CHAPTER 4: HINDI NA AKO MAID

Nasa sala kami nang gabing iyon. Tahimik ang buong mansion. Tanging mahinang tunog ng

orasan sa dingding ang maririnig sa pagitan namin.

Si Rafael ay nakaupo sa isang malaking sofa habang hawak ang papel na natanggap namin

kaninang umaga. Ako naman ay nasa kabilang side.

Hindi ko alam kung saan ko ilalagay ang mga kamay ko. Pakiramdam ko nasa interrogation

room ako.

Hindi siya nagsasalita. Hindi rin ako. Hanggang sa tuluyan niyang ibinaba ang papel sa mesa.

Tumingin siya sa akin.

“Sabihin mo sa akin.” Mababa ang boses niya. Hindi galit. At iyon ang mas nakakatakot.

Huminga ako nang malalim. Ilang segundo akong nakatitig sa sahig bago ko tuluyang nagsalita.

“Kilala na kita.”

Bahagya siyang napakunot-noo. “Ano?”

“Bago pa ako maging maid mo.”

Unti-unti siyang umayos ng upo. Mas naging seryoso ang mukha niya. “Explain.”

Napahawak ako sa mga daliri ko. Hindi ko alam kung saan magsisimula. Pero alam kong

kailangan ko nang sabihin ang katotohanan.

“Labing-walong taon ako noon.”

Tahimik siyang nakatingin sa akin.

“Nasa isang event ang nanay ko. May trabaho siya roon. Dinala niya ako dahil wala siyang mapag-iiwanan sa akin.” Sandali akong napangiti nang mapait. “Pero hindi ako pinapasok sa loob.”

“Bakit?” tanong niya.

“Hindi ko alam.” Bumalik sa isip ko ang lumang memorya.

Malakas ang ulan noon. Nakatayo ako sa labas ng malaking building habang yakap ang sarili ko. Malamig. Basang-basa ang buhok ko. Mag-isa ako. Naghihintay sa nanay ko. Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatayo roon.

Hanggang sa may isang binatang lumabas. May hawak siyang payong. At nang makita niya ako, huminto siya.

“May lalaking tumulong sa akin.”

Tahimik na nakikinig si Rafael. “Sino?”

Tumingin ako sa kanya. “Ikaw.”

Parang biglang nawala ang kulay sa mukha niya.

“Ako?”

Tumango ako. “Oo.”

Bahagya siyang napaatras sa sofa. Napahawak siya sa batok habang pilit inaalala ang sinabi ko. “Hindi ko maalala.”

“Alam ko.” Napayuko ako. “Pero hindi ko nakalimutan.”

Tahimik siya. Kaya ipinagpatuloy ko. “Binilhan mo ako ng mainit na inumin. Pinagamit mo sa akin yung payong mo. Tapos hinintay mo hanggang dumating yung nanay ko.”

Bahagya akong napangiti. “Hindi mo naman alam na sobrang laki ng naging epekto nun sa akin.”

Tumingin siya sa akin. “Bakit hindi mo sinabi?”

Napahigpit ang hawak ko sa laylayan ng damit ko. “Dahil ayokong isipin mong pumunta ako rito para humingi ng pera.”

Umiling siya. “Hindi ko iisipin ’yon.”

“Pero paano kung isipin mo?”

Tumayo siya. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin. Huminto siya ilang hakbang mula sa kinauupuan ko. “Hindi ganoon ang tingin ko sayo.”

Napatingin ako sa kanya. “Talaga?”

Tumango siya. “Talaga.”

Natahimik ako. Hindi ko alam kung bakit parang may biglang gumaan sa dibdib ko. Akala ko magagalit siya. Akala ko iisipin niyang planado ang lahat. Pero hindi. Sa halip, bumalik siya sa mesa. Kinuha niya ang kontrata. Tinitigan niya iyon nang ilang segundo.

Pagkatapos—

Punit.

Napasinghap ako.

“Rafael!”

