Chapter 6

IYON ANG unang pagkakataon na nakita niyang sumigaw si Lawrence sa harap ng ama nito. Matatalim din ang mga mata nitong nakatitig sa kaniya at kung nakamamatay lang ang mga tingin nito ay tiyak na kanina pa nga siya nabulagta sa sahig. 

Alam niya sa sarili niya na hinding-hindi magagawa ng kanyang ina ang ibinibintang nito. Hindi dahil sa sama ng loob kung bakit pumanaw ang ina nito kundi dahil sa malubhang sakit. Tinapunan nito ng tingin ang ama. “Kung ipipilit nito talaga ang gusto niyo ay sige. Papayag ako, pero keep in mind na hinding-hindi ako magpapakabait sa babaeng yan.” mariing sabi nito at pagkatapos lang nitong sabihin ang mga iyon ay dali-dali na itong lumabas.

Sinundan nito ng tingin ang papalayong pigura ni Lawrence at pagkatapos ay biglang napahilot ng wala sa oras sa sentido nito. “Pagpasensyahan mo na sana Asha ang anak ko.” paghingi nito ng paumanhin sa kaniya.

“Okay lang po. Sanay na ako.” sabi na lamang niya dahil totoo namang sanay na siya. Sa araw-araw ba naman na ginawa ng Diyos ay palagi na lang itong nagagalit sa kaniya kapag nakikita siya nito.

“Yun lang ang sasabihin ko. Baka may gagawin ka pa.” sabi nito pagkalipas ng ilang sandali.

“Sige po, mauna na po muna ako.” sabi na lang din niya at pagkatapos ay tumayo na upang bumalik na muli sa kanyang silid na nasa likod ng mansyon.

Kaya lang, nang nasa kusina na siya at patungo na sa pinto palabas ay bigla na lamang siyang hinila ni Lawrence at dinala sa bodega na naroon din. Mahigpit ang hawak nito sa kanyang braso kaya hindi niya maiwasang hindi mapadaing sa sakit. “Lawrence, bitawan mo ako…” pakiusap niya rito ngunit sa halip na bitawan siya ay bigla na lamang siya nitong itinulak sa dingding kaya napasandal siya rito.

Hindi pa siya nakakagalaw nang bigla na lang nitong iharang ang mga braso nito sa magkabila niyang balikat at pagkatapos ay hinawakan ang kanyang baba. “Sabihin mo kay Daddy na ayaw mong magtrabaho sa kumpanya.” sabi nito kaagad sa kaniya.

“Pwe-pwede naman nating pag-usapan ito ng maayos hindi ganito.” nauutal na sabi niya rito dahil magkahalong takot ang kaba ang nararamdaman niya ng mga oras na iyon.

“Sino naman ang tangang makikipag-usap ng maayos sayo?” inis na tanong nito sa kaniya.

“Kaya mo ba ako hinila rito para lang sabihin sa akin ang mga iyan?” may hinanakit na tanong niya rito.

Nakita niya naman ang pagtaas ng kilay nito. “Bakit? Anong inaasahan mo?” magkasalubong ang kilay na tanong nito. “Ang kapal mo naman para mag-isip ng kung ano. Alam mo, kahit na maghubad ka sa harapan ko ay hinding-hindi ako maapektuhan. Baka ni isang balahibo sa katawan ko ay hindi man lang tumayo.” mariing sabi nito na punong-puno ng pangungutya.

Awtomatiko namang napakuyom ang mga kamay ni Asha dahil sa matinding pang-iinsulto nito sa kaniya. Hindi niya rin tuloy maiwasang isipin na paano nga kung maghubad nga talaga siya sa harap nito at tingnan kung totoo nga ba talaga ang sinasabi nito o sinabi lang nito iyon dahil sa matinding galit nito pero sa huli ay hindi siya gumalaw at hinayaan niya lang itong sabihin ang lahat ng gusto nitong sabihin.

Hanggang sa hindi na rin ito nagsalita pa at ginamit niya ang pagkakataong iyon para makaalis doon at dali-daling tumakbo patungo sa kanyang silid. Pagkasara pa lang niya ng pinto ay nag-unahan nang pumatak ang luha mula sa kanyang mga mata.

Wala talaga itong kasing lupit at talagang napakawalang puso talaga nito. Kung siya lang ang tatanungin ay gusto na lang sana niyang umalis sa bahay na iyon para matapos na ang lahat ng paghihirap niya pero paano niya iyon gagawin? Napakabait ni Don Lucio at ni hindi niya pa nababayaran ang utang na loob niya rito. Hindi na siya lumabas pa ng kanyang silid ng araw na iyon at nagmukmok na lamang doon.

~~~

HABANG nakatulala siya sa loob ng kanilang classroom kinabukasan ay bigla na lang siyang nakaramdam ng isang kalabit mula sa kanyang likuran. Nang ibaling niya ang kanyang ulo ay nakita niya si Ali na nakangiti sa kaniya at sa tabi nito ay si Bea. kaklase niya ang mga ito at masasabi niya na kahit papano ay medyo close niya naman ang mga ito.

“May problema ba?” kaagad niyang tanong sa mga ito.

“Ano kasi, nagkayayaan kami ng iba nating mga kaklase na mag-bar. Gusto mo bang sumama?” nakangiting tanong nito sa kaniya.

Agad na nagsalubong ang ka niyang mga kilay at pagkatapos ay marahang umiling. “Naku, hindi ko alam. Ano kasi—” hindi pa man niya natatapos ang kanyang sinasabi ay bigla na lamang siyang pinutol nito.

“Ano ka ba naman Asha. ang tanda-tanda mo na, isa pa ayaw mo ba nun? Makakakita ka ng ibang tao at tiyak na mag-eenjoy ka rin.” mabilis na sabi nito.

“Kaya nga, ano ka ba naman. Paminsan-minsan lang naman iyon e. Sa tagal-tagal na nating mga magkaklase, hindi ka pa namin nakaka-bonding kahit na minsan lang.” segunda naman kaagad ni Bea. “tyaka kailangan mo ring makipagkilala sa iba.” dagdag pa nito.

Hindi siya sumagot sa halip ay nagyuko na lamang siya ng ulo. “Ano, sama ka?” untag nitong muli sa kaniya ay nang lingunin niya ito ay nakangiti ito sa kaniya. Maging si Bea ay naghihintay ng sagot niya.

“Pwede bang pag-isipan ko muna?” tanong niya rito pagkalipas ng sandali.

“Sige, tatawagan nalang kita mamaya. Nasa akin naman ang number mo.” sabi na lamang din nito na ikinatango niya lang naman.

…