay idinamay ninyo?"Tahimik lamang si Lo
Chapter 91Samantala.Sa loob ng presinto, mahigpit na nakabantay ang mga pulis sa holding area kung saan nakakulong sina Lorenzo Santos at Veronica.Kapwa sila tahimik.Halata sa kanilang mga mukha ang pagod at pagkabigo matapos mabigo ang kanilang plano.Ilang sandali pa...Biglang bumukas ang pinto.Isang babaeng nagmamadaling pumasok ang sinalubong ng isang pulis.Walang iba kundi si Bianca Santos.Halos takbo ang ginawa niya papunta sa holding area."Mom!""Dad!"Mangiyak-ngiyak niyang tawag.Pagkakita sa kanyang mga magulang na nakaposas, napahawak siya sa bakal na rehas."Akala ko ba...""Magpapakalayo-layo na kayo?""Ano'ng nangyari?"Napayuko si Veronica.Hindi nito magawang tingnan ang sariling anak sa mata.Samantalang si Lorenzo ay nanatiling tahimik."Dad!""Sagutin n'yo ako!""Bakit nandito kayo?""At bakit sinasabi ng mga pulis na may kaso kayong kidnapping?"Nanlaki ang mga mata ni Bianca."Hindi totoo 'yon, 'di ba?"Tahimik na napapikit si Veronica.Unti-unting pumata
Chapter 90Third Person POVLumipas ang ilang minutong tila napakahaba para sa lahat.Tahimik na nakapuwesto ang rescue team sa paligid ng abandonadong bahay.Bawat galaw ay maingat.Bawat hakbang ay planado.Samantala, abala si Lorenzo sa pagtingin sa bag na ipinadala sa kanya.Sa pag-aakalang nasa kanya ang kontrol ng sitwasyon, bahagya niyang ibinaba ang kanyang pagbabantay kay Caleb.Iyon ang sandaling hinihintay ng rescue team."Target distracted."Mahinang ulat ng isa sa mga operatiba sa communication device."Proceed."Agad silang kumilos.Sa loob lamang ng ilang segundo, mabilis na napasok ng rescue team ang bahay mula sa iba't ibang direksiyon."Don't move!"Sigaw ng isa sa mga operatiba.Nagulat sina Lorenzo at Veronica.Tinangka ni Lorenzo na tumakas, ngunit mabilis siyang napigilan at na-disarmahan ng mga operatiba.Samantala, isa pang operatiba ang agad lumapit kay Caleb."You're safe now, buddy."Mahinahon nitong sabi habang maingat na inaalis ang pagkakatali sa bata.Na
Chapter 89Paghinto ng aming convoy sa mismong tapat ng malaking pintuan ng Monteverde Mansion ay agad kaming bumaba ng sasakyan.Kasunod ko ang aking mga bodyguard.Walang pag-aalinlangan na pumasok kami sa loob ng living room.Pagpasok pa lamang namin...Lahat ng naroon ay napalingon sa aming direksiyon.Bakas sa kanilang mga mukha ang pagtataka.Lalo na ang babaeng nakaupo sa sofa.Si Althea.Namumugto ang kanyang mga mata sa kaiiyak, ngunit hindi noon natakpan ang kanyang matapang na anyo.Nanatili lamang akong nakatitig sa kanya.Parang huminto ang oras.Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko.Unti-unti kong napansin ang kanyang mga mata...Ang hugis ng kanyang mukha...At maging ang paraan ng kanyang pagtitig.May mga katangiang pamilyar sa akin.Napabuntong-hininga ako.Hindi pa ito patunay...Ngunit bakit pakiramdam ko...Parang nakikita ko ang sarili ko sa kanya?Lalong tumibay ang kutob ko.Gayunman, pinigilan kong pangunahan ang katotohanan.Alam kong iisa lamang ang mak