Hindi siya tumigil.

Punit.

At isa pa. Unti-unting nahulog ang mga piraso ng papel sa sahig.

“Wala na.”

Nakatitig ako sa mga piraso. “Bakit?”

Lumapit siya sa akin. Huminto siya sa harapan ko. “Dahil ayokong manatili ka rito dahil kailangan mo ng pera.”

Tahimik ako.

“Gusto kong manatili ka dahil pinipili mo ako.”

Parang biglang bumigat ang dibdib ko. Hindi ko napigilan ang pag-ipon ng luha sa mga mata

ko.

“Paano kung piliin kita?”

Bahagyang lumambot ang mukha niya. Matagal niya akong tinitigan. “Then stay.”

Isang maliit na ngiti ang lumitaw sa labi ko. “Okay.”

Iniangat niya ang kamay niya. Dahan-dahan niyang pinunasan ang luhang dumaloy sa pisngi ko. “Okay ka lang?”

Tumango ako. “Oo.”

Sandali siyang nanatiling nakatingin sa akin. Walang nagsalita. Pero sa katahimikang iyon,

parang may bagong kasunduan na nabuo sa pagitan namin.

Hindi na dahil sa papel. Hindi dahil sa pera. Kundi dahil sa sarili naming desisyon.

“Then no more contract.” Sabi niya.

Tumango ako. “No more contract.”

Bago pa ako makasagot, may narinig kaming maliliit na yabag mula sa hallway. Napalingon kami pareho.

Si Theo.

Suot niya ang maliit niyang pajama at hawak ang stuffed dinosaur niya. Pagkakita niya sa amin, agad siyang tumakbo.

“Lena!”

Lumuhod ako at sinalubong siya. “Anong meron?”

Yumakap siya sa akin. Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay ko. Tumingin siya kay Rafael.

“Papa.”

Nanigas si Rafael. Parang hindi niya narinig nang maayos. “Ano?”

Ngumiti si Theo. “Papa.”

Napatawa ako. Tiningnan ko si Rafael. Hindi siya gumagalaw. Para siyang natulala.

“Rafael?” mahinang tawag ko.

Dahan-dahan niyang binuhat si Theo. Tinitigan niya ang bata. “Anong sinabi mo?”

Tumawa si Theo at niyakap ang leeg niya. “Papa.”

Saglit na pumikit si Rafael. Nang muli niyang imulat ang mga mata niya, may kakaibang emosyon doon. Hindi ko pa siya nakitang ganoon. Dahan-dahan siyang ngumiti. Hindi iyong pilit. Hindi iyong maliit na ngiti na madalas niyang ginagawa.

Totoong ngiti.

Sa unang pagkakataon, nakita kong masaya siya. At hindi ko alam kung bakit, pero parang may kung anong kumurot sa puso ko.

Hinawakan ko ang braso niya. “Baka gusto ka na talaga niyang tawaging Papa.”

Napatingin siya sa akin. “Baka ikaw ang nagturo.”

Umiling ako. “Hindi.”

Tumingin siya kay Theo. Tahimik na nakangiti ang bata. “Siguro siya mismo ang pumili.”

Mula noon, nagbago ang lahat. Hindi na ako maid. Hindi na rin siya simpleng amo. Wala nang kontrata. Wala nang bayad. Wala nang kailangang sundin na papel.

Pero mas naging komplikado ang relasyon namin. Dahil ngayon, wala na kaming dahilan para sabihin na nagpapanggap lang kami.

Isang linggo ang lumipas. At akala ko magiging tahimik na ang buhay namin.

Mali pala ako.

Isang gabi, may kumatok sa gate. Napalingon ako mula sa sofa. Hindi ko agad pinansin.

Pero maya-maya, lumapit ang isang security guard at may sinabi sa akin. “Ma’am, may

babae po sa gate.”

Tumayo ako. “Babae?”

Tumango siya. Lumapit ako sa CCTV monitor. At doon ako napahinto.

