CHAPTER 5

Gusto ko na lang sanang bumili ng pagkain dahil hindi talaga ako marunong magluto pero wala pa pala kaming wifi at wala rin akong load kaya hindi ko ma-open ang delivery app.

Kaya ngayon ay wala akong choice kundi ang mag-try na magluto ng kung anong makita ko sa ref. May laman naman iyon pero sinapat lang nina Mommy para sa Friday dahil gusto nilang kami na ang mag-grocery.

May nakita akong itlog, mga frozen food, petchay at karne. Kinuha ko ang karne at petchay. I don't know what to cook using these ingredients. Ni hindi ko nga alam kung saan ako magsisimula.

Dapat talaga ay nagpaturo na akong magluto kay Mommy noon o sa mga katulong namin. Hayst.

"So, what do I do first?"

Gusto kong mag-research sa YouTube ng mga tutorial kung paano ito lutuin pero wala akong load kaya nakaka-inis. Bahala na. Wala akong pake-alam kung hindi magustuhan ni Leandro.

Wala syang choice noh. Kasalanan nya yan at magpakasal sya sa isang katulad kong never humawak ng mga gamit sa kusina.

Niluto ko muna ang karne at nilagyan ng kaunting asin at kung ano-ano pang mga pampalasa na nakita ko. Nang masiguro kong malambot na ito ay inilagay ko na ang petchay matapos itong hugasan.

"That should do it. Now, I'll wait."

Madali lang naman pala itong lutuin. Siguro naman ay okay ang lasa.

Pagkatapos no'n ay nagluto na ako ng kanin. Syempre, hindi rin ako marunong sa gano'n pero t-r-in-y ko naman ang best ko.

Napahinga ako ng maluwag nang makitang maayos ko namang nagawa ang trabaho ko.

"Ang swerte naman ni Leandro na ako ang asawa nya. Tingnan mo naman. I can actually cook something." Napangiti ako kahit na kausap ko lang ang sarili ko. Nakaka-proud pala na nagawa kong magluto kahit first time.

Nagpahinga muna ako dahil nasa rice cooker naman ang kanin kaya hindi kailangang bantayan. Dahil nga sa pagod ay nakatulog ako at nagising na lang nang makarinig ng malakas na tunog ng kalderong nahulog sa sahig.

Dali-dali akong pumunta ng kusina at nagulat dahil umaapaw na ang sabaw sa ulam na niluto ko at nahulog na nga ang takip nito. "Shit naman!" Mabilis ko itong kinuha pero sadyang tanga talaga ako dahil hindi ko man lang naisip na mainit iyon kaya napaso ako.

Sobrang sakit no'n at parang maiiyak na ako talaga. Binasa ko iyon pagkatapos ay inayos na ang takip. Tiningnan ko ang niluto ko at mukhang ok naman na kaya naghain na ako sa lamesa.

Mabuti na lang talaga at maayos kong nailuto ang kanin kaya nakaka-proud sa sarili ko.

Mag-a-alas otso na ng gabi at alam kong pauwi na ang baklang 'yon kaya hinintay ko na lang sya. Maya-maya naman ay dumating na ito at nagulat pa sya nang makita na may pagkain sa lamesa.

"You cook this?" tanong nya at umupo sa lamesa. "Of course, noh! Anong tingin mo sa akin, hindi marunong magluto?" ani ko pa at halatang proud na proud ako sa ginawa kahit na hindi ko alam kung ano ba ang lasa no'n.

Inikotan nya lang ako ng mata at kumuha na ng kanin at ulam. Ewan ko na pero hinintay ko ang magiging reaksyon nya sa luto ko. Nang tikman na nya ito ay halos kasing bilis ng kidlat nyang nailuwa.

"Ang alat! Papatayin mo ba ako, babae?!" Inis nyang reklamo at kaagad na uminom ng tubig. "Maalat ba?" tanong ko kahit obvious naman sa reaksyon nya.

"Obvious ba?" Inis nyang sagot at panay inom ng tubig. Tinikman ko naman ang luto ko at nailuwa ko rin kaagad ito. Maalat nga. Parang asin na lang ang nalalasahan ko.

"Next time, don't try to do something you know you can't do," sabi nya at tumayo na. Inis na tiningnan ko ito. "Edi 'wag kang kumain! Pinilit ba kita?" Inikutan ko ito ng mata.

Hindi nya ako pinansin at dumeritso na sa kwarto namin. Binalik ko ang tingin sa niluto ko.

"Paano ko ngayon ito uubusin?" Naiinis na tanong ko sa sarili. Medyo marami pa naman akong niluto. Nakaka-inis!

Humanap ako ng mga asong kalye na dumadaan sa tapat ng bahay namin at ipinakain iyon sa kanila pero halos maiyak ako ng amuyin lang nila iyon at halos hindi tikman.

"Kainis! Bakit pati kayo ayaw nyo sa niluto ko?" Naiinis kong tanong sa mga asong alam kong hindi naman ako naintindihan.

"Baliw ka na ba?"

Umangat ang tingin ko kay Leandro na nakasando at nakatayo sa harapan ko. May dala itong cellphone at nakabukas ang flashlight. Itinutok pa nito ang ilaw sa mukha ko.

"Ano ba?!" Inis kong ani dahil masakit sa mata ang liwanag.

"What are you doing here? Alas nuebe na ng gabi, Zeana."

"Wala kang pake-alam!" Inis kong sagot at hindi pa rin tumatayo. Narinig kong napahinga ito nang malalim. "Let's eat. Nagugutom na ako."

"Edi sumalo ka dito sa mga aso."

"Eh kung ingudngud kaya kita dyan?"

Inis akong tumayo. "Sige, subukan mo!" Masama ang tingin ko rito pero hindi nya ako pinansin.

"Bilisan mo na nga dyan. Nagluto ako."

Ibinalik ko sa kanya ang tingin. "Talaga?" Sumunod na ako sa kanya papasok ng bahay at nang mapunta kami sa kusina ay halos mapanganga ako.

"Wow ha. Kung makapanglait ka ng niluto ko, akala mo naman masarap itong niluto mo. Eh noodles at itlog lang naman," sabi ko at umupo na.

"Pwede bang kumain ka na lang? At least ito makakain eh 'yong niluto mo bibigyan ako no'n ng sakit sa bato."

Inikotan ko sya ng mata pero kumain rin naman ako dahil kumukulo na ang sikmura ko.