Chapter 88Zetro POV"Rescue the kid."Malamig ngunit mariing utos ko sa aking mga tauhan.Sabay-sabay silang tumango."Yes, Boss."Nakatayo ako sa harap ng malaking monitor sa loob ng aking mobile command vehicle.Makikita roon ang live footage mula sa drone na palihim na nagmamasid sa abandonadong bahay.Nasa loob pa rin ang bata.At batay sa ulat ng aking mga tauhan...Ligtas pa ito.Ngunit wala kaming dapat sayanging oras.Lumapit ang aking chief of security."Boss.""We have surrounded the area.""All possible escape routes are covered."Tumango ako."Good.""Remember...""The child's safety is our priority.""I don't want any reckless move.""Understood, Boss."Muli kong ibinaling ang tingin sa monitor.Kahit hindi ko pa kilala nang personal ang batang iyon...Hindi ko hahayaang may mangyaring masama sa kanya.Lalo na ngayong may kutob akong may kaugnayan ang kanyang ina sa babaeng minsan kong minahal."Boss."Biglang tawag ng isa sa aking mga tauhan."Thermal scan confirms thre
Chapter 87Lorenzo POV"Lorenzo..."Mahinang sambit ni Veronica habang hindi mapakali sa loob ng abandonadong bahay na kanilang pinagtataguan."Parang natatakot na ako sa ginagawa natin."Humigpit ang hawak niya sa kanyang mga kamay."Paano kung pati si Bianca ay madamay sa lahat ng ito?"Hindi man lang siya nilingon ni Lorenzo.Patuloy lamang itong umiinom ng alak habang nakaupo sa lumang sofa."Ngayon ka pa natatakot?"Malamig niyang tanong."Samantalang nagawa na natin ito noon.""Sa sarili kong asawa."Napayuko si Veronica."Eh... iba naman 'yon."Biglang tumayo si Lorenzo at matalim itong tiningnan."Veronica...""Ngayon ka pa ba duduwag?"Napaatras si Veronica."Dahil...""Ayaw ko nang bumalik sa bilangguan, Lorenzo."Napabuntong-hininga si Lorenzo bago ngumisi."Kung natatakot ka...""Pwede ka nang umalis.""Pero tandaan mo...""Kapag nahuli tayo..."Pareho tayong mananagot."Tahimik na napaupo si Veronica.Nanginginig ang kanyang mga kamay.Hindi dahil sa lamig...Kundi dahil
Chapter 5Pagkapasok ko sa guest room ay agad kong isinara ang pinto.At sa unang pagkakataon mula nang bumalik ako sa mansyong ito...Nawala ang matigas na maskarang suot ko.Napagod ako.Hindi sa pakikipagtalo.Kundi sa pag-alala.Sa bawat sulok ng bahay na ito ay may alaala ng aking ina.Mga ala
Chapter 3 "Lorenzo... magsalita ka!" Hindi na napigilan ni Veronica ang sarili. Halata ang pagkataranta sa kanyang mukha habang paulit-ulit na tumitingin sa aking ama. Parang umaasa siyang may sasabihin itong pabor sa kanila. Parang umaasa siyang muli niya akong isasantabi. Ngunit sa pagkakat
Chapter 2 Kasabay ng paglayo ko sa kanya ay pakiramdam ko ring unti-unti kong iniiwan ang lahat ng alaalang binuo namin. "Althea, please!" habol niya habang sumusunod ng ilang hakbang. Ngunit agad akong huminto. At sa huling pagkakataon ay nilingon ko siya. Ang mga matang minsang puno ng pagm
Chapter 1 Althea POV "Bestie, walang hiya talaga iyang Cyrus na iyan!" galit na galit na sabi ni Joan sa kabilang linya. Napakunot ang noo ko habang nakaupo sa waiting area sa labas ng ospital. Kadarating ko lang mula sa check-up dahil ilang araw na akong nakararanas ng pagkahilo at pagsusuka