Isang babae ang nakatayo sa labas ng gate. Hindi ko siya kilala. May hawak siyang maliit na

sobre at isang litrato.

Lumabas si Rafael mula sa office. Napansin niyang nakatingin ako sa monitor. “Who is she?”

Umiling ako. “Hindi ko alam.”

Lumapit siya sa screen. Matagal niya itong tinitigan. Parang sinusubukan niyang kilalanin

ang babae. Pagkatapos ay napakunot ang noo niya. “Papasukin mo.”

Napalingon ako. “Sigurado ka?”

Tumango siya. Lumapit ang guard sa gate at binuksan iyon. Pumasok ang babae nang ilang

hakbang. Hindi siya nagsalita.

Iniabot niya ang sobre kay Rafael. “Para kay Rafael.”

Kinuha niya iyon. Tinitigan niya ang babae. “Who are you?”

Hindi sumagot ang babae. Sa halip, tumingin siya sa akin. Diretso. Matagal. Para bang kilala

niya ako. Naramdaman kong biglang nanlamig ang mga kamay ko.

Pagkatapos, bahagya siyang ngumiti. Isang kakaibang ngiti. At walang salita, tumalikod siya

at umalis. Sinundan siya ng mga mata ko hanggang sa tuluyang magsara ang gate.

Pagkatapos ay bumalik ang tingin ko kay Rafael.

Binuksan niya ang sobre. May isang litrato sa loob. Kinuha niya iyon. At nang makita ko ang laman, napahawak ako sa dibdib ko.

Ako. Si Rafael. At si Theo. Magkasama kami. Mukhang kuha iyon nang hindi namin alam.

“Paano niya nakuha ’yan?” pagtataka ko.

Hindi sumagot si Rafael. Tinalikod niya ang litrato. May nakasulat sa likod. Binasa niya iyon nang tahimik. Pagkatapos ay napansin kong biglang tumigas ang kanyang panga.

“Ano ang nakasulat?” tanong ko.

Hindi siya agad sumagot. Inabot niya sa akin ang litrato. Binasa ko.

Hindi pa tapos ang utang ng pamilya Monteverde.

Nanlamig ang buong katawan ko. Ibinaba ko nang kaunti ang litrato. May isa pang linya.

At sa pagkakataong ito, iba na ang target.

Huminto ako. Dahan-dahan kong binasa ang huling linya.

Si Rafael na.

Napatingin ako sa kanya. Tahimik siyang nakatayo sa harapan ko. Wala na ang dating kalma sa mukha niya.

May galit. May takot. At may isang bagay na mas malalim kaysa roon. Parang may alam siya.

“Rafael…”

Hindi siya sumagot.

“Anong ibig sabihin nito?” tanong ko.

Tumingin siya sa litrato. Pagkatapos ay sa akin. At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita kong hindi niya alam kung ano ang sasabihin. Lumapit ako sa kanya.

“May problema ba?”

Saglit siyang pumikit. Pagmulat niya, diretso ang tingin niya sa akin. “Lena…”

“Hmm?”

“May mga bagay tungkol sa pamilya ko na hindi ko pa nasasabi sa’yo.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. “Anong mga bagay?”

Hindi siya agad sumagot. Sa halip, kinuha niya ang litrato mula sa kamay ko. Mahigpit niya iyong hinawakan. “Mga bagay na sana hindi na kailanman bumalik.”

Napatingin ako sa kanya. At sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung sino ang mas dapat kong katakutan— ang taong nagpadala ng litrato, ang taong may alam sa nakaraan ng

pamilya Monteverde, o ang secret na matagal nang tinatago ng pamilya niya. Dahil ngayon,

hindi na lang ako bahagi ng buhay ni Rafael.

Kasama na rin ako sa gulong matagal nang

sinusubukang takasan ng pamilya niya. At pakiramdam ko—ngayon pa lang talaga

nagsisimula ang lahat.