KABANATA 4: ANG PAMILYANG HINDI KO KILALA

POV: Tasha Montes

Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot—ang pakasalan ang isang lalaking halos hindi ko kilala o ang makilala ang pamilyang tila may alam tungkol sa akin.

Habang nakaupo ako sa passenger seat ng sasakyan ni Damian, hindi ko maiwasang paulit-ulit na tingnan ang suot kong damit.

Isang simpleng cream-colored dress lamang ang pinili ko. Hindi ako sanay sa mga mamahaling pagtitipon, lalo na sa mga lugar na maaaring mas mahal pa ang kutsarang ginagamit kaysa sa buong laman ng aking wallet.

“Stop fidgeting.”

Napalingon ako kay Damian.

“Hindi po ako kinakabahan.”

“Then why have you been adjusting your dress for the last ten minutes?”

“Baka po kasi may mantsa.”

“There's nothing wrong with it.”

“Paano ninyo nalaman? Hindi nga po kayo tumitingin.”

Sandali siyang napangiti.

“I'm driving, Tasha.”

Napapikit ako.

Minsan talaga, gusto kong batuhin ng unan ang lalaking ito.

“By the way,” dagdag niya, “my mother can be intimidating.”

“Mas intimidating pa po ba siya sa inyo?”

“Much worse.”

Napasinghap ako.

“Sir, bakit ngayon ninyo lang sinabi?”

“Because I didn't want you to cancel.”

Napalingon ako sa kaniya.

“Hindi naman po ako madaling umatras.”

“Good. You'll need that attitude tonight.”

Pagdating namin sa mansiyon ng pamilya Gillette, halos mapanganga ako.

Malawak ang hardin, may malaking fountain sa gitna, at napapalibutan ng mga ilaw ang buong bahay. Para akong nakapasok sa isang eksena ng pelikula tungkol sa mga bilyonaryo.

Agad kaming sinalubong ng isang lalaking nakasuot ng maayos na suit.

“Good evening, Sir Damian. Your mother is waiting.”

Tumango si Damian at inalalayan akong bumaba ng sasakyan.

Pagpasok namin, nakita ko ang isang eleganteng babae na nakaupo sa sala.

Tinatayang nasa late fifties na siya. Maayos ang kaniyang buhok, nakasuot ng mamahaling alahas, at may mga matang tila kayang basahin ang iniisip ng isang tao.

“Damian.”

Tumayo ito at hinalikan ang pisngi ng anak.

“Mother.”

Pagkatapos ay bumaling siya sa akin.

“So, you're Tasha Montes.”

Ngumiti ako.

“Good evening po, Ma'am. I'm pleased to meet you.”

Hindi agad siya sumagot. Sa halip, pinagmasdan niya ako mula ulo hanggang paa.

“Sit down, dear.”

Umupo ako sa tabi ni Damian.

“Damian told me you agreed to the arrangement.”

“Opo, Ma'am.”

“Do you understand what you're getting yourself into?”

Napatingin ako kay Damian bago muling humarap sa kaniyang ina.

“May ideya naman po ako.”

“An idea isn't enough when you're marrying into this family.”

Bahagyang gumalaw ang panga ni Damian.

“Mother, we already discussed the terms.”

“I am not talking to you, Damian.”

Napayuko ako upang itago ang pagkailang.

“I'm asking her because I want to know whether she understands the consequences.”

Huminga ako nang malalim.

“Alam ko pong hindi ordinaryong kasal ang pinapasok ko. Pero hindi ko po tinatanggap ang alok dahil sa apelyido o yaman ng anak ninyo. May sarili rin po akong dahilan.”

Matagal niya akong tinitigan.

Pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti.

“Interesting answer.”

Maya-maya, dumating si Adrian kasama si Jelo.

“Tita Tasha!”

Agad akong nilapitan ng bata at niyakap.

“Hello, sweetheart!”

“Uncle Damian said you're going to live with us!”

Napatingin ako kay Damian.

“Jelo,” saway nito.

“What? Isn't it true?”

Napatawa si Adrian.

“Looks like someone is more excited about this wedding than the groom.”

“I'm not getting married for your entertainment,” malamig na sagot ni Damian.

“Of course. You're getting married for business.”

Natahimik ang lahat.

Napatingin ako kay Adrian.

May kung anong kahulugan ang pagkakasabi niya niyon.

“Dinner is ready,” putol ng ina ni Damian.

Sa hapag-kainan, mas lalo kong naramdaman na hindi ako kabilang sa mundong iyon.

May mga katulong na naghahain ng pagkain, mamahaling pinggan ang ginagamit, at bawat galaw ay tila may tamang paraan.

“Miss Montes,” panimula ng ina ni Damian.

“Tasha na lang po.”

“Very well. Tasha, may pamilya ka ba?”

“Opo. May pamilya po ako sa Cebu.”

“Both parents?”

Sandali akong natigilan.

“Ang mama ko po ang kasama ko noon. Pero matagal na po kaming hindi nagkikita ng ilang kamag-anak namin.”

“Your mother’s name?”

“Marissa Montes po.”

Biglang natigilan ang babae.

Nalaglag ang hawak niyang tinidor sa plato.

Napatingin si Damian sa kaniyang ina.

“Mother?”

Agad niyang pinulot ang tinidor at ngumiti.

“Nothing. I just remembered something.”

Ngunit napansin kong nagbago ang kulay ng kaniyang mukha.

“Tasha, did you say Marissa?”

“Opo.”

“Is she still living in Cebu?”

“Opo, Ma'am.”

Hindi na siya muling nagtanong.

Pero hindi ko maiwasang mapansin na paminsan-minsan ay palihim niya akong tinitingnan.

Pagkatapos ng hapunan, habang naglalakad ako sa hardin, may narinig akong mga boses mula sa loob ng maliit na library.

Hindi ko sana papansinin, ngunit narinig ko ang pangalan ko.

“Damian, are you absolutely sure about this girl?”

Boses iyon ng kaniyang ina.

“She signed the agreement, Mother.”

“That's not what I'm asking. Do you know who her mother is?”

“I know enough.”

“Then you should know why I am worried.”

Humakbang ako palapit nang kaunti.

“It's been years,” sagot ni Damian.

“And yet you brought her into this family.”

“She's not responsible for what happened in the past.”

Natahimik ako.

Ano ang ibig nilang sabihin?

Bago pa ako makalapit, naramdaman kong may humawak sa balikat ko.

Napalingon ako.

Si Adrian.

“Eavesdropping?”

Napahawak ako sa dibdib.

“Gosh! Huwag naman kayong biglang sumusulpot!”

Tumawa siya.

“Sorry. Pero mukhang may narinig kang hindi dapat.”

“May alam ba kayo tungkol sa mama ko?”

Biglang nawala ang ngiti niya.

“Why would you ask that?”

“Kanina, parang nagulat ang mama ni Damian nang marinig niya ang pangalan ng mama ko.”

Saglit siyang natahimik.

“Tasha, may mga bagay na mas magandang manggaling mismo sa taong may kinalaman.”

“Alam ninyo kung ano iyon?”

Hindi siya sumagot.

At sapat na iyon para malaman kong may itinatago rin siya.

Makalipas ang ilang minuto, lumapit si Damian.

“Ready to go?”

Tumango ako.

Bago kami tuluyang umalis, pinigilan kami ng kaniyang ina.

“Damian, may kailangan akong sabihin sa iyo.”

“What is it?”

“Not here. Tomorrow. Come to my office.”

Tumango siya.

Pagkatapos ay humarap ito sa akin.

“Tasha, I hope you will feel welcome in this family.”

Ngumiti ako.

“Thank you po, Ma'am.”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Whatever happens, remember that you are not responsible for the mistakes of other people.”

Nagtaka ako sa sinabi niya.

Bago ko pa siya matanong, binitiwan niya ang kamay ko.

Tahimik ang biyahe pauwi.

Hindi ko na napigilang magsalita.

“Sir, may alam ba kayo tungkol sa mama ko?”

Hindi siya agad sumagot.

“Why are you asking?”

“Dahil parang kilala siya ng mama ninyo.”

Huminga siya nang malalim.

“Your mother and my family knew each other a long time ago.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Bakit hindi ninyo sinabi?”

“Because I didn't think it was important.”

“Hindi important? Pati kayo, may itinatago sa akin?”

Huminto siya sa isang intersection at tumingin sa akin.

“I'm not hiding anything that concerns our agreement.”

“Pero ang mama ko ang pinag-uusapan natin.”

Ilang segundo siyang natahimik.

“I'll explain everything when the time is right.”

Napailing ako.

Lagi na lang ganoon.

Kapag may tanong ako, laging may dahilan para hindi niya ako sagutin.

Pagdating ko sa bahay, agad akong nakatanggap ng tawag mula sa mama ko.

“Tasha, anak. Kumusta ang trabaho mo?”

“Okay naman po, Ma.”

“May gusto sana akong sabihin sa iyo.”

Napangiti ako.

“Ano po iyon?”

Sandaling natahimik ang mama ko.

“May narinig akong balita. Totoo bang ikakasal ka sa isang Gillette?”

Nanlamig ang mga kamay ko.

“Paano ninyo nalaman?”

“Anak, kailangan nating mag-usap.”

“Bakit po?”

Narinig ko ang mahinang paghinga niya sa kabilang linya.

Pagkatapos ay binitiwan niya ang mga salitang hindi ko inaasahan.

“Hindi ka dapat magpakasal sa lalaking iyan.”

Napaupo ako sa gilid ng kama.

“Ma, bakit?”

“Tasha, may isang bagay akong matagal nang hindi sinasabi sa iyo tungkol sa pamilya Gillette.”

Napalunok ako.

“Ano po iyon?”

Halos pabulong na ang kaniyang boses.

“Dahil ang dahilan kung bakit ka nila gustong mapabilang sa pamilya nila ay hindi lang dahil kay Damian.”

Natigilan ako.

“Ma, ano pong ibig ninyong sabihin?”

Ngunit bago pa siya makapagpatuloy, may narinig akong mahinang kaluskos sa kabilang linya.

Pagkatapos ay naputol ang tawag.

Muli kong tinawagan ang numero niya, ngunit hindi na ito sumagot.

Ilang segundo akong nakatitig sa cellphone.

Hanggang sa may pumasok na bagong mensahe mula sa hindi kilalang numero.

Now you know why the Gillette family is interested in you.

Kasunod nito ang isang litrato.

Isang lumang larawan ng isang batang babae na kamukha ko, nakatayo sa tabi ng isang matandang lalaking nakasuot ng suit.

Sa likod ng larawan ay may nakasulat na pangalan.

ALEJANDRO GILLETTE.

Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko.

Sino ang batang babaeng iyon?

At bakit may litrato akong hindi ko kailanman nakita?

Isang bagay lang ang malinaw sa akin.

Hindi aksidente ang pagkakakilala ko kay Damian.

At ang kasal na pinasok ko ay maaaring may mas malalim na dahilan kaysa sa inaakala ko.

Dahil paano kung hindi lang ang isang taon ng buhay ko ang gusto ni Damian Gillette?

Paano kung ang buong pagkatao ko ang matagal nang hinahanap ng pamilya niya?